Χωρίς τίτλο

Άννα Αυγούλη

Είναι και οι πολιτικοί, αλλά είμαστε κι εμείς οι πολίτες… Μπουμπούκια!!!

Ναι αγαπημένε μου. «Στολίζουμε» τους πολιτικούς και καλά κάνουμε, αλλά κι εμείς τι κάνουμε;

Έχω την αίσθηση πως θα τσαντιστείς, αλλά έλα να το συζητήσουμε.

Πες μου, εάν εμείς οι πολίτες δεν ανεχόμασταν κλέφτες και μπαγαπόντηδες, καιροσκόπους και κερδοσκόπους, κοινώς ρεμάλια, πώς θα ήταν η κατάσταση σήμερα στη χώρα μας;

Αργείς να απαντήσεις…

Καλύτερα, λες.

Σου πήρε λίγη ώρα, αλλά αυτό πιστεύω.

Ναι, το είπε ο Πάγκαλος το περιβόητο «μαζί τα φάγαμε».

Εντάξει, το έχουμε συζητήσει αυτό. Δεν τα φάγαμε μαζί. Απλά, «τσιμπήσαμε» λίγο σαν χάνοι και να τώρα τα αποτελέσματα.

Σαφώς και δεν «τσιμπήσαμε» όλοι. Υπήρχαν και υπάρχουν οι φαταούλες από τη μια πλευρά και οι αξιοπρεπείς από την άλλη. Αλλά η ζυγαριά γέρνει προς τους πρώτους.

Δεν θα πάψω όμως να πιστεύω πως, μπροστά στους επαγγελματίες πολιτικούς, στους επαγγελματίες της κερδοσκοπίας και της εκμετάλλευσης, είμαστε αγγελούδια…

Γελάς; Γέλα πουλί μου γέλα, κι ειν’ η ζωή μια τρέλα… «Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, μένει όμως ακόμα ένα πείσμα που δεν είναι συνήθεια μοναχά…» που λέει και το άσμα.

Άλλωστε, το γέλιο μακραίνει τη ζωή. Τα ‘παμε αυτά.

Ναι, να σοβαρευτούμε.

Τι με έπιασε και στα λέω όλα αυτά;

Έλα μου ντε…

Όχι, δεν με τσίμπησε μύγα.

Θύμωσα.

Γιατί;

Θα σου εξηγήσω. Είπαμε ότι, δεν είμαστε όλοι μας μπουμπούκια. Γι αυτό κι επιλέγουμε τους εκμεταλλευτές μας, για να έχουμε άλλοθι… Βέβαια, πολλές φορές το κάνουμε και από βλακεία… Τόσο μας «κόβει» το τσερβέλο…  

Εντάξει τώρα… Σοβαρά; Θέλεις να αναλύσουμε σε μια στήλη το πώς βγαίνουν οι κυβερνήσεις, οι πρωθυπουργοί, οι βουλευτές, οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι; Πάντως όχι με τίμια μέσα. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Συμφωνείς; Ωραία. Πάμε παρακάτω.

Θα σου πω, λοιπόν, γιατί θύμωσα,

Η Eurostat, διάβασα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Γιατί;

Διότι, σύμφωνα με έρευνα, διαπιστώθηκε πως, η Ελλάδα είναι τέταρτη στον κίνδυνο της παιδικής φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Όχι απλά θλιβερό, όπως γράφει το σχετικό δημοσίευμα. Τραγικό. Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Να ντρέπεσαι να κοιταχτείς στον καθρέφτη.

Όπως δείχνει η έρευνα, η χώρα μας ήταν στην 4^η θέση το 2024.

Και συνεχίζει: Το 28% των παιδιών ηλικίας μέχρι 18 ετών στην Ελλάδα,

βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας!!! Δηλαδή, σχεδόν ένα στα τρία παιδιά!!!

Σε αυτούς τους δείκτες, σε χειρότερη θέση στην Ευρώπη βρίσκονται μόνο η Βουλγαρία (35,1%), η Ισπανία (34,6%) και η Ρουμανία (33,8%). Αντιθέτως, τα χαμηλότερα ποσοστά έχουν η Σλοβενία (11,8%), η Κύπρος (14,8%) και η Τσεχία (15,4%).

Από εκεί και πέρα, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος του κινδύνου παιδικής φτώχειας μειώθηκε ελαφρώς σε σχέση με το 2023, καθώς διαμορφώθηκε περίπου στο 24%.

Και σε ρωτάω: Πώς το επιτρέπουμε αυτό; Τι σοι λαός είμαστε;

Αλλά θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα, ότι στην Κω τα συσσίτια της μητρόπολης έχουν φτάσει τα 600 ημερησίως!!!!

Δεν θα κουραστώ να στο λέω με κάθε ευκαιρία.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να είναι γείτονά σου ή γνωστός του γνωστού σου, μπορεί και δικός σου γνωστός αλλά να μην το γνωρίζεις για διάφορους λόγους.

Κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους τους συναντάς στους δρόμους της πόλης. Περπατάς δίπλα τους, ανασαίνεις τον ίδιο αέρα…

Τόσο κοντά σου είναι η φτώχεια και η δυστυχία.

Κι όμως. Τους προσπερνάς, όπως προσπερνάς τον άστεγο, το τσιγγανόπουλο, τον πρόσφυγα…

Μην τσιτώνεσαι. Γενικά μιλάω. Δεν σε στοχοποιώ.

Γιατί τους προσπερνάς;

Ρητορικό το ερώτημά σου βεβαίως…

Ναι, διότι, φοβάσαι αυτό που αντιπροσωπεύουν. Γιατί σου έμαθαν πως, γίνεσαι καμπόσος εάν βγάλεις πανεπιστήμια, φράγκα κ.λ.π. κ.λ.π.

Όχι, δεν δαιμονοποιώ ούτε τα πανεπιστήμια ούτε τα χρήματα. Μακριά από μένα το τσουβάλιασμα.

Όμως, το γεγονός πως δίπλα μας, στην κυριολεξία, συνάνθρωποι υποφέρουν κι εμείς τσακωνόμαστε για άλλα κι άλλα, με ξεπερνάει.

Πάσχουμε από νόσο βαριά, που λέει και ο αγαπημένος μου γιατρός. Τη νόσο της αδιαφορίας για το τι συμβαίνει και την κοροϊδία που μας ταΐζουν και καταπίνουμε αμάσητη είτε από συμφέρον είτε από βλακεία. Επικίνδυνα και τα δυο.

Δεν θέλω να πω άλλα σήμερα.

Σε χαιρετώ.