«Έγραψες» αγαπημένε μου!!!

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, σήμερα θα ήθελα να συζητήσουμε για τα ψέματα των πολιτικών.

Γελάς; Καλά κάνεις. Άλλωστε, όπως έχει χιλιογραφτεί, «για τους Έλληνες πολιτικούς, κάθε μέρα είναι πρωταπριλιά»…

Δεν θα σου πω για τα χιλιάδες ψέματα που μας έχουν πει τα τελευταία 50 χρόνια (όχι ότι πριν δεν τα ‘λεγαν, αλλά υποτίθεται πως “ήρθαν καλύτερες μέρες”, με μπόλικη δημοκρατία και μπλα, μπλα, μπλα…).  

Βέβαια, το λυπηρό είναι ότι, εμείς, ο λαός ντε, έχουμε επιβραβεύσει ουκ ολίγες φορές και τα ψέματα και αυτούς που τα είπαν, κάνοντάς τους «δωράκι» κυβερνητικές, περιφερειακές, δημοτικές θητείες, θέσεις, εξουσία και χρήματα. Κυρίως χρήματα… Διότι, όπως λέει ο κατά τα άλλα πάνσοφος λαός, τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς. Τυχαίο; Όχι βέβαια.

Ναι λοιπόν, οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Τρελαινόμαστε για παραμύθια!!!

Εάν δε, ο «παραμυθάς» έχει και ευφράδεια λόγου, άστα να πάνε…

Τα καταπίνουμε αμάσητα.

Εάν δε, μας τάξει λαγούς με πετραχήλια, μας υποσχεθεί ότι θα κάνει πραγματικότητα το «όνειρο» που μας είχε στερήσει ο «κακός», «ανεπαρκής», «ανίκανος»  προηγούμενος, εκεί να δεις γλέντια!!!

Είδες, πάλι ξέφυγα…

Στο προκείμενο.

Τα ψέματα που θέλω να συζητήσουμε, είναι αυτά που λένε στις συνεντεύξεις, στις δεξιά κι αριστερά δηλώσεις τους, στα δελτία τύπου...

Τι είπες; Αν είναι πολλά;

Πλάκα μου κάνεις. Δεν το σχολιάζω.

Που λες, εκτιμώ ότι υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες ψευτών.

Η μια, που ο Χ.Ψ. πολιτικός στα λέει και προσπαθεί να σε πείσει με κάθε τρόπο, σε σημείο μάλιστα που αναρωτιέσαι «βρε, λες να λέει αλήθεια;»…

Ναι, τέτοια πειστικότητα που τσιμπιέσαι να δεις αν είσαι ξύπνιος. Μετά βέβαια, συνέρχεσαι και γελάς με τα χάλια μας. Έχεις και μια τάση προς έμετο…

Η άλλη που ο Χ.Ψ. πολιτικός ενώ  σου εκμυστηρεύεται την «αλήθεια» του, δημόσια λέει άλλα.

Την πρώτη περίπτωση δεν την συζητώ καθόλου. Αφορά στην πλειονότητα αυτών που μας διοικούν.

Την δεύτερη, το συζητάω…

Άνθρωποι είμαστε βρε αδελφέ. Αν σου εκμυστηρευτεί κάποιος ότι θέλει να «βολευτεί» για τους Χ.Ψ. λόγους, όπως λ.χ. κομματικούς, εργασιακής ανέλιξης, αναγνώρισης κ.λ.π., δεν το κάνεις βούκινο. Το έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου και πορεύεσαι.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά τα «κουλά» που σου λέω τόση ώρα;

Στο εξής: Πόσες φορές έχουμε συζητήσει για την προσπάθεια φίμωσης της ελευθερίας λόγου και γραφής στη χώρα μας; Πολλές.

Μάλιστα, μας έχουν ψέξει και διεθνή μέσα και οργανισμοί.

Σιγά τα ωα θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα.

Εδώ μας έχουν κράξει (ενίοτε και καταδικάσει) για διαφθορά και διαπλοκή αποδεδειγμένη και καρατσεκαρισμένη (ναυάγια, Τέμπη, ΕΣΥ, ΟΠΕΠΕΚΕ, δημόσια έργα, «υπόγειες» διαδρομές, «μαύρο» χρήμα….) και δεν έχει ανοίξει μύτη, την κριτική για τον περιορισμό της ελευθερίας λόγου θα σκιαχτούν;;

Όταν, λοιπόν, οι πολιτικοί μας, ξεκινώντας από τον δικό μας μικρόκοσμο και φτάνοντας μέχρι την πλατεία Συντάγματος, δεν μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα (θα βγουν όξω από το «μαντρί»), όταν είναι εθισμένοι στα ψέματα, κυριολεκτώ στον όρο «εθισμένοι», πώς θα υποστηρίξουν την ελευθερία λόγου; Σαφώς και δεν θέλουν εσύ να λες την αλήθεια. Δεν μπορούν να το δεχτούν, δεν το αντέχουν. Κομπλάρουν. Είναι ψυχολογικό το θέμα, πώς να στο πω για να το καταλάβεις; Είναι «νόσος».

Τι είπες; Να πάνε στον γιατρό;

Έγραψες!!!!!

Υ.Γ.: Διάβασα κάπου το εξής: «Σύμφωνα με τη Eurostat, οι Έλληνες ηλικίας 20-64 ετών εργάζονται κατά μέσο όρο 39,8 ώρες την εβδομάδα, σχεδόν τέσσερις ώρες περισσότερες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ ένας στους πέντε ξεπερνά τις 45 ώρες. Πίσω από τα νούμερα αυτά δεν είναι μόνο η «αγάπη» για τις υπερωρίες. Κρύβεται και κάτι άλλο. Μια οικονομία που βασίζεται στον κόπο όχι στην απόδοση. Η υπερεργασία δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη. Με μισθούς που παραμένουν χαμηλοί και κλάδους όπως ο τουρισμός και η εστίαση να λειτουργούν στα όρια, οι «έξτρα ώρες» είναι συχνά εργαλείο επιβίωσης».

Περιττό να επισημάνω πως πάρα πολλοί άνω των 64 ετών θα ήθελαν να εργάζονται, εάν βέβαια έβρισκαν δουλειά…,  διότι και άνεργοι είναι και εάν παίρνουν σύνταξη, είναι πολύ λιγότερη από τα «έξοδα κίνησης» των λατρεμένων πολιτικών μας…

Κι εδώ, λοιπόν, το ψέμα της κυβέρνησης και όσων «πιστών» της το υιοθετούν για το 13ωρο εργασίας και την… ευελιξία του, κραυγάζει!!! Με μισθούς πείνας και την ακρίβεια στο κόκκινο, ο ύπνος, η ξεκούραση και η διασκέδαση δεν είναι αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε εργαζόμενου ανθρώπου. Είναι περιττή πολυτέλεια και ως τέτοια, πρέπει να κοπεί. Πώς θα γίνει αυτό; Αυξάνοντας τις ώρες εργασίας. Τόσο απλό. Άλλωστε, με τόση κούραση πού μυαλό για να σκεφτείς…