ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ.

Η Κως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας τόπος χωρίς όρια, χωρίς αντοχές και χωρίς μέλλον πέρα από την επόμενη τουριστική σεζόν.
Ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν είναι μια τυπική διοικητική διαδικασία· είναι η ίδια η απόφαση για το τι νησί θέλουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.
Δυστυχώς, κάποιοι προωθούν τη λογική του Περιφερειάρχη   Νοτίου Αιγαίου και των στελεχών του , δηλαδή:
«ΔΕ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ».
Και ως τουριστική επένδυση θεωρούν μόνο τις νέες τουριστικές μονάδες .
Μια λογική που αντιμετωπίζει την ανάπτυξη μονοδιάστατα, θεωρώντας ότι κάθε νέα τουριστική εγκατάσταση αποτελεί αυτομάτως πρόοδο. Όμως η άκριτη και ανεξέλεγκτη τουριστική επέκταση δεν είναι ανάπτυξη. Είναι σταδιακή υποβάθμιση του τόπου, της ποιότητας ζωής και τελικά του ίδιου του τουριστικού προϊόντος.
Η Κως ήδη δοκιμάζεται:
από την πίεση στους φυσικούς πόρους και ιδιαίτερα στο νερό,
από την υπερφόρτωση των υποδομών,
από την αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου,
από την απώλεια ελεύθερων χώρων και παραγωγικής γης,
από την αύξηση του κόστους ζωής για τους κατοίκους,
από τη σταδιακή μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε ζώνες αποκλειστικά τουριστικής εκμετάλλευσης.
Ένας σοβαρός χωροταξικός σχεδιασμός οφείλει να θέτει όρια, κανόνες και προτεραιότητες.
Να απαντά πρώτα στο ερώτημα: «αντέχει το νησί;» και μετά στο «πόσο ακόμη μπορούμε να χτίσουμε;».
Η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο σε κλίνες, αφίξεις και επενδυτικά μεγέθη. Μετριέται στην ποιότητα ζωής των κατοίκων, στην προστασία του περιβάλλοντος, στη βιωσιμότητα των υποδομών και στη δυνατότητα του τόπου να διατηρεί την ταυτότητά του.
Η Κως χρειάζεται:
ισορροπία μεταξύ τουρισμού, κατοικίας και πρωτογενούς παραγωγής,
προστασία των φυσικών και παραλιακών ζωνών,
ενίσχυση των δημόσιων υποδομών πριν από νέες αδειοδοτήσεις,
κανόνες δόμησης που να σέβονται τη φέρουσα ικανότητα του νησιού,
ουσιαστική διαβούλευση με την τοπική κοινωνία και όχι αποφάσεις ερήμην της.
Το «ναι σε όλα» δεν είναι αναπτυξιακή στρατηγική. Είναι πολιτική απουσίας σχεδίου.
Και όταν ένας τόπος χάνει το μέτρο, αργά ή γρήγορα χάνει και το συγκριτικό του πλεονέκτημα.
Η Κως αξίζει ένα μέλλον με σχέδιο, βιωσιμότητα και σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον — όχι έναν σχεδιασμό που εξαντλεί το νησί στο όνομα μιας πρόσκαιρης και χωρίς όρια τουριστικής εκμετάλλευσης.

           Νίκος Μ. Κανταρζής
Αρχιτέκτονας-Αυτοδιοικητικός