Οι σφουγγοκωλάριοι και οι κουμπάρες

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, αφορμή για τη σημερινή μας κουβεντούλα είναι η παρέμβαση του Νίκου Νασταχανίδη, ο οποίος, με παράδειγμα τις κοινωνικές δράσεις του δήμου Περιστερίου, προτείνει στο δήμο μας να υιοθετήσει μια εξ αυτών των δράσεων η οποία αφορά στην υποστήριξη φοιτητών. Ήτοι, «κάθε μήνα να αποστέλλονται σε φοιτητές που προέρχονται από οικονομικά αδύναμες οικογένειες πακέτα με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ώστε να τους βοηθήσουν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες τους. Παράλληλα, να καλύπτει και τα έξοδα μεταφοράς των πακέτων, διασφαλίζοντας ότι οι φοιτητές λαμβάνουν άμεσα τη στήριξη που χρειάζονται».

Δεν σου κρύβω ότι, με προβλημάτισε η πρότασή του.

«Βρε λες;» σκέφτηκα, «να προβληματίσει και την υπηρεσία Πρόνοιας του δήμου;

Πριν όμως να το συζητήσουμε, αντιγράφω από τη σελίδα του υπουργείου  Εσωτερικών:

«Οργάνωση Λειτουργίας Δήμων-Κοινωνικές Δομές

Βασική συνιστώσα της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Ο σχεδιασμός, η οργάνωση και η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών αποτελούν προτεραιότητα των δήμων, που πλέον έχουν αναλάβει την κοινωνική φροντίδα και προστασία των πολιτών σε τοπικό επίπεδο».

Ας το συζητήσουμε λοιπόν.

Ποια είναι η κοινωνική πολιτική του δήμου μας; Τι προσφέρει στους πολίτες του;

Να ξεκαθαρίσουμε από πριν ότι, κοινωνική προσφορά δεν είναι η μοιρασιά τροφίμων δυο τρεις φορές το χρόνο και μάλιστα με δωρεές συμπολιτών μας ή μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Όχι, δεν τα υποτιμώ. Τουναντίον. Είναι κι αυτά μια βοήθεια που δεκάδες συμπολίτες μας την περιμένουν πώς και πως. Όμως, δεν αποτελούν κοινωνική πολιτική. Ευκαιριακή ναι.

Α, μη ξεχάσω και τα χρήματα που δίνουν κάθε χρόνο στη μητρόπολη για το συσσίτιο.

Για φαντάσου άνθρωπέ μου, στην Κω, στον τέταρτο, όπως λένε, τουριστικό προορισμό της χώρας, με εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, να υπάρχουν 600 συνάνθρωποι που δεν έχουν ούτε ένα πιάτο φαγητό την ημέρα!!!!

Ε ναι. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι Ρομά. Αυτοί είναι άλλη… κατηγορία δευτεροκλασάτων ανθρώπων, μη σου πω τριτοκλασάτων...

Κλέβουν, βιάζουν, είναι ναρκομανείς ή και έμποροι ουσιών, βρωμιάρηδες, επικίνδυνοι για όλους εμάς τούς καθώς πρέπει… Όλοι τους σε ένα τσουβάλι.

Τι είπες; Μας χαλάνε και τη μόστρα;

Σωστά τα λες. Όπως και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Θα «μολύνουν» τα ήθη και έθιμά μας, τη θρησκεία μας…  Αρία φυλή εμείς και πρόσεξε, και πολύ χριστιανοί… Α, όλα κι όλα. Να τα λέμε αυτά…   

Αναστενάζεις ε;;

Μια από τα ίδια…

Επανέρχομαι γιατί χαθήκαμε…

Για πες μου, λοιπόν, με το χέρι στην καρδιά και όχι κατά πώς μας συμφέρει ή μας βολεύει, όπως λέει και η καλή μου φίλη Μαίρη.

Ποιο είναι το κοινωνικό έργο του δήμου μας;

Δε μιλάς. 

Και τι να πεις;

Ας το αφήσουμε καλύτερα, πρώτον, γιατί πονάει και δεύτερον, είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει. Άρα, τι να (ξανα)λέμε τώρα.

Όμως, αντιδημαρχία έχουμε. Να τα λέμε αυτά.

Η πρόθεση υπάρχει ή όπως έλεγε ένας καθηγητής μου όταν μας έπιανε αδιάβαστες, «κλεμμένο» από την Αγία Γραφή, το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής.

Να σου κάτι ακόμα πριν αποχαιρετιστούμε για σήμερα.

Σκέψου. Υπάρχει μια ομάδα, είτε είναι δημοτική, είτε περιφερειακή, είτε κυβερνητική και το κάθε μέλος της έχει αναλάβει έναν τομέα. Θεωρώ ότι, δεν συμφωνούν όλοι με τις κεντρικές αποφάσεις, δηλαδή, του δημάρχου, του περιφερειάρχη, του πρωθυπουργού και μάλιστα αποφάσεις οι οποίες πλήττουν τους πολίτες για τους οποίους κόπτονται και στους οποίους οφείλουν να δίνουν λογαριασμό και μάλιστα παίρνουν και όρκο!!! Υπηρέτες μας δεν λένε ότι είναι; Μη γελάς σε παρακαλώ.

Λογικό;

Λογικότατο.

Και τι κάνουν εάν διαφωνούν σε βασικά ζητήματα; Παραμένουν στις θεσούλες τους ή παίρνουν το καπελάκι τους και φεύγουν;

Παραμένουν και μάλιστα γαντζωμένοι πάνω τους μπας και τους τις αρπάξουν. Άσε που κάποιοι αλλάζουν «γήπεδο» διότι έχουν καλύτερη «προσφορά»… Τα «αφεντικά» πάντα αμείβουν τούς σφουγγοκωλάριους.

Γιατί;

Τι να σου πω. Λίγο το χρήμα, λίγο η δόξα, λίγο η λόξα, λίγο το βόλεμα… Όλα παίζουν. Και μας «παίζουν». Κι εμείς; Παίζουμε κι εμείς. Τις… κουμπάρες.