Ο κανόνας των ηλιθίων

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, αφορμή για τη σημερινή μας κουβεντούλα, μια ανάλυση του αγαπημένου μας Νίκου Ιερομνήμων, του γνωστού «γεωδίφη». Ενός ανθρώπου τον  οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως και για τις γνώσεις του (μεταξύ μας, σκάω από τη ζήλεια μου…) και τις απόψεις του, εξού και η ανελλιπής  παρουσία του σε κάθε φύλλο της εφημερίδας μας. Θα διαβάσεις τη σημερινή του παρέμβαση στις σελίδες 10 και 11 με τον τίτλο «Ο Κανόνας των Ηλιθίων», τον οποίο δανείστηκα και θα καταλάβεις τι εννοώ.

Πες μου, πόσες φορές δεν αναρωτιόμαστε «τι μας συμβαίνει;». Πολλές. Και η απάντηση ποια είναι; Ειλικρινά, δεν ξέρω να σου πω. Με καλύπτει όμως κάτι σχετικό που διάβασα: «Στο ερώτημα “τι μας συμβαίνει”, είναι βέβαιο ότι υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσος είναι περίπου και ο πληθυσμός της Ελλάδας».

Συμφωνείς; Χαίρομαι.

Μπορεί, λοιπόν, να μην καταφέρνουμε να απαντήσουμε σε αυτό το απλό ερώτημα, αλλά αγαπημένε μου, έχουμε προτάσεις. Κάποιες από αυτές συμπεριλαμβάνει ο φίλος μας «γεωδίφης» στη νέα του ανάρτηση.

Στο ξαναλέω. Πόσο τον θαυμάζω!!! Την όρεξή του και το πάθος του να ψάχνεται, να τεκμηριώνει επιστημονικά το κάθε τι και να γράφει καθημερινά!!! Ακούραστος!!!

Τέλος πάντων, πάμε στο δια ταύτα. Πρέπει να σταματήσουμε να θριαμβολογούμε για τους αριθμούς και να δούμε κατάματα τι προσφέρει στις τοπικές κοινωνίες, στους μόνιμους κατοίκους και στους εργαζόμενους όλος αυτός ο κόσμος που μας επισκέπτεται. Οικονομικά εννοώ διότι, το πόσο επιβαρύνονται οι ήδη ξεπερασμένες και ελλιπέστατες υποδομές μας, είναι κοινή διαπίστωση.

Όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούσαμε δυσανάλογα ως προορισμός: αύξηση αριθμών – εξάντληση υποδομών. Καρατσεκαρισμένο.

Γιατί; Κι εδώ δεν υπάρχει μια απάντηση. Πολλές θα μπορούσαμε να δώσουμε. Κατ’ εμέ, μια είναι η επικρατέστερη. Η εξάρτηση. Ναι, η εξάρτηση.

Όταν, για να πάρεις το «χρίσμα» (πού το θυμήθηκα τώρα!!!) έπρεπε να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές, όταν για να πάρεις μια θέση και να εκλεγείς, πρέπει να πας με τα «νερά» του κάθε καρεκλοκένταυρου που σημαίνει «έκπτωση» σε αρχές και αξίες, τότε βράστα κι άστα.

Τι είπα; Αρχές και αξίες; Γράψε λάθος. Εάν τις έχεις δεν τις ξεπουλάς.

Τέλος πάντων, το δούναι και λαβείν έχει πιάσει ταβάνι. Αυτό μας κυβερνά και τοπικά και κεντρικά. Βασικός του σκοπός, τρελό φαγοπότι και έργο για τη βιτρίνα.

Οπότε, γιατί αναρωτιόμαστε πού έχει στραβώσει το κλίμα; Δικό μας «δημιούργημα» είναι.

Έκανε, λοιπόν, μια έρευνα το υπουργείο Εσωτερικών για την αξιολόγηση των υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης από τους πολίτες. Μεταξύ μας, δεν έχω καταλάβει τι κρύβεται από πίσω, αλλά πού θα μου πάει, κάποια στιγμή θα το καταφέρω.

Και που λες, ο δήμος μας και η περιφέρειά μας, πάτωσαν. Ναι, αλήθεια σου λέω. Δεν το πήρες χαμπάρι;

Και εδώ φτάνουμε σε αυτό που συζητάμε τόσα χρόνια. Στην έλλειψη θάρρους αυτών που αυτοαποκαλούνται ηγέτες, να παραδεχτούν την αποτυχία τους. Ήτοι, δειλοί.

Μένω σε αυτόν τον χαρακτηρισμό διότι δίπλα είναι ο εισαγγελέας. Ε, δεν θα τους κάνω τη χάρη να κατηγορηθώ για συκοφαντική δυσφήμιση…

Άλλωστε, τα είπε όλα ο εξαιρετικός μας ποιητής Κώστας Βάρναλης; «… δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα». Και θάματα δεν γίνονται…

Το «δυστύχημα» είναι πως, παρά τα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, εξακολουθώ να εκπλήσσομαι με κάποιους συνανθρώπους μας. Αρνητικά εννοώ.

Μένω εδώ κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.  

Υ.Γ.: Θα μου επιτρέψεις, επειδή έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο δημοτικό ραδιόφωνο Κω (επιδιώκω να θυμάμαι μόνο τα ωραία που έζησα, όπως ήταν η υπέροχη συνεργασία μου με τον Γιώργο Κουζούκα, τον Μανόλη Οικονόμου και τον Χουσείν Μακρυχαλιλάκη) να δώσω τις θερμότερες ευχές μου στη συνάδελφο Καλλιόπη Δανελάκη. Θεωρώ σίγουρη την επιτυχία της εκπομπής της γιατί έχει δείξει τις ικανότητές της. Επίσης, την αγάπη μου στην φίλη καρδιάς Τζίνα Γιαννούλη, την τεράστια μουσική παραγωγό. Είναι μοναδική και κυριολεκτώ. Πίστεψέ με, δεν το λέω επειδή η σχέση μας είναι σχέση ζωής. Είναι αυτό που λέμε, καλή πάστα ανθρώπου.

Άντε, λοιπόν, να βρει το δρόμο του το δημοτικό ραδιόφωνο, το ραδιόφωνο των δημοτών, το δικό μας και όχι της εκάστοτε δημοτικής αρχής...