«Η ψυχική υγεία των μαθητών δεν είναι πάρεργο» Αργοστόλι: Μια μαθήτρια είπε όσα οι μεγάλοι δεν θέλουν να ακούν

Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της κινητοποίησης της 21ης Οκτωβρίου στο Αργοστόλι ήρθε από τη φωνή μιας μαθήτριας του 3ου Γυμνασίου Αργοστολίου. Μίλησε για ένα σχολείο που εξακολουθεί, δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς του 2014, να στεγάζεται σε προκατασκευασμένες αίθουσες.

• 12 χρόνια έχουν περάσει από τους σεισμούς του 2014.
• Μια ολόκληρη μαθητική γενιά μεγάλωσε μέσα στην περίοδο της «προσωρινής» σχολικής στέγης.
• Η μαθήτρια έθεσε ζητήματα υποδομών, χρηματοδότησης, πολυπληθών τμημάτων και ψυχολογικής υποστήριξης.
• Η ομιλία έγινε στην κινητοποίηση της 21ης Οκτωβρίου 2026 στο Αργοστόλι.

«Δώδεκα χρόνια υποσχέσεων, δώδεκα χρόνια προσωρινότητας»

Δεν ήταν μια τυπική μαθητική παρέμβαση.

Στην κινητοποίηση της 21ης Οκτωβρίου στο Αργοστόλι, μαθήτρια που μίλησε εκ μέρους του μαθητικού συμβουλίου του 3ου Γυμνασίου περιέγραψε με τη δική της γλώσσα τι σημαίνει για τα παιδιά του σχολείου μια εκκρεμότητα που ξεκίνησε μετά τους σεισμούς του 2014.

Η φράση που συμπύκνωσε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη την παρέμβασή της ήταν: «Δώδεκα χρόνια υποσχέσεων, δώδεκα χρόνια προσωρινότητας!»

Και αμέσως μετά έδωσε στην έννοια των «12 χρόνων» μια διαφορετική διάσταση: δεν πρόκειται απλώς για έναν αριθμό σε ένα ημερολόγιο έργων και υποσχέσεων.

Πρόκειται για μια ολόκληρη μαθητική γενιά.

«Μια ολόκληρη γενιά παιδιών μπήκε στην πρώτη Δημοτικού και κοντεύει να αποφοιτήσει από το Λύκειο, περνώντας όλη της τη μαθητική ζωή μέσα σε κοντέινερ».

Η καθημερινότητα μέσα στα προκάτ

Η μαθήτρια δεν περιορίστηκε στη μεγάλη εικόνα. Περιέγραψε την καθημερινότητα των παιδιών στις προκατασκευασμένες εγκαταστάσεις: το κρύο τον χειμώνα, τη ζέστη το καλοκαίρι και τον θόρυβο της βροχής πάνω στις μεταλλικές κατασκευές.

«Μέσα σε κουτιά από λαμαρίνα, που τον χειμώνα παγώνουν και το καλοκαίρι βράζουν».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα προβλήματα που, όπως είπε, εμφανίζονται όταν βρέχει, υποστηρίζοντας ότι η μετακίνηση στους χώρους γίνεται δύσκολη και ότι το εργαστήριο Φυσικών Επιστημών πλημμυρίζει ακόμη και με σχετικά μικρή βροχόπτωση.

Η απαίτηση που διατύπωσε ήταν σαφής: «Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα». Και, πάνω απ’ όλα, σύγχρονη, ασφαλή και μόνιμη σχολική στέγη.

Από το 3ο Γυμνάσιο στα γενικότερα προβλήματα της Παιδείας

Η ομιλία ξεκίνησε από το συγκεκριμένο πρόβλημα του 3ου Γυμνασίου, αλλά στη συνέχεια άνοιξε σε μια συνολικότερη κριτική για τη δημόσια εκπαίδευση.

Η μαθήτρια αναφέρθηκε στην κατάσταση σχολικών κτιρίων, στην υποχρηματοδότηση, στα πολυπληθή τμήματα και στις ελλείψεις βασικών υποδομών.

Έθεσε επίσης το ζήτημα της καθημερινής παρουσίας ψυχολόγων στα σχολεία:

Παράλληλα εξέφρασε την αντίθεση των μαθητών στο σχεδιαζόμενο νέο εξεταστικό σύστημα και στο Εθνικό Απολυτήριο, υποστηρίζοντας ότι ενισχύεται ένα περισσότερο βαθμοκεντρικό και εξετασιοκεντρικό σχολείο.

Η αγωνία δεν τελειώνει στο σχολείο

Ένα ακόμη μέρος της ομιλίας αφορούσε όσα περιμένουν τους νέους μετά το σχολείο.

Η φοιτητική στέγη, τα υψηλά ενοίκια, το κόστος ζωής και η δυνατότητα μιας οικογένειας να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές ενός παιδιού μπήκαν στην ίδια συζήτηση.

Η μαθήτρια συνέδεσε αυτά τα προβλήματα με ένα ερώτημα που απασχολεί όλο και περισσότερο τη νέα γενιά: τι προοπτική έχει ένας νέος άνθρωπος να σπουδάσει, να εργαστεί και τελικά να παραμείνει στην Ελλάδα;

«Είμαστε στο πλευρό των καθηγητών μας»

Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής της εξέφρασε τη στήριξη των μαθητών στους εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στην κινητοποίηση.

Μίλησε για τη γραφειοκρατία και τις ολοένα περισσότερες διοικητικές ευθύνες που, κατά την ίδια, απομακρύνουν τους εκπαιδευτικούς από τον βασικό παιδαγωγικό τους ρόλο.

«Στεκόμαστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους που δίνουν καθημερινά την ψυχή τους για εμάς».

Η ομιλία έκλεισε με αναφορά στον Γιάννη Ρίτσο και με τη φράση:

«Και στο φως αυτού του αγώνα διεκδικούμε το σχολείο και το μέλλον που μας αξίζει».

Δώδεκα χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει

Η παρέμβαση της μαθήτριας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για την Κεφαλονιά ακριβώς επειδή επιστρέφει τη συζήτηση στο βασικό γεγονός: οι σεισμοί έγιναν το 2014 και βρισκόμαστε στο 2026.

Για τους ενήλικες, τα δώδεκα χρόνια μπορεί να μετριούνται σε αποφάσεις, μελέτες, χρηματοδοτήσεις και χρονοδιαγράμματα.

Για ένα παιδί, όμως, δώδεκα χρόνια είναι σχεδόν ολόκληρη η σχολική του ζωή.

Και ίσως αυτό ήταν το ισχυρότερο σημείο της συγκεκριμένης ομιλίας: ότι το πρόβλημα του 3ου Γυμνασίου δεν περιγράφηκε αυτή τη φορά από έναν φορέα, έναν αιρετό ή έναν εκπρόσωπο γονέων.

Περιγράφηκε από μία μαθήτρια που το ζει.

Ολόκληρη η ομιλία της μαθήτριας του 3ου Γυμνασίου

Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της παρέμβασης, όπως απομαγνητοφωνήθηκε από την ομιλία της στην κινητοποίηση της 21ης Οκτωβρίου 2026 στο Αργοστόλι:

«Εκ μέρους του μαθητικού συμβουλίου του 3ου Γυμνασίου, στέκομαι μπροστά σας όχι απλώς για να διαβάσω έναν λόγο, αλλά για να ενώσω τη φωνή μας με τη δική σας και να φωνάξουμε μαζί σας ότι η υπομονή μας εξαντλήθηκε πια.

Θα ξεκινήσω από το δικό μας σπίτι, από το σχολείο μας, το 3ο Γυμνάσιο.

Βρισκόμαστε στο 2026 πια.

Έχουν περάσει 12 ολόκληρα χρόνια από τους καταστροφικούς σεισμούς του 2014.

Δώδεκα χρόνια υποσχέσεων, δώδεκα χρόνια προσωρινότητας!

Μια ολόκληρη γενιά παιδιών μπήκε στην πρώτη Δημοτικού και κοντεύει να αποφοιτήσει από το Λύκειο, περνώντας όλη της τη μαθητική ζωή μέσα σε κοντέινερ.

Μέσα σε κουτιά από λαμαρίνα, που τον χειμώνα παγώνουν και το καλοκαίρι βράζουν.

Μέσα σε τάξεις στις οποίες, με την παραμικρή ψιχάλα, δεν ακούμε ούτε καν τη σκέψη μας.

Απαιτούν την εφαρμογή εγκυκλίων και κανονισμών, με δεδομένο πως έχουμε κτίρια, κυλικεία και βασικές υποδομές, όπως εργαστήρια και κλειστά γυμναστήρια.

Φτάνει πια αυτή η κοροϊδία!

Χρειαζόμαστε σύγχρονη, ασφαλή και μόνιμη σχολική στέγη.

Όμως ξέρουμε καλά ότι δεν είμαστε μόνοι.

Αυτός ο αγώνας δεν αφορά μόνο το Αργοστόλι, ούτε καν μόνο την Ελλάδα.

Σήμερα βλέπουμε μια γενικευμένη κλιμάκωση των αγώνων μαθητών και εκπαιδευτικών σε όλη την Ευρώπη.

Στη Γαλλία, στην Ισπανία και σε άλλες χώρες, χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί βγαίνουν στους δρόμους.

Γιατί;

Γιατί παντού τα προβλήματα είναι ίδια.

Παλαιωμένα και ασυντήρητα σχολικά κτίρια, υποχρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας και υποτυπώδεις, εξευτελιστικοί μισθοί για τους ανθρώπους που καταβάλλουν τον χρόνο και την προσπάθειά τους με σκοπό τη μόρφωσή μας.

Και το κυριότερο, βλέπουμε παντού μαθητές να στοιβάζονται σε τμήματα των 25, των 30, ακόμη και των 35 ατόμων.

Μέσα σε τέτοιες αίθουσες-κλουβιά, πώς είναι δυνατόν να γίνει μάθημα σε μια τόσο πολυάριθμη τάξη;

Η κατάσταση στα ελληνικά σχολεία έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Βλέπουμε σοβάδες να πέφτουν στα κεφάλια μαθητών, σχολικά συγκροτήματα-παγίδες, όπως [δυσνόητη αναφορά σε συγκεκριμένη περιοχή ή σχολείο].

Βλέπουμε λύματα να πλημμυρίζουν προαύλια, [δυσνόητο σημείο] και μαθητές να κινδυνεύουν από ηλεκτροπληξία εξαιτίας απαρχαιωμένων και ασυντήρητων εγκαταστάσεων.

Και στο 3ο Γυμνάσιο δεν έχουμε μείνει πίσω.

Μόλις βρέχει, είναι αδύνατο να κυκλοφορήσουμε.

Χρειαζόμαστε γαλότσες και βάρκα για να μη βραχούμε και χρειάζεται οι γονείς μας να τρέχουν από τις δουλειές τους για να μας φέρουν ρούχα να αλλάξουμε.

Το εργαστήριο Φυσικών Επιστημών, δηλαδή το παλιό γυμναστήριο, πλημμυρίζει με το παραμικρό.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί το κράτος επιλέγει τη συστηματική υποχρηματοδότηση.

Με την κατάργηση των σχολικών επιτροπών, τα οικονομικά των σχολείων έχουν γονατίσει.

Φτάσαμε στο σημείο να μην έχουμε στα σχολεία μας ούτε τα βασικά.

Για ένα παυσίπονο, μια γάζα και ένα χανζαπλάστ, αναγκαζόμαστε να παρακαλάμε τον Σύλλογο Γονέων να βάλει το χέρι στην τσέπη.

Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα.

Ζητάμε μόνιμους σχολικούς φύλακες για την ασφάλεια των κτιρίων μας, των μαθητών και των καθηγητών μας.

Ζητάμε ψυχολόγους σε καθημερινή βάση σε κάθε σχολείο και όχι μια φορά την εβδομάδα, σαν να πρόκειται για τυπική επίσκεψη.

Η ψυχική υγεία των μαθητών δεν είναι πάρεργο.

Και μέσα σε αυτό το διαλυμένο σκηνικό, μας φορτώνουν το νέο σύστημα εξετάσεων, το λεγόμενο Εθνικό Απολυτήριο.

Μας σπρώχνουν σε ένα σχολείο πιο εξοντωτικό, ακόμη πιο βαθμοκεντρικό.

Ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο, που μετατρέπει τη γνώση σε ένα ατελείωτο κυνήγι βαθμών, που αναγκάζει τους γονείς μας να βάλουν το χέρι ακόμη πιο βαθιά στην ήδη άδεια τους τσέπη για φροντιστήρια.

Ένα σχολείο όπου τα παιδιά καταλήγουν με κρίσεις πανικού, άγχος και [δυσνόητο σημείο σχετικά με την αυτοεκτίμηση, την πίεση και τον φόβο της απογοήτευσης].

Και αν καταφέρουμε, με χίλια ζόρια, θυσίες και πολλά έξοδα, που με το ζόρι καλύπτονται από τις οικογένειές μας, που τα βγάζουν πέρα με έναν πενιχρό μισθό, να περάσουμε στο Πανεπιστήμιο, εκεί μας περιμένει το επόμενο τείχος.

Το τεράστιο πρόβλημα της φοιτητικής στέγης και το δυσβάσταχτο κόστος ζωής.

Πρόσφατα μάθαμε πως εκατοντάδες πρωτοετείς φοιτητές δεν κατάφεραν καν να γραφτούν στις σχολές τους, μάλιστα υψηλής ζήτησης, όπως οι Ιατρικές και οι Πολυτεχνικές.

Παιδιά που μάτωσαν για να περάσουν, δεν τους αφήνουν να σπουδάσουν επειδή τα ενοίκια είναι απλησίαστα.

Επειδή το κράτος απλά δεν νοιάζεται.

Γιατί να προσπαθήσουμε, λοιπόν, για ένα μέλλον το οποίο περιλαμβάνει έναν άθλιο μισθό, που πάνω από το μισό ποσό θα πηγαίνει στο ενοίκιο για ένα σπίτι 50 τετραγωνικών και τα υπόλοιπα σε λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ;

Έπειτα απορούν γιατί τα νέα παιδιά καταφεύγουν στο εξωτερικό.

Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε πια σε αυτή τη χώρα.

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα δηλώνουμε απερίφραστα ότι είμαστε στο πλευρό των δασκάλων και των καθηγητών μας.

Είμαστε δίπλα σε όσους αγωνίζονται και διεκδικούν μια καλύτερη ζωή και ένα καλύτερο σχολείο. Τους στηρίζουμε, γιατί βλέπουμε πως το κράτος, αντί να τους αφήσει να κάνουν το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό τους έργο, τους έχει πνίξει στη γραφειοκρατία. Οι καθηγητές έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους γραφείου, λογιστές και διαχειριστές κτιρίων.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με τις νέες εγκυκλίους για τις σχολικές εκδρομές και τα κυλικεία, αναγκάζονται να γίνουν τροχονόμοι, μηχανικοί και υγειονομικοί ελεγκτές, αναλαμβάνοντας νομικές και ποινικές ευθύνες που ανήκουν αποκλειστικά στο κράτος.

Στεκόμαστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους που δίνουν καθημερινά την ψυχή τους για εμάς. Και ξέρουμε καλά ότι ο αγώνας για την παιδεία είναι αγώνας για το μέλλον μας.

Όπως έχει πει και ο μεγάλος ποιητής, ο Γιάννης Ρίτσος: «Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη. Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως».

Και στο φως αυτού του αγώνα διεκδικούμε το σχολείο και το μέλλον που μας αξίζει.

Σας ευχαριστώ πολύ!»

Πηγή: kefaloniapress.gr