Το χάσαμε το κορμί πατριώτη

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου αναγνώστη, δεν γνωρίζω από πού προήλθε αυτή η έκφραση, ούτε ποιος την είπε. Την ακούω όμως πολλά χρόνια. Άρα, κάπου υπάρχει η «ρίζα» της. Ίσως να ‘ναι ατάκα από ελληνική ταινία.

Ούτε εσύ γνωρίζεις… Εάν μάθεις, πες το μου.

Εντάξει. Δεν με πολυνοιάζει. Την ουσία της έκφρασης θέλω.

Πού το πάω;;;

Μα, πάει μόνο του. Οι δήμοι χάνουν ΚΑΙ τις Πολεοδομίες τους.

Σιγά – σιγά, λοιπόν,  επανερχόμαστε ή να το πω όπως το νοιώθω, πάμε μπρος πίσω, με την όπισθεν. Γυρνάμε στα παλιά, στα πολύ παλιά, όταν το κράτος είχε όλες τις αρμοδιότητες και οι από «κάτω», κύρια οι δήμοι, έσκουζαν για αποκέντρωση.

Έγινε μια κάποια από δαύτη, αλλά χωρίς όβολα.

Και ξαναέσκουζαν οι δήμοι. Θέλουμε αποκέντρωση αρμοδιοτήτων αλλά και πόρων!!

Οι «κεντρικοί» άρχοντες έταζαν σε κάθε προεκλογική περίοδο, αλλά με την επισήμανση «δεδομένων των δημοσιονομικών του κράτους»…

Ναι βρε πουλάκι μου, κράταγαν πισινή, άλλοθι, πώς το λένε…

Και τα χρόνια περνάνε, οι κυβερνήσεις αλλάζουνε, αλλά η μιζέρια μένει.

Οι δήμοι;;

Αχ, αυτοί οι δήμοι!!!

Φρου φρου κι αρώματα.

Δημιουργήθηκαν βλέπεις και οι περιφέρειες, το μακρύ χέρι του κράτους, και οι δήμοι τρέχουν κι εκλιπαρούν για μια θέση στο… τραπέζι.

Επαίτες σου λέω.

Βέβαια, υπάρχουν και οι «μάγκες» δήμαρχοι, ελάχιστοι εκτιμώ, που χρησιμοποιούν κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, προσπαθώντας κάτι να κερδίσουν. Ενίοτε το καταφέρνουν. Αλλά μη φανταστείς κάτι σπουδαίο. Στην Ελλάδα ζούμε που το μικρό το αναγάγουμε σε σπουδαίο. Παραδείγματα ουκ ολίγα στο νησί μας.

Τι είπες;

Γιατί δεν ενώνουν δυνάμεις οι δήμοι;

Πλάκα μου κάνεις.

Αυτό δεν συζητάμε τόσα χρόνια;

Άλλωστε, όπως πολύ καλά γνωρίζεις, τους έχουν επιτρέψει (δημοκρατία γαρ…) να φτιάξουν δυο «ομάδες» για να διεκδικούν και καλά… Εννοείται από διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα διότι το ταμείον είναι μείον… Χρωστάμε ακόμα και της Μιχαλούς!!!

Κι εάν δώσουν κάτι από το ταμείο, το κάνουν τεράστιο θέμα. Άσε που το οικειοποιούνται και οι βουλευτάδες μας. Το «κατόπιν ενεργειών μου και πιέσεών μου» ζει και βασιλεύει.

Επανέρχομαι στις «ομάδες». Έφτιαξαν, λοιπόν, την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας, την γνωστή και μη εξαιρετέα ΚΕΔΕ και τις  Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων, εξού και η ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου. Και ξέρεις πώς «επιλέγονται» οι προεδρεύοντες…

Α, μη ξεχάσω, και την Ένωση Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝ.Π.Ε.), με πρόεδρο τον «δικό μας» περιφερειάρχη που έχει και γραφείο στας Βρυξέλλας. Γι αυτό μας έρχονται τα φράγκα τσουβάλι…

Συνεδριάζουν, λοιπόν, κάθε τόσο, τα λένε, καυτηριάζουν καταστάσεις, βγάζουν και κανά ψήφισμα διεκδίκησης  (λέμε τώρα και καμιά βλακεία να περνάει η ώρα…) και ήσυχοι ότι έκαναν το καθήκον τους, γυρίζουν πλευρό.

Θέλω να σου πω κάτι, αλλά μην το πεις πουθενά. Μεταξύ μας να μείνει.

Άκου να δεις (έκφραση κι αυτή!!!). Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μας ψεκάζουν με «χαζόχορτο» και άλλοι ότι μας το ρίχνουν στο νερό.

Γιατί δεν «πιάνει» σε όλους; Αυτό βρήκες χρυσέ μου να με ρωτήσεις;;;

Τέλος πάντων. Φαίνεται ότι, κάποιοι έχουν «αντισώματα» στη χαζομάρα και προσπαθούν εναγωνίως να αντισταθούν. Το βλέπουμε και στον δικό μας μικρόκοσμο.

Να σοβαρευτούμε λίγο.

Στο γιατί δεν αντιδρούμε εμείς το πόπολο, υπάρχουν εξηγήσεις. Τα έχουμε ξαναπεί.  Αλλοτρίωση, απογοήτευση, ωχαδερφισμός, μικροσυμφέροντα, εμείς να ‘μαστε καλά κι ας ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, μπορεί και φόβος…

Το γιατί δεν αντιδρούν οι άρχοντές μας, επίσης το ‘χουμε ξαναπεί: Θα χάσουν την «κουτάλα» και την «καρέκλα». Και τη δόξα βεβαίως – βεβαίως.

Σιγά – σιγά, λοιπόν, ξεδοντιάζεται η «τσατσάρα» και στο τέλος θα μείνουμε με το… άντε να μην πω.

Κι όσο εμείς απλά παρακολουθούμε να παίζεται το «έργο», τόσο ο «θιασάρχης» όσο και οι «πρωταγωνιστές» τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους.

Η πολιτική που λέει, «δώσε πόνο στο λαό να ‘χει να ασχολείται και ‘μεις να κάνουμε τη δουλειά μας ανενόχλητοι» έχει πιάσει παγκάρι για να καλά.

Λέω παγκάρι και όχι παγκάκι, μη τυχόν και το παρεξηγήσει ο Κώστας. Και δεν το θέλω.

Α, μην το ξεχάσω.

Κάποιοι στην ευρύτερη περιοχή μας που το παίζουν «πατερούληδες», εάν τους αφαιρέσεις το αξίωμα, ούτε για θυρωροί, τρόπος του λέγειν, δεν κάνουν…

Καμώνονται τους «κάποιους», ενώ είναι τόσο μα τόσο «τίποτα».

Συμφωνώ μαζί σου. Πάντα υπήρχαν οι πολιτικάντηδες*.

*Πολιτικάντης, ο πολιτικός που μεταχειρίζεται ευτελή μέσα προκειμένου να εκλεγεί ή να ανέλθει σε αξίωμα. Κοινώς, γλείφτης.