"Έτσι καθίσαμε ο ένας απέναντι στον άλλον και τα είπαμε, 

πόσα πράγματα μοιραζόμαστε οι άνθρωποι όταν μιλάμε από καρδιάς!

Μακάρι να μπορούσαμε όλοι να μοιραζόμαστε τα λάθη πού έχουμε κάνει...

χωρίς φόβο.

Κάτι μαθαίνεις, κάτι παραπάνω σκέφτεσαι, κάτι περισσότερο σε αφυπνίζει.

Μεγάλη υπόθεση να έχεις την σωφροσύνη να εισπράττεις την εμπειρία των άλλων, να την επεξεργάζεσαι και να μπορείς να διαφυλάττεις τον εαυτό σου από κακοτοπιές. 

Αν μπορούσαμε νεότεροι να αξιολογήσουμε αυτές τις σκέψεις, θα ήμασταν πιο σοφοί(;) "

Διαδρομές 2014 , Δ.Τ.

 

Συνέχισα βαδίζοντας στην καταχνιά της ψυχής σου, μα βρήκα πόρτες  ερμητικά κλεισμένες. Αυτό το ταξίδι ήταν το πιο δύσκολο! Αναρωτήθηκα, εάν θα έπρεπε πλέον, να σε αποδεχτώ όπως είσαι. Είναι βλέπεις εκείνα τα ρημαδιασμένα δεσμά του αίματος που με τραβάν πέρα δώθε. Και κείνες οι μνήμες, που είναι βαθιά ριζωμένες, με τις όμορφες και απέραντες συζητήσεις, τα γέλια και την παρέα που κάναμε, τον πόνο και τις χαρές που μοιραστήκαμε, και τόσα άλλα απερίγραπτα …που δεν μ΄αφήνουν ήσυχη να σκεφτώ, να πάρω τις αποφάσεις μου. Να τελειώνω βρε αδελφέ με κείνα τα δεσμά! Είναι τα δεσμά της ψυχής, οι γωνίτσες που έχω τον προσωπικό μου θησαυρό. Κανείς δεν ξέρει τι έχω κρατήσει στο περιτυλιγμένο με χρυσό, κουτί! Το ανοίγω σε κάθε περίσταση, όταν ξαναρχίζει το ατελείωτο ταξίδι που μοιάζει να μην έχει προορισμό.  Μα μπορεί να έχει; Έψαξα βαθιά στις μνήμες… γιατί μου φαίνονται ξεθωριασμένες; Το ξέρω ότι από κάπου προσπαθώ να κρατηθώ! Κοντοστάθηκα. Βούρκωσαν τα μάτια μπροστά στην αδιέξοδη απάντηση. Θολό το τοπίο για άλλη μια φορά και ας προσπάθησα ν’ ανοίξω τον δίαυλο, ανεπιτυχώς. Το ξέρω, το βλέπω, το νοιώθω . Μόνον όταν όλα είναι καλά καμωμένα, ησυχάζεις. Αλλιώς, αυτόματα όλα αλλάζουν. Σαν στο θέατρο, τραβάς τα σκηνικά που σου ταιριάζουν. Αλίμονο όταν η πράξη είναι οδυνηρή! Μαύρες σκιές και πινελιές χορεύουν γύρο μου. Αδιάκοπα  και αδήριτα  ανατρέπεις την καλοσύνη σε μια θάλασσα  φουρτουνιασμένη, που σβήνει κάθε ίχνος στο πέρασμα της από την πολυσύχναστη παραλία. Παρασέρνεις και μετακινείς ακόμα και τα βράχια. Διαλύεις, με την ορμητικότητα, τις παρυφές του βουνού. Δεν μπόρεσες ακόμα να εισχωρήσεις στις ενδότερες πτυχές των κυττάρων μου. Νερό και αισθήματα! Παντού εισχωρούν. Μακάρι να χρησιμοποιούσες την δροσιά τους . Την δροσιά που αναζωογονεί όταν διψάς, αυτή που σε ξυπνά από τον λήθαργο του εφιάλτη, αυτή που στάλα – στάλα ποτίζει την γη. Που ξέρεις; Το ξέρεις; Εκεί μπορεί να φυτρώσει ένα λουλούδι, από τον σπόρο της συμπαντικής μνήμης! Ναι! Γιατί αυτός ο σπόρος είναι το σημαντικότερο πλούτος, ο χωρίς εξαρτήσεις, ο χωρίς υλική απολαβή. Είναι ο σπόρος της διαιώνισης της ανθρώπινης ύπαρξης.     

Είναι το πιο δύσκολο ταξίδι μου, όταν ξεσπά η μπόρα σου. Μα την παίρνω κάθε φορά την απόφαση μου, και ας μην έχει προορισμό. Θάρθει η στιγμή που θα καθίσουμε και πάλι ο ένας Άνθρωπος απέναντι στον άλλον! …   

 

MARINA NEGROY - GIORGARAS STAVROS ASFALEIES

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΚΩ

Ο πληρέστερος επαγγελματικός κατάλογος για τo νησί της Κω!

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ