«Μπαχαλάκηδες», χειραγώγηση και στη μέση ανασχηματισμός

Εφημερίδα Σταθμός

«Μπαχαλάκηδες», «παρακρατικοί», «χούλιγκαν», «ταραξίες», «οπαδοί», είναι μερικά από τα… κοσμητικά επίθετα με τα οποία «βαφτίζονται» όσοι δημιουργούν επί σειρά πολλών ετών σοβαρά προβλήματα σε ειρηνικές διαδηλώσεις πολιτών και όχι μόνο.

Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος.

Η άλλη αφορά στο κράτος και σε αυτούς που έχουν αναλάβει τη βαριά ευθύνη προστασίας των πολιτών, η οποία στην ουσία δεν υφίσταται.

(Προ των πυλών, μαθαίνουμε, η παραίτηση του Βασίλη Κικίλια από τη θέση του

Υπουργού κλιματικής κρίσης και πολιτικής προστασίας. Βαρύ το φορτίο, δυσανάλογη η αποδοτικότητα - αποτελεσματικότητα…). 

Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει και κανένα άλλο, κατά την άποψή μας.

Και αυτό το συμπέρασμα δεν βγαίνει αβασάνιστα. Αφορά – κυρίως – τις «κεφαλές» των εμπλεκόμενων υπουργείων και φυσικά τις ηγεσίες των δημόσιων υπηρεσιών είτε είναι πρόληψης, είτε καταστολής.

Το να καταδικάζονται τέτοια αποτρόπαια «εγκλήματα» από το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, είναι άκρως υποκριτικό. Λες και θα γινόταν ένα κόμμα να υποστηρίξει το αντίθετο…

Από τη μια, λοιπόν, οι «μπαχαλάκηδες» ή όπως αλλιώς αρέσκεται και βολεύεται ο καθένας να τους ονομάζει και από την άλλη το πείσμα και η δίκαιη αγανάκτηση του κόσμου να μην κάνει πίσω.

Αυτό, κατά την άποψή μας, είναι το μήνυμα που πρέπει να λάβουν οι διοικούντες. Αυτό που είπε και η Μαρία Καρυστιανού.

«Δεν είμαστε άβουλα όντα! Το αποδείξαμε όλοι μαζί, ενωμένοι για άλλη μια φορά την Παρασκευή 28/2! Επιτέλους! Είμαστε δυνατοί και έχουμε λόγο! Θέλουμε αλήθεια, φως και ηθική και θα τα έχουμε. Δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι έχουμε αφυπνιστεί».

Παρά τα όσα, λοιπόν, περί αντιθέτου λέγονται και γράφονται, στην ουσία οι διοικούντες το έχουν καταλάβει, το πήραν το «μήνυμα», εξού και οι σπασμωδικές αντιδράσεις τους, οι οποίες εκτιμούμε έχουν ημερομηνία λήξης. Στηρίζονται – και όχι αδίκως – στο σκεπτικό πως, αργά ή γρήγορα οι πολίτες θα υποχωρήσουν, οι κινητοποιήσεις θα αποδυναμωθούν και θα επανέλθει η πρότερη κατάσταση. Αυτή που τους βόλευε και τους βολεύει για να συνεχίσουν το «έργο» τους.

Το ποια «παιχνίδια» θα επιλέξουν και πώς θα χειριστούν την κατάσταση, αδυνατούμε να προσδιορίσουμε.

Άλλωστε, έχουν γραφτεί άρθρα και έχουν δημοσιευθεί απόψεις γύρω από το θέμα της πολιτικής διαφθοράς και της χειραγώγησης των πολιτών ουκ ολίγα. Όπως επίσης και για το ρόλο της δικαιοσύνης. Το καθένα με τη δική του βαρύτητα και αξία.

Όμως, δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά ή να προστρέχουμε σε βαρύγδουπες αναλύσεις με «τσιτάτα» κ.λ.π. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο πως λειτουργούν οι δήμοι που κατά πολλούς, βρίσκονται πιο κοντά στον πολίτη…

Για παράδειγμα, η λειτουργίας τους ελέγχεται – όπως λένε τα κιτάπια της πολιτείας – από τρεις μεριές: α) από την αποκεντρωμένη διοίκηση, β) από το παρατηρητήριο και γ) από ορκωτούς λογιστές. Η κάθε μια μεριά έχει τη δική της βαρύτητα και το δικό της πεδίο ελέγχου.

Παρά ταύτα, σύμφωνα με επίσημες μελέτες ανεξάρτητων αρχών, οι δήμοι έρχονται πρώτοι σε διαφθορά!!!

Πώς συνάδει αυτό;

Απάντηση τεκμηριωμένη δεν έχουμε. Ως σκεπτόμενα όντα όμως, εκφράζουμε την άποψη πως, έλεγχοι επί της ουσίας δεν γίνονται. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί μόνο το έργο τους δεν επιτελούν. Απλά υπάρχουν διότι «εξυπηρετούν» το πολιτικάντικο άλλοθι της ισονομίας και της τήρησης των νόμων.

Και όλο αυτό έρχεται και «δένει» με τους «μπαχαλάκηδες» και τη χειραγώγηση της κοινωνίας. Είναι το γνωστό «μοτίβο» που ακολουθούν οι κυβερνήσεις μας.

Τέλος, δυο λόγια και για τον περιβόητο ανασχηματισμό του κυβερνητικού σχήματος.

Διαχρονική κοροϊδία για να κερδηθούν οι εντυπώσεις και να καταλαγιάσει ο «κουρνιαχτός».

Αλήθεια, ποιος νοήμων άνθρωπος πιστεύει ότι θα αλλάξει η κατάσταση με την αλλαγή προσώπων όταν ο «πυρήνας» της πολιτικής πρακτικής παραμένει ο ίδιος;

Ρητορικό το ερώτημα.