Ο ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε./Περιοχή Κω ανακοινώνει ότι λόγω απαραίτητων τεχνικών εργασιών θα πραγματοποιηθεί διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος την 10-3-2025

ημέρα Δευτέρα από 08:00 έως 13:00, στην περιοχή Καμάρι Κεφάλου, στο νησί της ΚΩ. Η επανατροφοδότηση θα γίνει χωρίς προειδοποίηση και μπορεί να γίνει πριν την προβλεπόμενη ώρα, γι αυτό λοιπόν οι εγκαταστάσεις και τα δίκτυα θα πρέπει να θεωρούνται ότι ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΥΠΟ ΤΑΣΗ. Για λόγους ασφαλείας απαγορεύεται η προσέγγιση στους αγωγούς ή σε άλλα στοιχεία, έστω και αν βρίσκονται στο έδαφος.

 

Ν. Ι. Θεοφιλίδης

Διευθυντής Περιοχής Κω

Χιλιάδες γυναίκες εργαζόμενες ή άνεργες, συνταξιούχες ή αυτοαπασχολούμενες διεκδίκησαν στις συγκλονιστικές συγκεντρώσεις των ημερών οξυγόνο και δικαίωση. Εκεί στον δρόμο του αγώνα χιλιάδες γυναίκες ύψωσαν την γροθιά τους με την απαίτηση να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα και να παρθούν όλα τα μέτρα για να μην χαθούν άλλες ζωές στο ζύγι κόστους-οφέλους . Η τεχνολογική πρόοδος και η επιστήμη θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν καλύτερες,σύγχρονες συνθήκες εργασίας και ζωής για την σημερινή γυναίκα. Ωστόσο η βαρβαρότητα των νόμων της αγοράς και η κερδοφορία των επιχειρήσεων επιβάλλουν έναν καθημερινό Γολγοθά Εξοντωτικές συνθήκες εργασίας σε ξενοδοχεία ή εμπόριο με μισθούς που δεν βγάζουν τον μήνα και ένα ασταμάτητο τρέξιμο για την φροντίδα της οικογένειας αφού κυβερνήσεις-περιφέρειες- δήμοι θεωρούν κόστος την δημιουργία σύγχρονων κοινωνικών δομών όπως Βρεφονηπιακοί Σταθμοί ή δομές για Τρίτη Ηλικία ή Μονογονεϊκή Οικογένεια. Το σημερινό αντιλαϊκό κράτος κόβει απο παντού όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες. Βάζει τα κέρδη των ομίλων πάνω απο τις ζωές μας. Είναι αυτό που αναγκάζει κάθε τόσο οικογένειες να ξεσπιτώνονται και να ξεπαραδιάζονται για να γιατρευτούν αφού έχει κυριολεκτικά ξεδοντιάσει το δημόσιο σύστημα Υγείας Γροθιά στο στομάχι η κραυγή αγωνίας της μάνας του 7χρονου παιδιού ΑμεΑ απο την Κω που μεταφέρθηκε Αθήνα πριν απο λίγες μέρες και κατήγγειλε πως “πεθαίνουμε αβοήθητοι λόγω των σοβαρών ελλείψεων σε ιατρικό προσωπικό στο νοσοκομείο” . Αυτό το αντιλαϊκό κράτος είναι υπεύθυνο για το χάλι των Σχολείων. Είναι πρόσφατες οι κινητοποιήσεις των Συλλόγων Γονέων για τα απαραίτητα λειτουργικά και αναλώσιμα που λείπουν απο τα σχολειά του νησιού Το Εργατικό Κέντρο Β Δω/σου με αφορμή την 8η Μάρτη,Παγκόσμια Μέρα Γυναίκας, καλούμε όλες τις εργαζόμενες να έρθουν σε επαφή με τα σωματεία και να κάνουν τη φωνή τους δυνατότερη μέσα από τον οργανωμένο αγώνα.

Να τα βάλουμε με τον πραγματικό ένοχο για την γυναικεία ανισοτιμία. Να κατακτήσουμε την ζωή που μας αξίζει κόντρα στα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων! Παλεύουμε για

Να έχουμε σταθερή εργασία, με σταθερό ωράριο και να απολαμβάνουμε ποιοτικό ελεύθερο χρόνο.

Για Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις υποχρεωτικές για όλους .

Να αμειβόμαστε με αξιοπρεπείς μισθούς που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας.

Να εργαζόμαστε σε ασφαλείς συνθήκες με μέτρα προστασίας της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού.

Να απολαμβάνουμε εμείς και οι οικογένειες μας δημόσιες και δωρεάν κρατικές υπηρεσίες υγείας – παιδείας – πρόνοιας.

Να αποφασίζουμε πραγματικά ελεύθερα για την προσωπική μας ζωή, τη δημιουργία οικογένειας.

Η άνοδος της ακροδεξιάς και οι νέες προκλήσεις για τις γυναίκες

 

Η 8η Μάρτη  είναι  μια ημέρα αγώνα, μνήμης και διεκδίκησης. Έχει τις ρίζες της στους αγώνες των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας της Ν. Υόρκης το μακρινό 1857, όταν οι γυναίκες πάλεψαν για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, οκτάωρο, ίση αμοιβή και δικαιώματα. Από τότε οι γυναίκες με τους αγώνες τους έκαναν βήματα προόδου. Η ακροδεξιά, όμως, η πατριαρχία, οι συντηρητικές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει λυσσαλέα επίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα και μαζί και στα δικαιώματα των γυναικών. Πόσο μάλλον που στη χώρα μας η πατριαρχική αντίληψη για τη θέση της γυναίκας εκπορεύεται από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και από τα κυβερνητικά στελέχη, που νομιμοποιούν αυτές τους τις απόψεις με ψήφιση νόμων ενάντια στην ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών (βλ. νόμο

Τσιάρα για το οικογενειακό δίκαιο και την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, την άρνηση ενσωμάτωσης στο σύνολο της ευρωπαϊκής οδηγίας για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της κυβερνοβίας  και μία σειρά άλλα νομοθετήματα). Με τη συγχώνευση των πολιτικών για την ισότητα με τις πολιτικές για την οικογένεια και το δημογραφικό και με σταθερή άρνηση ένταξης του όρου γυναικοκτονία στον Ποινικό Κώδικα. Η ανεργία, η επισφάλεια, η μερική απασχόληση και οι ελαστικές μορφές εργασίας είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας και  πλήττει περισσότερο τις γυναίκες, καθιστώντας τες πιο ευάλωτες στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Με  την εργοδοσία ανεξέλεγκτη και μία Επιθεώρηση Εργασίας υποστελεχωμένη και αποκομμένη από το Υπουργείο Εργασίας.

Η μισθολογική ανισότητα εξακολουθεί να υφίσταται, με τις γυναίκες να αμείβονται κατά μέσο όρο χαμηλότερα από τους άνδρες ακόμα και όταν κατέχουν τις ίδιες θέσεις και συγχρόνως να επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος των οικογενειακών υποχρεώσεων και της φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων Η έμφυλη βία, η σεξουαλική παρενόχληση, οι άνισες ευκαιρίες στην επαγγελματική ανέλιξη και η ανισοτιμία στην εκπροσώπηση σε θέσεις ευθύνης επηρεάζουν γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Νέες προκλήσεις: Η άνοδος της ακροδεξιάς και οι επιπτώσεις στις γυναίκες Τα τελευταία χρόνια, η άνοδος της ακροδεξιάς σε πολλές χώρες, η συμμετοχή της σε κυβερνήσεις, ακόμα και στη χώρα μας, η επιστροφή συντηρητικών πολιτικών, όπως αυτές που βιώνουμε και αναδεικνύονται ιδιαίτερα με την προεδρία του Τραμπ στις ΗΠΑ, και την προσπάθεια ξαναμοιράσματος του κόσμου σε νέες σφαίρες επιρροής, ενάντια στους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις και τα προτάγματα του ΟΗΕ, η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας σε βάρος των κοινωνικών δαπανών, οι εμπόλεμες ζώνες σε μία σειρά μέρη του πλανήτη, η προώθηση ενός οπισθοδρομικού προτύπου για το ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, η υπονόμευση των δικαιωμάτων στην αναπαραγωγική υγεία, οι επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα δείχνουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι προσπάθειες απαγόρευσης των αμβλώσεων, οι περικοπές σε κοινωνικές δομές που στηρίζουν τις εργαζόμενες μητέρες, τις κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά και η ενίσχυση του αυταρχισμού πλήττουν τις γυναίκες και  δημιουργούν  νέες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουν. Απέναντι σε αυτήν τη συντηρητική αναδίπλωση, η οργάνωση και η αντίσταση των γυναικών είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική δράση, στη συσπείρωση σε γυναικείες ομάδες και κινήματα που παλεύουν για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, για ισότητα και Δικαιοσύνη.  Η ανάγκη για   τη  δημιουργία ενός αντιφασιστικού, φιλειρηνικού κινήματος είναι εκ των ων ουκ

άνευ. Οι σύγχρονοι αγώνες των γυναικών Σήμερα, η ανάγκη για οργανωμένο αγώνα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Οι γυναίκες αγωνίζονται για:

 Ισότητα στην εργασία: Σταθερή δουλειά για όλες και όλους. Αντιμετώπιση του μισθολογικού και του συνταξιοδοτικού χάσματος. Συμμετοχή των γυναικών στη λήψη αποφάσεων σε όλους τους τομείς της ζωής. Ίση κατανομή της μη αμειβόμενης φροντίδας.

 Αντιμετώπιση της έμφυλης βίας: Μέτρα προστασίας απέναντι στη βία, τις παρενοχλήσεις και την κακοποίηση. Αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως διακριτού ποινικού αδικήματος, έκδοση εφαρμοστικών νόμων και υπουργικών αποφάσεων για την πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, πλήρη ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο της ευρωπαϊκής οδηγίας για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της κυβερνοβίας (2024/1385).

 Εξάλειψη του σεξισμού και των διακρίσεων με βάση το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου.

 Δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική φροντίδα και περίθαλψη. Προστασία της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας. Δικαίωμα στην αντισύλληψη, την άμβλωση και τη γέννα. Πλήρεις παροχές για την εργαζόμενη μητέρα, άδειες μητρότητας και παιδικοί σταθμοί για όλα τα παιδιά. Ένταξη της σεξουαλικής αγωγής στη μαθησιακή ύλη όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων Οι γυναίκες είναι  στην πρώτη γραμμή για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και της ανισότητας, ενάντια στην ακροδεξιά και τον φασισμό. Ζήτω η 8 η Μάρτη! Ζήτω οι αγώνες των γυναικών! Αφιερωμένη  στις μητέρες    των αδικοχαμένων των Τεμπών. Και στα χιλιάδες νέα κορίτσια και γυναίκες που βρέθηκαν αυτές τις μέρες στις πλατείες της χώρας μας και απαίτησαν Δικαιοσύνη.

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες μου,

 

η εθνική επέτειος της 7ης Μαρτίου, μας υπενθυμίζει ότι τα Δωδεκάνησα είναι το τελευταίο τμήμα ελληνικής γης που ενσωματώθηκε στον εθνικό κορμό, μετά από πολύχρονους αγώνες του λαού μας να διατηρήσει την ελληνικότητά του. Έτσι η Πατρίδα μας μεγάλωσε, διαμορφώθηκαν τα σύγχρονα σύνορα της αλλά και τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης. Οι πρόγονοί μας, στη μακραίωνη ιστορία των νησιών μας, κράτησαν ζωντανό τον πολιτισμό μας και την αγάπη τους για ελευθερία και ειρήνη. Στον σημερινό κόσμο, που αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα, σε εμάς απομένει να συνεχίσουμε στην ίδια πορεία. Να θυμίζουμε σε όλους ότι το Αιγαίο και ο ελληνισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Για αυτό εμείς οι Δωδεκανήσιοι, περήφανοι για την ιστορία και τον πολιτισμό μας, να μένουμε προσηλωμένοι στις αξίες της ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης των λαών. Με εξωστρέφεια και δημιουργική διάθεση βελτιώνουμε τις συνθήκες ζωής όλων των συμπατριωτών μας. Με ενωμένη την κοινωνία μας, συνεχίζουμε στον δρόμο της προόδου και της ευημερίας. Τιμούμε την 77η επέτειο της Ενσωμάτωσης και τους αγώνες των προγόνων μας για ελευθερία. Για κοινωνία δικαίου και ισονομίας. Χρόνια Πολλά στους συμπατριώτες και συμπατριώτισσες μας, σε όλο τον κόσμο.

Η 7 η Μαρτίου, είναι κάτι περισσότερο από μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση, ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά, κερδίζεται. Είναι η απόδειξη, πως ένας λαός, όταν έχει πίστη και επιμονή, μπορεί να ανατρέψει την ιστορία. Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, δεν ήταν ένα απλό, διπλωματικό

γεγονός. Ήταν, η δικαίωση ενός μακροχρόνιου αγώνα, που οι νησιώτες μας, έδωσαν με πείσμα, θάρρος και ενότητα. Ένας αγώνας, ενάντια σε ισχυρές δυνάμεις, απέναντι σε ξένες κατοχές, απέναντι σε όσους επεχείρησαν να τους αλλοιώσουν την ταυτότητα. Από το 1912, όταν η ιταλική κατοχή, αντικατέστησε την οθωμανική κυριαρχία, η Δωδεκάνησος έζησε δύσκολες εποχές. Ο ιταλικός φασισμός, επεχείρησε να επιβάλει τη δική του γλώσσα, τη δική του κουλτούρα, τη δική του ταυτότητα. Όμως, οι νησιώτες δεν υπέκυψαν. Στα σπίτια τους, μιλούσαν ελληνικά. Και όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τα νησιά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αντίσταση συνεχίστηκε. Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, ήταν η επιστροφή ενός αναπόσπαστου κομματιού του ελληνισμού στη

φυσική του θέση. Ήταν μια νίκη, που δεν ήρθε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα διπλωματικών μαχών, πολιτικών πιέσεων, αλλά κυρίως, της ακατάβλητης θέλησης των νησιωτών μας. Η 7 η Μαρτίου, δεν είναι μια επέτειος για να θυμόμαστε μόνο στις εθνικές γιορτές. Είναι ένας οδηγός για το σήμερα και το αύριο. Γιατί τα διδάγματα της ιστορίας, έχουν απόλυτη αξία στη σύγχρονη πραγματικότητα.  Σήμερα, τα νησιά μας, συνεχίζουν να βρίσκονται σε ένα κομβικό γεωπολιτικό σημείο. Δωδεκάνησος, όπως και κάθε ελληνική γωνιά του Αιγαίου, δεν είναι μόνο, ένας τουριστικός παράδεισος. Είναι ένα στρατηγικό σύνορο της Ελλάδας και της Ευρώπης, μια περιοχή με τεράστια γεωπολιτική σημασία. Η ιστορία μας διδάσκει, πως, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Ο αγώνας για

την ελευθερία και την εθνική κυριαρχία, δεν τελειώνει ποτέ. Σήμερα, δεν πολεμάμε με όπλα, αλλά με ανάπτυξη, με ισχυρή παρουσία στην

Ευρώπη, με αμυντική θωράκιση, με αποφασιστικότητα σε κάθε απειλή. Η κυβέρνηση, έχει αποδείξει έμπρακτα, πως, αντιλαμβάνεται αυτή την ευθύνη.

Ενισχύουμε τα νησιά μας με έργα υποδομών, αναβαθμίζουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες, διασφαλίζουμε την παρουσία του κράτους, ακόμα και στο πιο μικρό νησί του Αιγαίου. Όμως, η ιστορία των Δωδεκανησίων, μας υπενθυμίζει και κάτι ακόμη: τίποτα δεν πετυχαίνεται χωρίς ενότητα. Οι νησιώτες μας νίκησαν, γιατί ήταν ενωμένοι. Γιατί είχαν ένα κοινό σκοπό. Και αυτή η ενότητα, είναι το μεγαλύτερο όπλο μας και σήμερα. Στις 7 Μαρτίου 1948, η Ελλάδα, δεν απέκτησε απλώς νησιά. Απέκτησε ξανά, ένα κομμάτι της ψυχής της. Απέκτησε ξανά ανθρώπους, που έδωσαν τα πάντα, για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Σήμερα, η καλύτερη τιμή, που μπορούμε να τους αποδώσουμε, είναι, να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Για μια Ελλάδα ισχυρή, για

νησιά ανεπτυγμένα, για μια πατρίδα που θα στέκεται πάντα περήφανη απέναντι στην ιστορία. Γιατί, η ελευθερία, δεν ήταν ποτέ δώρο. Ήταν πάντα κατάκτηση. Και η Δωδεκάνησος, είναι η ζωντανή απόδειξη αυτού του κανόνα. Προσωπικά, κάθε χρόνο, αυτή την επέτειο, νιώθω διπλά συγκινημένος και

υπερήφανος, διότι, ανάμεσα στους ήρωες που αρνήθηκαν τη σκλαβιά και αγωνίστηκαν για την Ελευθερία της πατρίδας μας ήταν και ο παππούς μου, ο Πέτρος Σταυριανάκης όπου από το 1940 μέχρι το τέλος του πολέμου, προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον ελληνικό αγώνα και στην απελευθέρωση της Δωδεκανήσου.

 

Γιάννης Παππάς

Βουλευτής Δωδ/σου Ν.Δ.

Η 7 η Μαρτίου 1948, η ημέρα της επετείου της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την μητέρα Ελλάδα είναι ημέρα μνήμης, συγκίνησης, αγάπης και υπόσχεσης. Είναι ημέρα μνήμης γιατί σήμερα θυμόμαστε τους ηρωικούς προγόνους μας, γυναίκες και άντρες που θυσιάστηκαν για τα νησιά μας, που ένωσαν τις ανάσες τους και την πίστη τους κρατώντας αυτή τη γωνιά του Αιγαίου! Είναι ημέρα συγκίνησης, γιατί η 7 η Μαρτίου 1948 είναι ένας ακόμα κρίκος στη

μακραίωνη ιστορία μας, εδώ που σφυρηλάτησαν τις αξίες μας ο Διαγόρας, ο Κλεόβουλος, η Καλλιπάτειρα, ο Ιπποκράτης και τόσοι άλλοι νησιώτες και νησιώτισσες που πάτησαν σε τούτη εδώ τη γη, ταξίδεψαν στη μοναδική θάλασσα του Αιγαίου και έδωσαν μάχες και αγώνες τιμής για να διασώσουμε την κληρονομιά μας και να σταθούμε απέναντι στην Ιστορία νικητές! Είναι ημέρα αγάπης για τα νησιά μας, γιατί με την ιδιαιτερότητα της να μας προσδιορίζει, εμείς οι Δωδεκανήσιες και οι Δωδεκανήσιοι, ακριβώς γιατί αγαπάμε τον τόπο μας, δουλέψαμε σκληρά, με όρεξη και απαράμιλλο μεράκι, σε δύσκολες συνθήκες, και καταφέραμε να οδηγήσουμε τα Δωδεκάνησα μας στο δρόμο της ανάπτυξης! Είναι όμως και ημέρα υπόσχεσης. Μιας υπόσχεσης στους εαυτούς μας ότι θα

συνεχίσουμε να κάνουμε όλες και όλοι, το καλύτερο δυνατό για τα νησιά μας, ότι θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε ακοίμητοι φρουροί του Αιγαίου, ότι θα συνεχίσουμε να τιμούμε το εθνικό μας καθήκον, ακριβώς όπως μας δίδαξαν οι πρόγονοί μας! Χρόνια πολλά στα Δωδεκάνησα μας!