Ποιος εκβιάζει ποιόν;;;

Άννα Αυγούλη

Και είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τις αγροτικές κινητοποιήσεις: «Δεν θα υποκύψουμε σε εκβιασμούς».

Συμφωνώ απολύτως αγαπημένε μου και δεν στο λέω έτσι στην τύχη. Στη ζωή μου έχω υποστεί εκβιασμούς, είτε έμμεσα, είτε άμεσα. Και στις δύο περιπτώσεις αντέδρασα, άλλοτε ήπια, άλλοτε… έντονα.

Όχι απλά δεν τους δέχτηκα, αλλά πήρα το καπελάκι μου και πήγα σε άλλη παραλία. Θυμάμαι δε, κάποια φορά έγινε τόση φασαρία – ναι, είμαι και φωνακλού – που ο «εκβιαστής» τα μάζεψε σαν βρεγμένη γάτα και την έκανε με ελαφριά…

Τώρα, γιατί στα λέω αυτά και μάλιστα τέτοιες ημέρες;

Α, τώρα που γράφω «τέτοιες ημέρες», να σου πω και τούτο. Η αναλγησία, ο εγωκεντρισμός, η μικρότητα και η κακοψυχία, δεν έχουν «τέτοιες ημέρες». Δεν τις ξεχωρίζουν. Η δουλίτσα να γίνεται…

Στο προκείμενο. Είπε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης ότι, η κυβέρνησή του δεν υποκύπτει στους εκβιασμούς των αγροτών. Που, να σημειώσω, δεν είναι μόνο οι αγρότες που ξεσηκώθηκαν. Μια ολόκληρη κοινωνία είναι στα κάγκελα.

Εν πάση περιπτώσει.

Τι μας λέει ο αγαπητός πρωθυπουργός μας; Επαναλαμβάνω. Ότι, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς.

Μαζί του με τα χίλια!!! Στο λέω εν τιμή. Δεν αστειεύομαι. Ακούω «εκβιασμό» και η τρίχα μου σηκώνεται κάγκελο!!! Τρελαίνομαι!!!

Όμως, εδώ είναι το κουμπί της Αλέξαινας.

Ποιος εκβιάζει ποιόν. Όχι, αγαπημένε μου, δεν είναι ρητορικό το ερώτημα.

Θα σου φέρω ένα παράδειγμα:

Πες ότι δουλεύω σε μια Χ επιχείρηση και ο επιχειρηματίας μου ζητάει να δουλέψω παραπάνω και θα με πληρώσει ανάλογα.

Δουλεύω γιατί έχω ανάγκη τα λεφτά και όταν φτάνει η στιγμή της πληρωμής, άφαντα τα φράγκα. Η αιτιολογία; Η συνήθης. «Δεν πήγαμε καλά» ή «δεν βλέπεις ότι δεν μας πληρώνουν;» ή «κάναμε λάθος, πέσαμε έξω στους υπολογισμούς μας» ή «δεν μπορώ να σου τα δώσω. Εάν δεν σου αρέσει η δουλειά, μπορείς να φύγεις» ή «μαζί τα φάγαμε, μην έχεις και παράπονο».

Και όλα αυτά, την ώρα που ο επιχειρηματίας έχει ένα σκασμό λεφτά σε εγχώριες και εξωχώριες τράπεζες από επιδοτήσεις-δωράκια, την ώρα που κάνει διακοπές στο St Moritz (ούτε καν στην Αράχωβα…), την ώρα που… Σκέτο λαμόγιο ο άνθρωπος.

Και ο εργαζόμενος τι κάνει; Αυτός που σέβεται τον εαυτό του και δεν τρομάζει από τέτοια κουμάσια, αποφασίζει να τον καταγγείλει και να αγωνιστεί για το δίκιο του. Όχι, διόλου «τραβηγμένες» οι δικαιολογίες και η οικονομική κατάσταση του επιχειρηματία. Δεκάδες τα παραδείγματα και μάλιστα, κάποια είναι και δίπλα μας…

Πες μου με το χέρι στην καρδιά, αλλά και στο μυαλό, ποιος εκβιάζει ποιόν;

Ο εργαζόμενος τον επιχειρηματία ή ο επιχειρηματίας τον εργαζόμενο;

Όπου, επιχειρηματίας είναι το κράτος και τα λαμόγια που στηρίζει και το στηρίζουν (ψηφοφόροι γαρ) και εργαζόμενος (στην προκειμένη περίπτωση) είναι ο αγρότης, είναι ολόκληρος ο πρωτογενής τομέας.

Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ, αν δεν κάνω λάθος, ότι η τωρινή κινητοποίηση των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα, είναι η μεγαλύτερη.

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός (ομολογώ σχεδόν πρωτόγνωρο για την ελληνική κοινωνία, εάν εξαιρέσουμε την αμέριστη συμπαράστασή της και μάλιστα ενεργή στο έγκλημα των Τεμπών) ότι, ο κοινωνικός αυτοματισμός – εκπληκτικό «όπλο» στα χέρια των κυβερνήσεων – δεν έπιασε όπως συνήθως συμβαίνει, παρά τις προσπάθειες τόσο των κυβερνητικών, αλλά και ομοϊδεατών τους, όσο και κάποιων πληρωμένων κονδυλοφόρων.

Δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να βάλει κατά των αγροτών. Δικοί μου άνθρωποι που ταξίδεψαν στην ενδοχώρα, μπορεί να έκαναν διπλάσιο και τριπλάσιο χρόνο να φτάσουν στον προορισμό τους, όμως δεν αντέδρασαν αρνητικά.

Αυτό, κάτι δείχνει. Εμείς το έχουμε καταλάβει. Οι δε κυβερνητικοί μας, παρά το ότι βλέπουν το «παγόβουνο» μπροστά τους, δεν κάνουν κανέναν «ελιγμό» για να το αποφύγουν.

Άγνοια κινδύνου; Μπα… Πολύ χλωμό το βλέπω να μην αντιλαμβάνονται ότι βουλιάζουν.

Υπερφίαλοι; Αυτό είναι σιγουράκι…

Εκτιμώ ότι, όντας ανάλγητοι, στοχεύουν στην κόπωση των ανθρώπων. Σου λέει, χωρίς λεφτά, μέσα στο κρύο και με τις καλλιέργειες, όποιες γίνονται αυτόν τον καιρό, να πηγαίνουν πίσω, πού θα πάει; Θα «σπάσουν».

Αγαπημένε μου, το μόνο που θέλει σπάσιμο είναι το κεφάλι μας. Δεν προσέχαμε…

Τουλάχιστον τώρα, ας μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος, γιατί τότε, ολάκερη η ευθύνη καρακαταδική μας που θα ‘λεγε και η Μαλβίνα.