Παπαπα το παπί… Ρε, δεν πάμε καλά…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, τελικά πόσα δεν παίρνουμε χαμπάρι επειδή δεν υπάρχει ενημέρωση για όλα εκείνα που μας βγάζουν από τα ρούχα μας; Όπως φαίνεται, οι κυβερνώντες μας κοιμούνται και ξυπνούν με τη σκέψη πώς θα μας εκπλήξουν. Πολλές φορές είναι εξωφρενικά και άλλες τόσες λέμε μεταξύ μας ότι, δεν πάει άλλο. Πάει δεν πάει όμως, εμείς τους διαλέξαμε και καλά να πάθουμε. Κάποιοι από εμάς το πόπολο, δεν χαμπαριάζουμε με τίποτα και εξακολουθούμε να προτιμούμε όσους είναι σήμερα στην εξουσία. Μαζοχισμός; Ίσως. «Κόλλημα»; Ίσως. Συμφέροντα; Με τα χίλια… Κάποιοι άλλοι έχουν γυρίσει την πλάτη, θεωρώντας τη μη συμμετοχή «επανάσταση». Επανάσταση του καναπέ… Και το «παίζουν» και διανοούμενοι τρομάρα τους…

Μέσα σε αυτό το εκπληκτικό πολιτικό «κάδρο», βγαίνουν διάφορες δημοσκοπήσεις που, παρά το ότι δεν τις εμπιστεύομαι, κάτι δείχνουν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με μια από τις τελευταίες, το 69% θεωρεί ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση και το 25% προς τη σωστή. Δηλαδή, οι 7 στους 10!!!

Ακρίβεια και οικονομία αποτελούν τα σημαντικότερα προβλήματα, με την πεντάδα να συμπληρώνουν η κρίση θεσμών, η διαφθορά και η ανεπάρκεια της κυβέρνησης. Καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο «κανένας» με 34% και ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης με 25%.

Ναι, συμφωνώ μαζί σου. παρόμοια «ευρήματα» είχαμε και παραμονές των προηγούμενων εκλογών και είδαμε το αποτέλεσμα…

Τέλος πάντων.

«Dum spiro spero» που μαθαίναμε και στο σχολείο. Θυμάσαι τι σημαίνει; «Όσο αναπνέω (ζω), ελπίζω». Αν και εδώ που τα λέμε, αλίμονο εάν δεν «αναπνέαμε» και περιμέναμε στωικά να πεθάνουμε!!! 

Και ξέρεις, η ζωή όντως είναι ωραία. Το εννοώ. Με τις πίκρες, τις στενοχώριες της, τα στραβά κι ανάποδά της, αλλά και τις άπειρες στιγμές χαράς κι ευτυχίας.

Το πιστεύεις κι εσύ;

Τέλεια!!! Αν δεν ταιριάζαμε…

Και που λες, όλα είναι επιλογές. Επιλογές που θα μας πάνε ένα βήμα παραπέρα. Στο καλύτερο.

Πάρε για παράδειγμα τον δικό μας μικρόκοσμο που είναι μια μικρογραφία του μεγάλου. Είδες καμία σθεναρή αντίδραση σε όσα μας έχουν επιβληθεί; Ναι, επιβληθεί. Δεν μιλάμε πια για δημοκρατία, δεν έχουμε δημοκρατία. Τελεία και παύλα.

Μερικά παραδείγματα, έτσι, για να ‘χουμε να λέμε…

Δεν είναι προσωπική επιλογή μας να μην έχουμε τους γιατρούς που απαιτεί ένα σύγχρονο νοσοκομείο.

Δεν είναι προσωπική επιλογή μας να μην έχουμε σχολεία για τα παιδιά μας.

Δεν είναι προσωπική επιλογή μας να δουλεύουμε αλλά τα φράγκα να μην φτάνουν για να ζήσουμε.

Δεν είναι προσωπική επιλογή μας το 13ωρο εργασίας.

Μας τα επιβάλλουν. Μας τα πασάρουν με τέτοιο αήθη τρόπο που λες, ρε, δεν πάμε καλά.

Να μείνουμε στο 13ωρο; Πες μου, γιατί ένας άνθρωπος να επιλέγει  εργάζεται 13 ώρες την ημέρα;  Βαριέται; Δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει; Του ‘χει μείνει «κουσούρι» από τότε που οι άνθρωποι δούλευαν από νύχτα σε νύχτα για ένα ξεροκόμματο; Από τα «μαύρα χρόνια» που υποτίθεται ότι αποτελούν παρελθόν και ότι προοδεύσαμε; Αμ δε… Ο μεσαίωνας είναι εδώ, αλλά με άλλη μορφή. Γκλαμουράτη, φτιασιδωμένη, ύπουλη, λαοπλάνα.  

Μας λένε ότι το 13ωρο εργασίας είναι επιλογή μας και αν θέλουμε, μπορούμε να το αρνηθούμε… Οποία χυδαιότητα!!!

Λες και με τα ψίχουλα που δίνουν για μισθούς μπορούμε να ζήσουμε. Αυτό αγαπημένε μου, το να εργάζεσαι 13 ώρες την ημέρα, ΔΕΝ είναι επιλογή. Είναι εξαναγκασμός. Είναι ανάγκη επιβίωσης.

Και όσο τους ακούω να μιλάνε για το «καλό» μας και όσο τους βλέπω στα τηλεοπτικά «παράθυρα» να χαμογελάνε ότι και καλά μας φροντίζουν, τόσο θέλω να πάρω τα βουνά!!! Με το ζόρι κρατιέμαι και δεν κάνω εμετό.

Πόση αρρώστια μπορεί να χωρέσει ένας τόπος; Πόση; Η κοροϊδία έχει φτάσει σε επίπεδα επιστημονικά.  

Και για να κλείσω τον συλλογισμό μου, επανέρχομαι στην «επιλογή».

Όλα τα παραπάνω, ΔΕΝ τα επιλέξαμε. Μας τα «φορέσανε» και εμείς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, τι κάνουμε; Την πάπια.

Δηλαδή, ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ την παθητικότητα.

Αυτό ναι, ΕΙΝΑΙ επιλογή.