Κι ύστερα ξύπνησα

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, δεν είναι η πρώτη φορά που θα συζητήσουμε αυτό το θέμα. Μακάρι να είναι η τελευταία, αλλά δεν το βλέπω. Τουλάχιστον γι αυτόν τον… αιώνα.

Οι ανθρώπινες ανάγκες δημιουργήθηκαν μαζί με τον άνθρωπο. Τι σου είπα τώρα!!! Μεγάλη «φιλοσοφία»…

Χαμογελάς γιατί ξέρεις πού θα το πάω…

Κάθε χρόνο, λοιπόν, είτε είναι παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα, είτε λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, δήμος και σύλλογοι καλούν όσους έχουν ανάγκη να περάσουν από μια συγκεκριμένη διεύθυνση να τους δώσουν τα απαραίτητα, τα περισσότερα από τα οποία, πρόσεξε, τα έχουν ζητήσει από εμάς...

Καλό; Πολύ καλό. Από το ολότελα, κάτι είναι και αυτό. Κυρίως, είναι παραδοχή της πενίας που κατατρώει δεκάδες συμπολίτες μας.

Όμως, υπάρχει θέμα ή για να ακριβολογώ, υπάρχουν θέματα.

Κατ’ αρχάς, να θυμηθούμε όσοι το ξεχνάμε (!!!) ότι, περί τους 600 συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη και το ένα πιάτο φαγητό την ημέρα. Και τώρα που στο λέω αυτό, για πολλοστή φορά μάλιστα που σημαίνει ότι το ξέρω, σημαίνει ότι είναι μια πραγματικότητα, δεν θέλω να το πιστέψω. Δεν θέλω βρε παιδί μου. Αρνούμαι.

Εντάξει. Έχω πρόβλημα και το γνωρίζω.

Τι είπες; Έχουμε υπηρεσίες πρόνοιας στο νησί;

Δεν μιλάς σοβαρά. Έτσι;

Εντάξει. Πλάκα κάνεις, αλλά ούτε και αυτή χωράει.

Υπηρεσίες πρόνοιας που στηρίζονται σε προγράμματα και δωρεές, είναι της πλάκας. Κι επειδή είναι της πλάκας είναι και επικίνδυνες διότι έχουν πείσει τους εαυτούς τους πως προσφέρουν έργο, πως νοιώθουν τι σημαίνει πενία. Και επαίρονται γι αυτό.

Αλλά έχουμε ξαναπεί. Απ’ όλα τα «λουλούδια» έχει ο μπαχτσές.

Ένα άλλο θέμα είναι, πού τα βρίσκουν αυτά που δίνουν. Είπαμε από δωρεές και κάποια προγράμματα*.

Γιατί το κάνουν αυτό;

Ο δήμος διότι, δεν δίνει φράγκο για την πρόνοια. Ας βγουν να το διαψεύσουν. Ας μας πουν πόσα χρήματα διαθέτουν σε ετήσια βάση. Τόσο απλά. Εντάξει, προσφέρουν κάποια χρήματα στη μητρόπολη για το συσσίτιο. Είναι σταγόνα στον ωκεανό, οπότε δεν στέκει ως επιχείρημα «προσφοράς». Άσε που εξαναγκάστηκαν να το κάνουν κι αυτό…

Οι σύλλογοι διότι, θέλουν να προσφέρουν. Γι αυτό δημιουργήθηκαν. Για να γεμίζουν τα «κενά» των διοικήσεων, τοπικών και κεντρικών.

Το θέμα όμως είναι πως, ούτε καν αγγίζουν τις πραγματικές ανάγκες. Επιτελούν ένα συγκεκριμένο έργο το οποίο ναι μεν συνεισφέρει, αλλά δεν λύνει προβλήματα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε ένας σύλλογος να επιλύσει κοινωνικά προβλήματα; Δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Δίνει διέξοδο σε κάποιους που θέλουν να προσφέρουν. Αν θέλεις, για κάποιους η προσφορά καλύπτει και ενοχές… Όμως, ακόμα κι έτσι, είναι καλοδεχούμενη.

Τέλος πάντων.

Επαναφέρω την πρόταση – ερώτημα που είχαμε κάνει παλαιότερα.

Γιατί στο νησί μας δεν συνενώνονται δήμος, εκκλησία, επαρχείο και σύλλογοι;

Δεν έχει καμία σημασία, μα απολύτως καμία, εάν αυτός ο φορέας θα τεθεί υπό την αιγίδα του δήμου ή του επαρχείου ή της εκκλησίας. Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί, να λειτουργεί σε καθημερινή βάση και όχι «επετειακά». Υπάρχουν κάποιοι σύλλογοι που το κάνουν και μπράβο τους. Κι όταν λέμε «σύλλογοι» εννοούμε συνανθρώπους μας που ενδιαφέρονται πραγματικά για τον διπλανό τους και όχι γιαλαντζί…

Όμως, για σκέψου τι θα πετυχαίνανε εάν ένωναν τις δυνάμεις τους;

Θα υπήρχε ένας χώρος ειδικά διαμορφωμένος, γεμάτος με τα απαραίτητα όπως, τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια, σχολικά είδη, οτιδήποτε χρειάζεται μια οικογένεια, ακόμα και φάρμακα… Ναι, φάρμακα. Γνωρίζω Φαρμακοποιούς μας που προσφέρουν αφιλοκερδώς και δίχως να «φαίνονται»…

Τι είπες; Υπάρχει νομικό πρόβλημα; Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, αλλά στο κάτω – κάτω ούτε που με ενδιαφέρει. Μια χαρά δικηγόρους έχουμε, θα βρουν τον τρόπο. Όταν θέλεις, όλα γίνονται.

Για σκέψου το λοιπόν.

Ε ναι, εάν κάτι τέτοιο συμβεί, δεν θα μπορεί κανείς να κοκορεύεται, να φωτογραφίζεται, να περιαυτολογεί, να πουλάει μούρη.

Τι είπες;

Κι ύστερα ξύπνησα;

Δίκιο έχεις.

*Τα λογής - λογής προγράμματα «προσφοράς» δημιουργήθηκαν για να θολώνουν τα νερά, για να δίνουν άλλοθι σε ανύπαρκτες πολιτικές και σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες (αληθεύει ότι μέσω αυτών κάποιοι «τρώνε» το καταπέτασμα; Δεν ξέρω, δεν έχω στοιχεία, αλλά δεν το απορρίπτω ως σκέψη…).