Η Άποψή μας Δευ 9 Μαρ 2015

«Από δω και πέρα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Ο κάθε αρμόδιος που λόγω της δουλειάς του απαιτείται να βάλει κάπου την υπογραφή του, φοβάται». Αυτό εκμυστηρεύτηκε στον «Σ» πολιτικός που ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Γενικότερα, πιστεύουμε πως, η περίοδος που διανύουμε δεν είναι η αρίστη για τους πολιτικούς. Χρόνο με τον χρόνο και με τα σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο, έχουν χάσει την αίγλη τους, η ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντί τους έχει πάει στα τάρταρα και κυριαρχεί η καχυποψία.

Εύλογη, λοιπόν, η συνεχιζόμενη αγωνία των πολιτών, οι οποίοι μέχρι πρότινος αντιμετώπιζαν ένα σαθρό και ανήθικο δημόσιο και σήμερα, ένα… - επιτρέψτε μας τον όρο – φοβισμένο ή έστω «μαγκωμένο».

Ο κάθε κρατικός υπάλληλος, κύρια αυτός που βρίσκεται σε θέση ελεγκτή, φοβάται ακόμα και τον ίσκιο του… Από τον ωχαδερφισμό και την ελαστικότητα, έχει μεταπηδήσει στην τυπικότητα σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που να «κατηγορείται» για αναλγησία.

Σημεία των καιρών; Ίσως. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποφανθούν.

Σήμερα πάντως, κατά την άποψή μας, δεν υπάρχει πολίτης τούτης της χώρας που να μην γνωρίζει το τι δήλωσε ο ένας ή ο άλλος υπουργός. Τι είπε ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, τι απεφάνθη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και λοιποί «θεσμοί» και «εταίροι».

Σαφώς και δεν μετατραπήκαμε από τη μια στιγμή στην άλλη σε άκρως συνειδητοποιημένους πολίτες. Η «ενασχόλησή μας» με το τι συμβαίνει, δείχνει ότι,  η  αγωνία για το αύριο έχει φτάσει στο κόκκινο. Μία αγωνία μεγαλύτερη από την… χθεσινή, μία «φορτισμένη» αγωνία από την «ελπίδα» που είχε φωλιάσει μέσα μας από τις προεκλογικές «δεσμεύσεις» των σημερινών κυβερνώντων.

Ο ενθουσιασμός και τα πανηγύρια των πρώτων ημερών, έχουν μετριαστεί και τη θέση τους πήραν ο σκεπτικισμός και μία μικρή δόση απαισιοδοξίας. Δηλαδή, το θυμικό έρχεται σε κόντρα με τη λογική και τούμπαλιν.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, αναρωτιόμαστε το εξής απλό: πού είμαστε εμείς οι πολίτες; Εντάξει. Είπαμε ότι αγωνιούμε και καλώς το νοιώθουμε το έρμο αυτό το συναίσθημα. Όμως, ο ρόλος μας αρχίζει και τελειώνει με την ψήφο μας κάθε φορά που καλούμαστε να επιλέξουμε αυτούς που θα τους παραχωρήσουμε την ευθύνη για τη διαχείριση της ζωής μας;

Εύκολο το ερώτημα, δύσκολη η απάντηση…

 

Διαβάσαμε κάπου ότι, ένας σοφός είπε κάποτε: «κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της». Σοφός ο σοφός, όμως έχουμε να προσθέσουμε και τούτο: κάθε πολίτης κρίνεται και από το πόσο προσφέρει στην κοινωνία την οποία ζει, άσχετα με τις όποιες αδυναμίες του. Δηλαδή, πόσο ενδιαφέρεται για τον χώρο του (όχι τον προσωπικό) και για τους άλλους (όχι του άμεσου περιβάλλοντός του). Εάν καταφέρει να ξεφύγει από τον μικρόκοσμό του, τότε επάξια μπορεί να χαρακτηριστεί «πολίτης» και όχι απλά κάτοικος ή δημότης και στην χειρότερη περίπτωση… ψηφοφόρος.

Ο χαρακτηρισμός «πολίτης» είναι τίτλος τιμής. Φέρει ειδικό «βάρος» μέσα στο οποίο περικλείονται ο αυτοσεβασμός, η αξιοπρέπεια, η σοβαρότητα, η ευθύνη, η υπευθυνότητα, το θάρρος, το φιλότιμο, το συναίσθημα….

Ένας πολίτης, λοιπόν, νοιώθει σε μεγάλο βαθμό ελεύθερος (δεν λέμε «είναι ελεύθερος» γιατί η λέξη «ελευθερία» είναι τόσο δυνατή που φτάνει στα όρια του δυσνόητου για εμάς τους κοινούς θνητούς…) γεγονός που τον οδηγεί με σιγουριά στην επιλογή αυτών που θα πραγματώσουν τα όνειρά του.

Όταν, λοιπόν, τα όνειρα δεν πραγματώνονται, όπως καλή ώρα συμβαίνει στην Ελλάδα επί σειρά ετών, σημαίνει ότι εκλείπουν οι πολίτες.

Ας το σκεφτούμε.    

 

MARINA NEGROY - GIORGARAS STAVROS ASFALEIES

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΚΩ

Ο πληρέστερος επαγγελματικός κατάλογος για τo νησί της Κω!

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ