Η ανακύκλωση και ο συκοφάντης

Άννα Αυγούλη

Άντε καλέ που τρόμαξες!!! Σου ‘πα τον τίτλο και παρά λίγο να μου κλείσεις το τηλέφωνο καταμουτρασιόν…

Ανακύκλωση και κουραφέξαλα. Ε βέβαια βρε πουλάκι μου, δεν εννοώ την ανακύκλωση ανακύκλωση, αλλά την άλλη, αυτή των ιδεών, των πολιτικών κ.λ.π. κ.λ.π.

Ηρέμισες τώρα;

Άιντε, λοιπόν, πάμε απ’ την αρχή.

Αγαπημένε μου, τι θα έλεγες να μιλήσουμε για ανακύκλωση;

Εσύ κάνεις; Μπράβο σου. Όχι, να τα λέμε αυτά. Μπράβο σου και ξανά μανά μπράβο σου. Αλλά καλέ μου, στο ‘πα. Δεν εννοώ τη συγκεκριμένη ανακύκλωση. Αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία…

Πάμε, λοιπόν, στο δια ταύτα.

Ανακύκλωση δηλώσεων, ιδεών (λέμε τώρα…), διαπιστώσεων, κ.λ.π. κ.λ.π.

Ναι, δίκιο έχεις. Όλα αυτά δεν ανακυκλώνονται διότι, ως γνωστόν, «ανακύκλωση είναι η διαδικασία με την οποία επαναχρησιμοποιούνται διάφορα υλικά ή οτιδήποτε αποτελεί γρήγορο αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και το οποίο στην μορφή που είναι δεν αποτελεί πλέον αγαθό για τον άνθρωπο. Στη διαδικασία αυτή συνήθως τα απορρίμματα μετατρέπονται σε πρώτες ύλες από τις οποίες παράγονται νέα προϊόντα. Μέρος της διαδικασίας της ανακύκλωσης είναι και η μετατροπή βλαβερών για το περιβάλλον υλικών σε λιγότερο ή και καθόλου βλαβερά».

Που σημαίνει τι; Ότι ανακύκλωση στην πολιτική δεν γίνεται διότι, εάν είχαμε, θα προέκυπτε άλλο αποτέλεσμα. Χρήσιμο για τον τόπο…

Τι έχουμε λοιπόν; Αναμάσημα. Δηλαδή, ακούμε τα ίδια και τα ίδια είτε από τους ίδιους ανθρώπους είτε από «κλώνους» τους, άλλοτε με τα ίδια λόγια, άλλοτε με διαφορετικά. Έτσι, για να μην πλήττουμε…

Τώρα, γιατί στα λέω όλα αυτά;

Κατ’ αρχάς, διότι βαριέμαι και βαριέμαι αφόρητα να βλέπω τους ίδιους ανθρώπους να μη λένε κάτι νέο.

Συμφωνώ. Το παρουσιάζουν ως «νέο», αλλά βρε παιδί μου, μυρίζει ναφθαλίνη…

Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι, η «ναφθαλίνη» είχε τη γοητεία της.

Μα τι λέω ντάλα μεσημέρι!!!

Να δεις, αυτό φταίει και παραληρώ… Η ζέστη.

Εντάξει. Σοβαρεύομαι.

Για θυμήσου, πόσα χρόνια μιλάμε, μιλάνε, λέμε και λένε για την υγεία;

Φτιάξαμε ένα ΙΚΑ, μούρλια. Ένα Κέντρο Υγείας στην Αντιμάχεια, ζηλευτό.

Ναι, ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Δεν το έφτιαξε ο Χ, Ψ, υπουργός από την τσέπη του. Από τη δική μας βγήκαν τα φράγκα.

Τα φτιάξαμε, λοιπόν.

Σήμερα τι έχουμε;

Δυο ερείπια.

Είδες που σου ‘λεγα για τη ναφθαλίνη;

Δεν θα ‘θελες να ξαναγυρίσουμε σε εκείνα τα χρόνια που το ΙΚΑ έσφυζε από ζωή; Είχε τα προβλήματά του, αλλά δούλευε και το κυριότερο, είχε προοπτική να γίνει ακόμα καλύτερο. Ελπίζαμε ότι, κάποια στιγμή θα λειτουργήσει και το Ακτινολογικό του και το Μικροβιολογικό του και ο Αξονικός του. Τόσα χρήματα είχαμε δώσει για τα μηχανήματα…

Το αυτό και το Κέντρο Υγείας στην Αντιμάχεια. Παραδόθηκε από τον Δ. Αβραμόπουλο παραμονές εκλογών πλήρως εξοπλισμένο, αλλά ουδέποτε στελεχώθηκε.

Η κοροϊδία είναι ότι γνώριζαν εκ των προτέρων πως δεν θα στελεχωνόταν. Αλλά εμείς, μόνο νταούλια δεν είχαμε…

Για φαντάσου, λοιπόν, αυτές οι δύο δομές υγείας να λειτουργούσαν σήμερα;

Ουφ!!! Κουράστηκα. Κι εσύ το ίδιο…

Είδες που καταντήσαμε; Να κουραζόμαστε και μόνο που τα συζητάμε. Για φαντάσου να δρούσαμε… Θα είχαμε πέσει του θανατά!!!

Γι αυτό βρε, οι καλοί μας πολιτικοί δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους και αναμασάνε τα ίδια. Τη θέλουν τη ζωούλα τους.

Τι είπες; Δεν νοιάζονται για τη δική μας;

Συκοφάντη…

Την είπες πάλι μεσημεριάτικα.