Τι γίνεται ρε παιδιά;

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, ζούμε πραγματικά αυτό που ζούμε (ωραία ελληνικά…) ή βλέπουμε ταινία φαντασίας;

Γελάς.

Εμ, είναι και για γέλια η παλιοκατάσταση…

Επανεκλέχθηκε, λοιπόν, ο κ. Τραμπ.

Με ρώτησε προχθές η εγγονή μου, αν και δεν της επιτρέπουν οι γονείς της να βλέπει ειδήσεις, αλλά κάπου το άκουσε το παιδί, «τι σημαίνει πλανητάρχης».

Άντε τώρα να του εξηγήσεις με τρόπο που δεν θα του γεννήσει κι άλλες απορίες και κυρίως, δεν θα του δημιουργήσει θέματα…

Ευτυχώς, εκείνη την ώρα τη φώναξε η μαμά της και ξέφυγα.

Ελπίζω να μην το θυμηθεί.

Και πες μου τώρα, τι να της απαντούσα;

Να της έλεγα πως οι ΗΠΑ, αν και είναι μια καταχρεωμένη χώρα, κυριαρχεί στον πλανήτη;

Ότι, καθορίζει τα σύνορα χωρών και στη συνέχεια τις διαμελίζει με πολέμους που δημιουργεί; Εννοείται με τη σύμπραξη «συμμάχων»…

Να της έλεγα πως, αν και ελεύθερη χώρα η Ελλάδα, με δημοκρατία…

Πάλι γελάς και μου κόβεις τον ειρμό!!

Ναι, στα χαρτιά είμαστε και ελεύθερη χώρα και δημοκρατία έχουμε.

Τώρα, το πώς θα της εξηγούσα το ότι, αν και ελεύθερη και δημοκρατική η χώρα μας, εξαρτάται α-πο-λύ-τως από την εκάστοτε αμερικανική κυβέρνηση, αλλά και από «φίλες» ευρωπαϊκές, και οι αποφάσεις που λαμβάνει δεν είναι και τόσο δημοκρατικές, είναι ένα θέμα.

Αμ το άλλο;

Σε ένα «πηγαδάκι» τις προάλλες, άκουσα μια κοπελιά, γύρω στα είκοσι ήταν, να λέει ότι δεν έχει ψηφίσει και το αιτιολόγησε λέγοντας πως «και να ψηφίσω, χαμένη θα πάει η ψήφος μου αφού είναι όλα κανονισμένα και δεν αλλάζει η κατάσταση».

Απογοητεύτηκα. Όχι γιατί το νεαρότατο κορίτσι δεν ψήφισε, αλλά διότι πιστεύει αυτό που πιστεύει. Ότι είναι αδύναμη να αλλάξει την κατάσταση.

Και πες μου τώρα, ποιος της έχει περάσει αυτή την ιδέα; Όχι, πες μου.

Πες μου και το άλλο. Έχει δίκιο να το πιστεύει;

Πάντως, βλέποντας την αποχή σε κάθε εκλογική αναμέτρηση που όλο και αυξάνεται, αυτή η σκέψη φαίνεται να παίρνει όλο και μεγαλύτερη θέση και αυτό με τρομάζει. Οι εκλογικά μειοψηφίες εκλέγουν δημάρχους, περιφερειάρχες, πρωθυπουργούς, προέδρους…

Για δες και στις αμερικανικές εκλογές πόση ήταν η αποχή;

Επανέρχομαι.

Νέος πλανητάρχης, λοιπόν, ο κ. Τραμπ.  

Ένας άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για κακούργημα, ένας άνθρωπος που όπως έχουν αναδείξει τα αμερικανικά ΜΜΕ, έχει πει χιλιάδες ψέματα, είναι διαπλεκόμενος και φοροφυγάς, θα προσθέσω και μισογύνης και αυταρχικός και ξενοφοβικός, κυνηγάει πρόσφυγες και μετανάστες, «χτυπάει» τους αδύναμους, κ.λ.π. κ.λ.π., εκλέγεται πρόεδρος και μάλιστα με συντριπτική πλειοψηφία. 

Και λέγαμε ότι τα έχουμε δει όλα…

Αμ δε.

Άκου τι διάβασα και θα καταλάβεις πολλά για το πώς λειτουργούμε οι άνθρωποι.

Στο Χ του Ήλον Μασκ, ο Τράμπ έχει 92,8 εκατομμύρια ακόλουθους, ενώ η Καμάλα Χάρις 21, 4 εκατομμύρια.  Στο Facebook, o Τραμπ έχει 35 εκατομμύρια ακόλουθους και η Χάρις 5,6 εκατομμύρια.  Στο Instagram, τον Τραμπ ακολουθούν 27,6 εκατομμύρια, ενώ τη Χάρις 19,3 εκατομμύρια. Στο Youtube o Τραμπ έχει 3,64 εκατομμύρια ακόλουθους, ενώ η Χάρις μόλις 827,000…

Εντάξει. Μιλάμε για έναν πληθυσμό των ΗΠΑ, γύρω στα 340 εκ. ανθρώπους, αν βάλουμε και τους εκτός, διότι και εκεί υπάρχουν «θαυμαστές», αντιλαμβάνεσαι πως οι αριθμοί που προανέφερα δεν είναι δα και τόσο μεγάλοι. Όμως, παίζουν τον ρόλο τους.

Αυτά αγαπημένε μου για το πώς εκλέγουμε τους ηγέτες μας.

Τα έκαναν, λέει, μπάχαλο οι δημοκρατικοί και βγήκαν οι δεξιοί και σάρωσαν.

Κάτι δεν σου θυμίζει αυτό;;;