Η σιωπή είναι χρυσός ή όχι;

Εφημερίδα Σταθμός

Η φράση «η σιωπή είναι χρυσός», κατά την άποψή μας, έχει δύο – τουλάχιστον – αναγνώσεις. Η πρώτη αφορά σε περιπτώσεις που κάποιος προσπαθεί να πείσει με σαθρά επιχειρήματα και η δεύτερη ότι, όποιος σιωπά κρύβει αδιαφορία, ενίοτε και ενοχές.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως, η σιωπή εξυπηρετεί  σε πολλές περιπτώσεις διάφορες καταστάσεις και επίσης, έχει συσχετιστεί πολύ με την αρετή και τη σοφία. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι η σιωπή δεν είναι λύση για όλα. Ίσα - ίσα, μπορεί να αποβεί άκρως μοιραία αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά.  

Κάποιοι  άνθρωποι σωπαίνουν επειδή φοβούνται, άλλοι επειδή τους συμφέρει,  άλλοι πάλι επειδή δεν έχουν μάθει να μιλούν και άλλοι επειδή δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη των λεγόμενών τους. Η σιωπή όμως, δεν είναι για όλες τις περιστάσεις. Πρέπει να γνωρίζει κάποιος και να κρίνει σωστά πότε πρέπει να την χρησιμοποιεί και πότε όχι.

Μια άποψη για τη σιωπή, η οποία μπορεί να «αναγνωστεί» ποικιλοτρόπως,  έχει εκφράσει ο  Λιβανοαμερικανός ποιητής και φιλόσοφος Χαλίλ Γκιμπράν: «Ας είναι ευλογημένη η σιωπή, γιατί μέσα σ’ αυτήν θα μ’ ακούσεις να μιλώ».

Πώς όμως αυτή η άποψη μεταφράζεται όσον αφορά στην πολιτική και βεβαίως, στην έκφραση άποψης και γνώμης από τους πολίτες;

Κατά την άποψή μας, ο πολιτικός οφείλει να μιλά. Βέβαια, εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ερωτηματικό που δεν είναι άλλο από το «τι λέει;».

Η συνήθης τακτική των πολιτικών είναι να λένε πολλά χωρίς όμως να λέτε κάτι. Στην ουσία, δηλαδή, απαντούν ή μιλούν αόριστα και με απεραντολογίες κουράζοντας το ακροατήριο ή απογοητεύοντάς το.

Επίσης, προκειμένου να κερδίσουν «πόντους» επιρρίπτουν αλλού τις ευθύνες. Τις περισσότερες φορές στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Ενίοτε όμως και στον… καιρό.

Παράδειγμα, προκειμένου να μην αναλάβουν καμία ευθύνη για την έλλειψη μέτρων πρόληψης για την αντιμετώπιση καιρικών φαινομένων, τα χαρακτηρίζουν όλα ακραία (!!!) και τα αιτιολογούν μιλώντας συνεχώς για κλιματική κρίση, άσχετα εάν έχουν καταστραφεί κυριολεκτικά εκατοντάδες συνάνθρωποί μας, άσχετα εάν έχουν καεί χιλιάδες τ.μ. δασών κ.λ.π.

Τελευταία, όπως έχουμε ξαναγράψει, επιρρίπτουν ευθύνες στους πολίτες και για τον καθαρισμό πέριξ των οικοπέδων τους. Και αυτό, την ίδια ώρα που δημοτικές και δημόσιες εκτάσεις παραμένουν ως είχαν, ακαθάριστες, αποτελώντας μια θαυμάσια πηγή πυρκαγιών.

Η σιωπή, λοιπόν, είναι χρυσός στην περίπτωση που εξαπολύονται διάφορα, με ψήγματα αλήθειας αλλά και πολύ «σκόνη» για να θολώσουν τα νερά. Μια τέτοια, είναι η συμπεριφορά του περιφερειάρχη απέναντι στον δήμαρχο για τον ΧΥΤΑ.

Όμως και η συμπεριφορά του δημάρχου ανήκει στην ίδια κατηγορία, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Απάντησε μια φορά και μετά, σιωπή.

Και οι δύο περιπτώσεις, κατά την άποψή μας, κρύβουν ενοχή. Επίσης, στερούνται σοβαρότητας, ενώ κρύβουν και «αδυναμίες χαρακτήρα» του τύπου «εγώ δεν κάνω ποτέ λάθος». Ό,τι ποιο «αδύναμο» για κάθε άνθρωπο, ειδικά όμως για κάποιον που θέλει (αλλά δεν το έχει καταφέρει.,..) να είναι ηγέτης.

Το έχουμε ξαναγράψει. Ηγέτης δεν νοείται αυτός που διαχειρίζεται χρήματα. Αυτό άλλωστε κάνει η περιφέρεια. Τη διαχείριση θα μπορούσε να τη κάνει όποιος έχει τις ανάλογες πανεπιστημιακές γνώσεις. Δεν χρειάζεται πολιτικός «μανδύας». Ο ηγέτης, ο πολιτικός ηγέτης, «διαχειρίζεται» ανθρώπους και πραγματικά προβλήματα, όπως λ.χ. είναι η φροντίδα υγείας, η εκπαίδευση, το περιβάλλον, ο πολιτισμός και αντιπαλεύει με σθένος οποιονδήποτε δεν συμβάλει προς αυτή τη κατεύθυνση.

Και δυστυχώς, σε όλα αυτά και οι δύο «άρχοντές» μας έχουν αποτύχει, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.

Συμπέρασμα: Για τους πολιτικούς, η σιωπή είναι χρυσός. Καλύτερα να σωπαίνουν και να κάνουν έργα παρά να λένε φανφάρες ή να κομπάζουν. Οι δε πολίτες, να μιλούν. Γι αυτούς, η σιωπή δεν είναι χρυσός…