Όλα τριγύρω αλλάζουνε…

Άννα Αυγούλη

Όσο ζω ή για να κυριολεκτήσω (!!!), από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τι γίνεται τριγύρω, ακούω το ίδιο τροπάρι: Έδωσα φακελάκι, μου ζήτησε φακελάκι, χωρίς φακελάκι δεν ζεις στην Ελλάδα, κ.λ.π. κ.λ.π.

Ναι αγαπημένε μου, όπως σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν οι φραγκοφονιάδες, έτσι και στον ιατρικό κλάδο.

Θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα, η παροχή φροντίδας υγείας διαφέρει από άλλες… παροχές. Είναι τόσο ευαίσθητος τομέας.

Όμως, υπάρχουν κι αλλού. Λ.χ., ας ξεκινήσουμε από το δικό μου επάγγελμα. Πόσοι «πληρωμένοι κονδυλοφόροι» υπάρχουν; Δεν ξέρω τον αριθμό, αλλά υπάρχουν. Γράφουν ή λένε ό,τι τους υπαγορεύει το «αφεντικό» κάνοντας καθαρή προπαγάνδα, σε βάρος εννοείται του κοσμάκη.

Στην πολιτική. Πόσοι παίρνουν «μίζες» για διάφορες «διευκολύνσεις; Ούτε δω ξέρω τον αριθμό. Υποθέτω όμως, πολλοί.

Το αυτό στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες.

Παντού υπάρχουν. Ακόμα κι ο καστανάς, που λέει ο λόγος, θα σου πετάξει δυο ξερά  κάστανα στο σακουλάκι…

Ναι, δεν είναι το ίδιο. Ο καστανάς αγωνίζεται να βγάλει κανά φράγκο μπας και καταφέρει να επιβιώσει. Ο δημοσιογράφος, ο γιατρός, ο πολιτικός και λοιποί «συγγενείς», το κάνουν γιατί είναι λαμόγια.

Ας μείνουμε όμως στο ιατρικό κομμάτι, μιας κι έχει την τιμητική του μετά τη σύλληψη γιατρού σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας, ο οποίος, όπως διαβάσαμε, συνελήφθη με προσημειωμένα χαρτονομίσματα, καθώς φέρεται να είχε ζητήσει «φακελάκι».

Αμέσως βγήκε η γνωστή και μη εξαιρετέα Ματίνα Παγώνη, μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ, και είπε μεταξύ άλλων: «Ο γιατρός αυτός δεν έχει καμία θέση με το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και θέλω να πω και κάτι άλλο, ένα μήνυμα: Όσοι γιατροί δεν θέλουν να μένουν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας γιατί πρέπει να κάνουν ιατρεία, να παίρνουν φακελάκια κλπ. ας βγουν να ανοίξουν το ιατρείο τους και να παίρνουν όσα χρήματα θέλουν. Το ΕΣΥ δεν είναι έτσι. Δεν μπορούμε να παίρνουμε φακελάκια και έρχεται ο καθένας με τον πόνο του, με τα προβλήματα του, τα οποία εμείς πρέπει να λύνουμε και τίποτα παραπάνω και να μη ζητάμε φακελάκια και να μην δημιουργούμε στους ασθενείς αυτήν την ανασφάλεια. Διότι, όλοι οι ασθενείς που ακούν τέτοια περιστατικά αισθάνονται ανασφάλεια. Διότι, ο κόσμος δεν έχει 5.000 ευρώ για να δώσει να πάει να χειρουργηθεί σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, όπως καταλαβαίνετε. Πρέπει λοιπόν, όλα αυτά να τα τονίσουμε και να τα πούμε».

Τι να σχολιάσουμε; Αυτά έπρεπε να πει, αυτά είπε.

Από την άλλη πλευρά, βγήκε και ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, Αθανάσιος Εξαδάκτυλος και τι είπε; Την αλήθεια, ότι δηλαδή, «υπάρχει και κάποιος που δίνει τα χρήματα - έχουμε δύο που χορεύουν», επιρρίπτοντας ευθύνη και στους ασθενείς που δίνουν το «φακελάκι» στους γιατρούς που το ζητούν.

Προχωρώντας παρακάτω, σχολίασε: «Είναι παθογένεια δεκαετιών. Τα ξέρουμε όλοι. Σε αυτή την κοινωνία ζούμε. Δυστυχώς υπάρχει αυτή η παθογένεια. Και κακώς υπάρχει. Από πλευράς Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου είναι καταδικαστέα και η πρακτική και η πράξη η συγκεκριμένη. Και θα πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία και να ξεριζωθεί αυτή η παθογένεια - Η δίωξη μπορεί να αφορά αυτή τη στιγμή έναν, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν είναι ένας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Από εκεί και μετά, είναι κι αυτός ο οποίος δίνει τα χρήματα. Και υπό ποιες συνθήκες τα δίνει. Με τόσα χρήματα πηγαίνει και στον ιδιωτικό τομέα. Είναι επιλογή του καθενός, καλοί γιατροί υπάρχουν παντού. Και υπάρχουν και εκτός Ελλάδας».

Πριν σου πω την έντασή μου, να σου ξομολογηθώ πως, έχω πάει σε γιατρούς, αλίμονο, έχω κάνει μια σοβαρή επέμβαση, αλλά ουδέποτε μου ζητήθηκε «φακελάκι». Ίσως κάποιοι από αυτούς, να «διάβαζαν» στη φάτσα μου αφενός ότι δεν φοβόμουν (μάλλον είμαι από τους λίγους που όταν πάω στο γιατρό νοιώθω ανακούφιση…. Του τρελού η αφεντιά μου…), αφετέρου ότι, τα τους δώσω στο πίτσι φυτίλι.

Λέω τώρα.

Πάντως, ουδεπόποτε μου ζητήθηκε.

Η ένστασή μου αγαπημένε μου, είναι η εξής: Συμφωνώ με τον κ. Εξαδάκτυλο ότι, «έχουμε δυο που χορεύουν», αλλά οφείλει να λάβει υπόψη του ότι, ο ασθενής είναι ευάλωτος ούτως ή άλλως. Η θέση του μειονεκτική. Νοσεί, αγωνιά και βλέπει τον γιατρό σαν «θεό». Εάν σε όλο αυτό προσθέσεις και το ότι, το εθνικό σύστημα υγείας

μπάζει από παντού, καραδικαιολογείς τον όποιο δώσει το φακελάκι. Πολλές φορές (γνωρίζω αρκετές) δανείζεται για να το δώσει, που σημαίνει ότι, δεν τα έχει…

Μπορεί, λοιπόν, να μην το δέχομαι ως «πρακτική», αλλά κατανοώ. Καταδικάζω  όμως αυτόν που το παίρνει. Γιατί; Διότι μπορεί να είναι «κορυφή» στο είδος του, αλλά από ανθρωπιά βράστα κι άστα.

Α, πριν σε αποχαιρετίσω, να σου πω ότι, όπως υπάρχουν δημοσιογράφοι (βλέπεις, πάντα πρώτους μας βάζω για να μην έχεις να λες…), πολιτικοί κ.λ.π., που ενώ διατυμπανίζουν οι μεν πρώτοι ότι, ενημερώνουν αντικειμενικά (!!!) και οι δεύτεροι ότι πασχίζουν για το καλό μας, υπάρχουν και γιατροί, οι οποίοι από τη μια μιλάνε για την ιπποκρατική ηθική και από την άλλη, απλώνουν το χέρι…

Σε φιλώ.