Άννα Αυγούλη

Τσίρκουλο έχουμε καταντήσει αγαπημένε μου. Ναι, δεν το αναιρώ. Ξέρω ότι σημαίνει «γελοίος».  Αυτό νοιώθω, αυτό σου λέω.

Από πού να το πιάσεις κι από πού να το αφήσεις, πες μου;

Ακούμε τα απίστευτα!!!

Γι αυτό σήμερα, δεν θέλω να πω κάτι. Θέλω να θυμηθούμε μερικές ατάκες του ατάκες του αξέχαστου και αξεπέραστου Χάρρυ Κλυνν και να κλείσουμε με το «μεγάλο μας τσίρκο» (ήταν θεατρική παράσταση, της οποίας η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε από το θίασο Καρέζη – Καζάκου στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο «Αθήναιον». Τραγουδούν Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη, συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος, στιχουργός Ιάκωβος Καμπανέλης).

Όποτε το ακούω, μελαγχολώ αλλά και θυμώνω…

Χάρυ Κλυνν

«Στο τέλος, όπως πάμε με τις πυρκαγιές τα μόνα φυτά που θα μας μείνουνε θα είναι οι πολιτικοί».

«Δεν ξεπουλάμε εμείς την Εθνική μας κληρονομιά με δόσεις. Nτούκου άμα θέλετε, το συζητάμε»

«Το Πάσχα βάλαμε αγγελία στην εφημερίδα. Mισθωτός με σούβλα ζητά μισθωτό με αρνί για αμοιβαία συνεργασία»

«Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στη Eλλάδα… κυβέρνηση!».

Το μεγάλο μας Τσίρκο

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δε φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.