Ίσως…

Άννα Αυγούλη

Πέμπτη βράδυ, κάνω ζάπινγκ στην Τιβί και πέφτω πάνω στην εκπομπή της ΕΡΤ (σε επανάληψη) του αείμνηστου δημοσιογράφου Άρη Σκιαδόπουλου «Δρόμοι».  

Να σου πω πως, έχω δει αρκετές και μάλιστα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.

Την συγκεκριμένη ημέρα, χρόνια πριν, αν δεν κάνω λάθος ήταν το 2005, ο Άρης φιλοξενούσε τον θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Διαλεγμένο. Έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς, αντισυμβατικό ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη, όπως τον χαρακτηρίζουν και δεν έχουν άδικο.

Η ζωή του θα μπορούσε να γίνει σίριαλ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ανάμεσα, λοιπόν, στην αφήγηση της ζωής του ο κ. Διαλεγμένος, εξέφρασε και αρκετές απόψεις, ενδιαφέρουσες για μένα. Αυτή όμως που μου «έμεινε», γιατί είναι και δική μου, ήταν η εξής: «Με τρομάζει η σιωπή των καλών… και έχουμε πολλούς καλούς…».

Μη μου πεις ότι δεν το «εισπράττεις» αυτό από την κοινωνία μας;

Έψαξα, που λες, να βρω πού είχα ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο.

Και το βρήκα.

«Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις σκληρές και άδικες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την απαράδεκτη σιωπή των καλών ανθρώπων».

Ποιος το είχε πει;

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

Όπως είχε πει και το «κανείς δεν μπορεί να σε καβαλήσει, αν δεν είσαι σκυμμένος», αλλά και αυτό «η ελευθερία ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή, πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο», αλλά και τούτο, «μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με τον νόμο…».

Ναι, όλα αυτά σου θυμίζουν τις κουβεντούλες που έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Δίκιο έχεις.

Αυτό το, «εγώ κοιτάζω τη δουλειά μου» ή το άλλο, «πού να τα βάλεις τώρα με το σύστημα;» ή «σιγά που θα βγάλω εγώ το φίδι απ’ την τρύπα»,  με κάνουν έξαλλη.

Ναι, ακόμα και τώρα…

Γιατί;

Διότι πίστευα και πιστεύω πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι δεν έχει χαθεί τίποτα. Και άνθρωποι υπάρχουν.

Κατά γενική ομολογία, ζούμε σε μια «ιδιαίτερη» εποχή. Δεν θέλω να την πω «δύσκολη» διότι τέτοιες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Σίγουρα υπάρχει κι άλλος χαρακτηρισμός της εποχή μας από τους ειδικούς αναλυτές και φιλοσόφους.

Εν πάσει περιπτώσει, όσο υπάρχουν συνάνθρωποι που υψώνουν ανάστημα, όπως λ.χ. ο πατέρας της Νισύρου, έτσι θέλω να τον αποκαλώ χωρίς πολλά φρου – φρου κι αρώματα, τόσο πιο χαρούμενη και ήρεμη νοιώθω.

Τι είπες; Είναι η μειοψηφία;

Μα καλέ μου, οι μειοψηφίες κάνουν τη διαφορά. Αυτές καταδεικνύουν τη σαπίλα του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα και το πόσο τελικά αδύναμο είναι.

Ναι, αδύναμο.

Ξέρεις αγαπημένε μου τι πιστεύω;

Οι μειοψηφίες αντιδρούν, οι μειοψηφίες αποτελούν το σύστημα και οι πλειοψηφίες είναι οι «καλοί» που την έχουν κάνει με ελαφρά…

Για φαντάσου – εντάξει, πρέπει αν έχεις μεγάλη φαντασία, αλλά ας το «παίξουμε» έτσι – για φαντάσου, λοιπόν, τι θα γινόταν αν ερχόταν εκείνη η μέρα που και οι «καλοί» θα αντιδρούσαν;

Κουνάς το κεφάλι και ξεφυσάς…

Σε νοιώθω. Το ίδιο κάνω. Αλλά και κάτι ακόμα. Ονειρεύομαι. Δεν θα πάψω ποτέ ν ονειρεύομαι. Ίσως είναι μια από τις άμυνές μου, ίσως…