Παρκινγκ στην Κω και άλλα… κουλά

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, η Κως το νησί του ποδηλάτου, λέμε τώρα, έχει καταντήσει «η Κως με τα πεζοδρόμια των αυτοκινήτων».

Δεν ψάχνουμε πλέον για χώρους παρκινγκ, αλλά για το πού θα βρούμε μια στάλα χώρο σε πεζοδρόμιο για να παρκάρουμε!!!

Το ξέρεις.

Ωραία. Και τι κάνουμε; Εάν εμείς εξαναγκαζόμαστε, διότι αυτό γίνεται, να καβαλάμε πεζοδρόμια, μη σεβόμενοι τον τόπο μας, πώς περιμένουμε να τον σεβαστούν οι επισκέπτες μας;

Π.χ., έχεις καλεσμένους στο σπίτι σου και τινάζεις το τσιγάρο σου στο πάτωμα. Τι περιμένεις να κάνουν οι καλεσμένοι σου; Να ψάχνουν για τασάκι;

Αστεία πράγματα.

Τέλος πάντων. Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα ζητήματα από αυτό και το γνωρίζουμε άπαντες.

Το σοβαρότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι η παθητικότητα.

Εντάξει, το χούι «εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα», το έχουμε να πάρει η ευχή να πάρει. Όπως και το άλλο το, «πού πας να μπλέξεις τώρα…». Και αυτό: «Σιγά που θα δικαιωθώ. Τα ‘χουνε κάνει πλακάκια».

Όλα ισχύουν. Και όπως λέγαμε σε μια συζήτηση με έναν γνωστό μου, εάν κλέψεις ένα ευρώ σε χώνουν μέσα. Εάν κλέψεις εκατομμύρια, σου ζητάνε χορηγίες και στο καπάκι σε φορο-απαλλάσσουν…

Τραγικό; Ε ναι. Πιο τραγικό πεθαίνεις.

Όμως, αυτή είναι η κατάσταση. Εάν την αποδεχτούμε, δύο είναι τα τινά, που λένε και οι ειδικοί: Στην περίπτωση που στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας αυτό θέλουμε πραγματικά γιατί μας βολεύει, συνειδητοποιημένα πλέον θα απενοχοποιηθούμε (ξέρεις, θα πάνε στον άκρη οι ψευτοντροπές…) και θα συνεχίσουμε στο ίδιο μονοπάτι. Στην περίπτωση όμως που, πάλι στο… βάθος, μας ενοχλεί, και πάλι συνειδητοποιημένα θα την αλλάξουμε.

Κι εδώ σε θέλω κάβουρα. Τι θα επιλέξεις;

Μη μου πεις. Δεν θέλω να ξέρω. Δημοκρατία έχουμε (;), ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του και είναι ο μόνος υπεύθυνος γι αυτές.

Θέλω όμως να μάθω πού τα «σπάσανε» Αβρίθης με Νικηταρά.

Εντάξει βρε παιδί μου. Υποθέσεις και σενάρια μπορώ να κάνω όπως ο καθένας μας και να πέσουμε μέσα.

Το ζητούμενο όμως είναι, θα βρει το θάρρος κάποιος να πει την αλήθεια ή θα την κουκουλώσουνε και πάει και το παλιάμπελο;

Χμ, χλωμό το βλέπω. Κουκούλωμα και πάλι κουκούλωμα ή θα ειπωθεί μερικώς η αλήθεια. Τα βαθύτερα αίτια, όχι.  

Για παράδειγμα, έμαθες γιατί ανεξαρτητοποιήθηκε ο Μηνάς Κιάρης; Έκανε δηλώσεις σε δημοσιογράφους για το πού διαφώνησε με την παράταξή του; Όχι.

Η διαφορά είναι ότι, ο Παναγιώτης Αβρίθης έδωσε κάποιες εξηγήσεις.

Γιατί τώρα; Τι να σου πω.

Πάντως, όπως έχουμε ξανασυζητήσει, ο Π. Αβρίθης, ίσως λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα, ίσως για άλλους λόγους που δεν τους γνωρίζω, κάποιες φορές δεν μάσησε τα λόγια του, εκεί βέβαια που ήθελε και θέλει ο ίδιος.  

Γιατί τόσα χρόνια υπέμενε αυτή τη διαφθορά; Διότι περί διαφθοράς πρόκειται. Δεν το λες απλά κακοδιαχείριση ή ρουσφέτι…

Το θέμα είναι ότι ξεκίνησαν οι διαρροές από την παράταξη της πλειοψηφίας και ακόμα δεν έκλεισε χρόνος από τη νέα της θητεία.

Και μην θεωρείς διόλου τυχαίο το γεγονός πως η διαρροή προήλθε από στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας… Λέγεται πως, η Ν.Δ. είναι σφόδρα ενοχλημένη από τις αλλαγές στις αντιδημαρχίες και την υποτίμηση στελεχών της σε αντιδιαστολή με Συριζαίους… Άστα να πάνε… Λες και η δημοτική αρχή έχει χαράξει αριστερή πολιτική. Ό,τι να ΄ναι.

Αλήθεια, ποιόν θα επιλέξει ο δήμαρχος για πρόεδρο του λιμενικού ταμείου;

Εκτιμώ ότι, αυτή τη φορά θα επιλέξει κάποιον με χαμηλό προφίλ… Εννοείς τι εννοώ… Όπως επίσης εκτιμώ πως, τα «όργανα» τώρα ξεκίνησαν να βαράνε. Θα έχουμε και συνέχεια…

Σε χαιρετώ για τις επόμενες δυο εβδομάδες. Έχω ανάγκη να πάρω κάποιες «ανάσες» γιατί προβλέπω αναταράξεις στο «βασίλειο» της Κω. 

Υ.Γ.: Κάποιο «πουλάκι» (δικό μας «πουλάκι»), μου είπε πως, του δημάρχου μας δεν του αρέσει ο «κιτρινισμός». Ναι, αλήθεια σου λέω. Το είπε και αυτό. Εννοούσε τον Τύπο και «φωτογράφιζε» την εφημερίδα μας. Εντάξει. Έχει ξεφύγει η κατάσταση. Ανέβηκε level που λένε και στο Περιστέρι… Δήμαρχε, δεν πείθετε…

Κι εμάς δεν μας αρέσει το κίτρινο. Προσωπικά, μόνο σε τριαντάφυλλα… Α, ξέχασα… Ο Γιώργος είναι ΑΕΚτζής… Κατά τα λοιπά, φουλ κόκκινο, της φωτιάς…

Απεχθανόμαστε δε, τον λαϊκισμό, την κουτοπονηριά του τύπου «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια», τον πολιτικαντισμό και κυρίως, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και το σκύψιμο της μέσης.

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, που έλεγε και μια… ψυχή.