…είναι για γέλια…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, τι κάνεις; Είσαι καλά; Α, ωραία. Χαίρομαι.

Πάμε, λοιπόν, να τα πούμε και σήμερα.

Έχεις παρατηρήσει κάτι που συμβαίνει τελευταία;

Δεν αναφέρομαι στις υποψηφιότητες για τις δημοτικές εκλογές, είτε ανοιχτά είτε όχι, οι οποίες εκλογές, όπως γνωρίζεις, θα γίνουν σε τρία και βάλε χρόνια…

Ναι, αλήθεια είναι ότι ξεκίνησε πολύ νωρίς το «ψάξιμο» και το «ψάρεμα». Αλλά αυτό, δεν λέει κάτι;

Χαμογελάς…

Ναι, υπάρχει φθορά της δημοτικής αρχής. Σε ένα βαθμό, είναι φυσιολογική.

Το «φυσιολογικό» βέβαια, δεν είναι και ο κανόνας… Το σίγουρο είναι ότι ισχύει για τη χώρα μας ή για όσες ακολουθούν αυτό το «μοτίβο».  Δεν γνωρίζω πόσες ή ποιες, αλλά υποθέτω πως υπάρχουν. Δεν είμαστε μοναδικοί στο… είδος.  

Κατ’ εμέ, το «φυσιολογικό» θα ήταν, μια αρχή, είτε τοπική είτε κεντρική, στην πρώτη της θητεία να παράξει έργο και στη δεύτερη, εάν υπάρξει, ακόμα μεγαλύτερο. Κι όταν λέω «έργο» δεν εννοώ π.χ. ασφαλτοστρώσεις ή διευθετήσεις… 

Αυτό, σε μια γενική θεώρηση.

Γιατί;

Διότι, αφενός παρθενογένεση δεν υπάρχει, αφετέρου, η όποια νέα αρχή αναλαμβάνει, υποτίθεται πως έχει εντοπίσει πού νοσεί ο τόπος. Λέω «υποτίθεται» για να μην είμαι απόλυτη, αν και θα έπρεπε.

Για σκέψου λοιπόν.

Όσο χρονικό διάστημα διοικεί μια Χ αρχή, κάποιοι επισημαίνουν προβλήματα, κάνουν κριτική και οι περισσότεροι καταθέτουν και προτάσεις. Προεκλογικά δε, καταθέτουν και σχέδιο, ρεαλιστικό το χαρακτηρίζουν, και με βάση αυτό ζητούν την ψήφο μας. Μάλιστα, υπόσχονται ότι θα το εφαρμόσουν άμεσα.

Με λίγα λόγια, δηλώνουν πανέτοιμοι.

Και σε ρωτώ: Όταν εκλεγούν δεν οφείλουν από την πρώτη ημέρα να ξεκινήσουν τη «δουλειά»;

Αμ δε…

Ξεκινά η θητεία με τη λεγόμενη  περίοδο «προσαρμογής». Βλέπεις, αναλαμβάνουν και νέα «παιδιά», άπειρα, που πρέπει να «μάθουν»... Κι όπως ξέρεις, στου κασίδη το κεφάλι…

Εν πάσει περιπτώσει. Συνεχίζεται η θητεία με τη δικαιολογία «τα βρήκαμε χάλια, θέλουμε χρόνο για να τα βάλουμε σε τάξη», στην πορεία όλο και κάτι φταίει, θες η κυβέρνηση, θες οι εργολάβοι, θες η αντιπολίτευση, θες ο κακός καιρός (!!!) και το «έργο» όλο και αναβάλλεται, μέχρι που φτάνει η επόμενη προεκλογική περίοδος και ξανά μανά τα ίδια.

Όταν λέω «έργο», σαφώς και δεν εννοώ διαχειριστικά ζητήματα, αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις που αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των δημοτών και αφήνουν κι ένα «αποτύπωμα» για το αύριο. Κάτι τέτοιο, δεν…

Εντάξει, μ’ αυτά που λέμε, δεν ανακαλύψαμε και την Αμερική… Αν και μεταξύ μας, κάποιοι σιχτιρίζουν τον Κολόμβο…

Ναι, για γέλια είναι.

Λοιπόν, επανέρχομαι.

Ξεκίνησα να σου μιλώ γι αυτό που έχω παρατηρήσει τελευταία. Όχι ότι δεν συνέβαινα και πριν, αλλά τώρα έχει ξεφύγει εντελώς.

Ρωτάς τι είναι αυτό;

Μα καλέ μου, η «αγάπη για τον τόπο». Ξεχειλίζει σου λέω!!!

Όπου βρεθώ, όπου σταθώ και με όποιον μιλάω, αυτό ακούω.

Όχι, δεν χαίρομαι. Τι αντίθετο. Συγχύζομαι.

Πες μου σε θερμοπαρακαλώ, πώς γίνεται να αγαπάμε όλοι αυτόν τον τόπο κι ο τόπος αντί να πηγαίνει μπροστά, να κάνει το «εμπρός πίσω»;

«Εμείς εδώ στο Κολοκοτρωνίτσι, δεν θέλουμε βήματα μπροστά. Θα κάνουμε βήματα πίσω. Εμπρός πίσω» έλεγε ο (ουδε)Πόπωτας. Το θυμάσαι;

Ε, κάπως έτσι μοιάζουμε κι εμείς.

Τέλος πάντων, στα είπα και νοιώθω καλύτερα. Έτσι είναι. Δεν λένε πως, αν πεις τον πόνο σου μετριάζεται, αν πεις τη χαράς σου πολλαπλασιάζεται;

Αλλά, τώρα που το θυμήθηκα, να σου πω και τούτο ή μάλλον, να στο ξαναπώ.

Παρασκευή μεσημέρι παίρνω το δρόμο προς Μεσσαριά μεριά. Ένα τσιγάρο δρόμος…

Σε κάποια σημεία του επαρχιακού, και δεν μιλάμε για εθνική και πολλά χιλιόμετρα, μια σταλιά τόπος είμαστε. Σε κάποια σημεία, λοιπόν, πηγαίναμε σαν τις χελώνες. Τρεις φορές αναβόσβησε το φανάρι για να περάσω. Και δεν έχουμε μπει ακόμα στο καλοκαίρι…

Προσωπικά, δεν με ενοχλεί η χαμηλή ταχύτητα. Πού να οδηγείς στην Αθήνα για παράδειγμα… Καραμέλες τα ηρεμιστικά…

Αυτό που με ενοχλεί, με εξοργίζει να πω για να το αποδώσω ως έχει, είναι οι δικαιολογίες για τη μείωση του ορίου ταχύτητας. Και μας τις λένε κατάμουτρα!!!

Φταίει η ταχύτητα για τα τροχαία. Και μας κουνάνε και το δάχτυλο.

Η ταχύτητα πάντα φταίει. Όποιος το αρνηθεί είναι, άντε να μην πω…

Ναι, έχουν συμβεί τροχαία και μάλιστα θανατηφόρα λόγω ταχύτητας, μέθης, ανωριμότητας, αδεξιότητας κ.λ.π. κ.λ.π.

Όμως, στη δική μας περίπτωση χρησιμοποιείται ως μοναδική αιτία.

Είναι άδικο έως και ανήθικο.

Για το κακό χάλι του οδικού δικτύου ουδείς αναλαμβάνει ευθύνη.

Οπότε, μειώνουν την ταχύτητα για να εξαφανίσουν τις δικές τους ποινικές ευθύνες.

Πώς τα το πω πιο απλά;

Αυτοί δεν είναι που υποστηρίζουν πως, σχεδιάζουν πριν από εμάς για εμάς και αυτό το κάνουν για το καλό μας;

Βλέπανε, λοιπόν, εδώ και χρόνια την αυξητική τάση του τουρισμού, δηλαδή, κάθε χρόνο μερικές χιλιάδες περισσότερους επισκέπτες. Παράλληλα, να αυξάνεται και ο ντόπιος πληθυσμός. Και υπερηφανεύονται, θριαμβολογούν ότι, κατόπιν ενεργειών τους (!!!)…

Ε πες μου, τι έχουν κάνει, αφού το είχανε προβλέψει;

Φτιάξανε δρόμους ασφαλείς για εμάς και τους επισκέπτες μας; Όχι.

Φτιάξανε υποδομές για την υγεία; Όχι.

Φτιάξανε υποδομές για την επάρκεια του νερού; Όχι.

Φτιάξανε υποδομές για τα σκουπίδια; Όχι.

Σου αναφέρω τα πιο ουσιαστικά, διότι υπάρχουν κι άλλα.

Ε, τι στο καλό έχουν κάνει;

Αυτό που είπες το κρατάω, αλλά δεν το γράφω… Ναι, σε λογοκρίνω…

Γελάς ε; Καλά κάνεις.

Το γέλιο μακραίνει τη ζωή. Κι όπως λέει ο ποιητής, δεύτερη ζωή δεν έχει.

Γι αυτό, λοιπόν, γέλα καλέ μου.

Διότι, όπως είχε πει ο αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης (αυτό κρατάμε από όσα έχει πει…) «επεί νυν γέλως έσθ’ ως χρώμεθα τοις πράγμασιν», «γιατί ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την κατάσταση μέχρι στιγμής, είναι για γέλια»…