Ουφ!!!

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, όσο κι αν προσπαθούμε να κάνουμε ζημιά στον τόπο, τόσο αυτός αντιστέκεται. Μέχρι πότε δεν ξέρω, αλλά τον θαυμάζω. Θαυμάζω την αντοχή του, το πείσμα του, τη δύναμή του.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;

Έλα μου ντε…

Τώρα που με ρωτάς, κάτι μου ‘ρχεται. Μάλλον έτσι θέλω να βλέπω το τι συμβαίνει γύρω μου. Θέλω να βλέπω τα όμορφα κι ο τόπος μας έχει πολλά. Ακόμα…

Όμως, αχ αυτό το «όμως», κάποιοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τον «χαλάσουν».

Ναι, δεν λέω ότι η Κως έπρεπε να μείνει στο ’60, στο ’70, ούτε καν στο ’80.

Όμως, ακόμα και οι πλέον απαισιόδοξοι δεν περίμεναν ότι θα έρθει η στιγμή του χρόνου που θα βλέπαμε αυτό το χάλι.

Συμφωνείς;

Ωραία. Πάμε παρακάτω.

Μια βόλτα στην πόλη φτάνει για να σε ανεβάσει στα ουράνια και ταυτόχρονα να σε ρίξει στα τάρταρα.

Αναρχία, κακογουστιά, ημιτελής καθαριότητα, θόρυβος, χαλάσματα…

Από την άλλη, σοκάκια που χαίρεσαι να περπατάς (ακόμα…), όμορφα καταστήματα (αρκετά, όχι όλα…), προσεγμένες αυλές (ναι, ακόμα υπάρχουν μερακλήδες άνθρωποι) και βέβαια, κάποια κτίρια που ομορφαίνουν το τοπίο και ολούθε η θάλασσα.

Αχ, αυτή η θάλασσα!!! Λατρεία!!!

Αυτό το απέραντο γαλάζιο που τόσα έχουν γραφτεί για χάρη του. Μαγευτικό.

Κι από πάνω να δεσπόζει ο Δίκαιος. Αγέρωχος, εμπνευστής δύναμης και σταθερότητας.

Δεν μπορώ να καταλάβω εάν είναι η ιδέα μου ή κάνω λάθος.

Τι εννοώ;

Να σου πω. Έχω την αίσθηση πως, τα τελευταία αρκετά χρόνια έχει «πρασινίσει» αρκετά.

Συμφωνείς. Οπότε, δεν κάνω λάθος.

Όμως, (νάτο το «όμως») όταν σκέφτομαι πως ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει, τρελαίνομαι. Νοιώθω άγχος.

Μια βόλτα στη Ζιά την περασμένη Δευτέρα…

Α, με την ευκαιρία, να πω χρόνια πολλά και καλά στον Μιλτιάδη Φάκκο. Βλέπεις, έχουμε γενέθλια την ίδια ημέρα, την τιμημένη 28^η Οκτώβρη…

Επανέρχομαι.

Στη Ζιά, λοιπόν, τελευταίες ημέρες της τουριστικής περιόδου, με έναν καταπληκτικό καιρό.

Υπέροχο τοπίο, καταπράσινο, υπέροχη θέα…

Ε πες μου, αυτόν τον πλούτο δεν οφείλουμε να τον προφυλάξουμε;

Ναι, δεν είναι ο μοναδικός. Αρκεί μια βόλτα στο Ψαλίδι, στο Τιγκάκι, στην πανέμορφη Κέφαλο, για να αισθανθεί ακόμα και ο πιο δύστροπος, ο πιο ανάποδος και μίζερος, όμορφα.

Ε, ξαναπές μου, αυτόν τον πλούτο δεν οφείλουμε να τον προφυλάξουμε;

Με τα χίλια…

Τι έχουμε κάνει;

Μια ερώτηση που μου χαλάει τη διάθεση. Εντελώς όμως…

Βέβαια, η πιο σωστή ερώτηση θα ήταν, τι ΔΕΝ έχουμε κάνει.

Η απάντηση: Πολλά, για να μην το μηδενίσω και πω, τίποτα.

Όμως, δεν θα σου πω ποια είναι τα «πολλά» που δεν έχουμε κάνει. Άλλωστε, τα έχουμε συζητήσει ουκ ολίγες φορές. Θα σου πω τι έχω δει σε άλλες περιοχές, όχι τόσο «προικισμένες» όσο το νησί μας.

Καθαριότητα (πώς διάβολο αυτοί τα καταφέρνουν κι εμείς όχι, δεν μπορώ να καταλάβω).

Όμορφες πλατείες, ολάνθιστες, καλοδιατηρημένες.

Μουσεία, μικρά και μεγάλα, που αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία του τόπου.

Και το παράπονό μου. Υπάρχουν χωριά και πόλεις που δεν έχουν ούτε για δείγμα τον πλούτο της Κω. Κι όμως. Αξιοποιούν και το παραμικρό ή δημιουργούν τον δικό τους τεχνητό «πλούτο».

Εμείς έχουμε έναν ορεινό όγκο, έναν οικισμό, που είχαμε την ευκαιρία να τον κάνουμε παραδοσιακό αλλά την κλοτσήσαμε, έχουμε μια Αλυκή, μοναδική στο είδος της λένε οι επιστήμονες, που την αφήνουμε να ρημάζει, έναν βιότοπο στο Ψαλίδι εγκαταλελειμμένο, ένα Ζηνί που μας βγάζει τη γλώσσα, μια ΑΒΙΚΩ και ένα Οινοποιείο που οσονούπω θα μετατραπούν σε μπάζα…

Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά σταματάω εδώ. Ήδη η καλή μου διάθεση πήγε στα αζήτητα.

Ουφ!!!