Προσυπογράφω και ανησυχώ «Η Ελλάδα της γροθιάς: Πώς η βία έγινε κανονικότητα

Άννα Αυγούλη

Δεν χρειάζεται πια καν σοβαρή αφορμή. Αρκεί μια ασήμαντη διαφωνία

Κάτι έχει σπάσει μέσα μας. Η βία έχει πάψει να είναι το έσχατο καταφύγιο του απελπισμένου και έχει γίνει η αυθόρμητη αντίδραση του κάθε θυμωμένου – όχι απαραίτητα του αδικημένου.

Δεν χρειάζεται πια καν σοβαρή αφορμή. Αρκεί μια ασήμαντη διαφωνία. Μια παρατήρηση στον δρόμο. Μια σύσταση για υπομονή ή απλώς μια λάθος ματιά. Και η σπίθα ανάβει. Το ξέσπασμα έρχεται. Κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά της χώρας, άνθρωποι βγάζουν τις γροθιές τους αντί για τις λέξεις τους. Ο θυμός ξεχειλίζει και ψάχνει στόχο – οποιονδήποτε στόχο.

Στην Πετρούπολη, ένας άνδρας ξυλοκόπησε χθες μια 46χρονη γυναίκα επειδή «του πήρε τη σειρά» στη συμβολή δύο δρόμων. Είχαν περάσει λίγα μόλις 24ωρα από το σοκαριστικό περιστατικό στο κέντρο της Αθήνας, στο οποίο τρεις «μάγκες» επιτέθηκαν με απίστευτη βία σε υπάλληλο καθαριότητας που τους ζήτησε να περιμένουν λίγα δευτερόλεπτα για την ασφάλεια όλων. Και στη Θεσσαλονίκη, πριν από περίπου έναν μήνα, 4 άνδρες ξυλοκόπησαν έναν γιατρό μέσα στο αυτοκίνητό του, μπροστά στα μάτια του τρίχρονου παιδιού του, που τρομοκρατήθηκε.

Μπορεί κανείς να τα ξεπεράσει γρήγορα ως ακόμη μία είδηση σε μία επικαιρότητα, στην οποία τα καλά νέα σπανίζουν. Μπορεί να τα «διαβάσει» ως μεμονωμένα περιστατικά. Αλλά έλα που έχουν γίνει ολοένα και πιο συχνά.

Είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας σε ψυχική ασφυξία. Μιας κοινωνίας εξαντλημένης, ανασφαλούς. Που δεν αντέχει πια την αναμονή, τη διαφωνία, τη συνύπαρξη. Δεν ξέρουμε να μιλάμε χωρίς να φωνάζουμε. Δεν ξέρουμε να διαφωνούμε χωρίς να προσβάλλουμε. Δεν ξέρουμε να διαχειριζόμαστε το άδικο χωρίς να τιμωρούμε με τα χέρια.

Το πιο ανησυχητικό; Αρχίζουμε να το θεωρούμε κανονικότητα. Να ζούμε μέσα σε αυτή τη βία και να μην εκπλησσόμαστε. Και όταν πάψουμε να σοκαριζόμαστε, θα είναι πια αργά. Τότε δεν θα έχει σπάσει απλώς κάτι μέσα μας. Θα έχουν σπάσει όλα».

Αγαπημένε μου, ξεκίνησα ανάποδα σήμερα την κουβεντούλα μας.

Παρέθεσα αυτούσια την άποψη της Νατάσας Στασινού στη «Ναυτεμπορική», την οποία συνυπογράφω.

Εκτιμώ ότι κάπως έτσι σκεπτόμαστε οι περισσότεροι. Το έχουμε ξανασυζητήσει…

Είδαμε τελευταία κάποια παρόμοια περιστατικά και στο νησί μας.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Απλά σκέπτομαι μήπως όλα αυτά συνέβαιναν πάντα, αλλά δεν τα μαθαίναμε επειδή δεν υπήρχαν τα σόσιαλ.

Τι να πω…

Το ίδιο σκέπτομαι και για τους πολέμους. (Είδες με πόση ευκολία γράφω τη λέξη «πολέμους»;).

Πάντα γίνονταν και πάντα θα γίνονται. Όμως, όπως θυμόμαστε, πριν κάνουν την εμφάνισή τους τα σόσιαλ καρφωνόμαστε στην τηλεόραση να μάθουμε τα νέα. Μετά τα ξεχνάγαμε για να τα ξαναθυμηθούμε στο επόμενο δελτίο ειδήσεων.

Θυμάσαι που λέγαμε πως παρακολουθούμε τη φρικαλεότητα τρώγοντας πατατάκια λες και βλέπαμε ταινία;

Σήμερα, λοιπόν, που βομβαρδιζόμαστε κάθε λεπτό, πώς νοιώθουμε;;

Ρητορικό το ερώτημα. Συμφωνείς; Ωραία.

Αγαπημένε μου, δεν θέλω να το συζητήσουμε άλλο. Ήδη νοιώθω χάλια. Και το χειρότερο; Δεν ξέρω πού και πώς να ξεσπάσω… Και αυτό με κάνει να ανησυχώ ακόμα περισσότερο…