Κορεσμένη η Κως ή όχι; Ιδού το ερώτημα

Εφημερίδα Σταθμός

Κατά την άποψή μας, το ερώτημα που θέτουμε με τη μορφή τίτλου, είναι ρητορικό.

Γιατί;

Διότι, αφενός, όπως αναφέρει η κυρία Παπαγιαννάκη το νησί είναι ενιαίο και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε κι εμείς και οι τοπικοί μας άρχοντες, αφετέρου, σύμφωνα με την κοινή λογική, τα μικρά περιθώρια «ανάπτυξης», δηλαδή, νέες κλίνες, για τις δημοτικές ενότητες Κω και Δικαίου που δίνουν οι μελετητές, δεν υπάρχουν αφού στην «αίθουσα αναμονής» βρίσκονται εκατοντάδες νέες κλίνες προς έγκριση. Κάποιες, σύμφωνα με πληροφορίες του «Σ», είναι ήδη εγκεκριμένες…

Άρα, το μέτρο του 2, ήδη έχει ξεπεραστεί.

Αυτό που εξακολουθεί να μας προβληματίζει είναι το ότι, ενώ το θέμα του κορεσμού του νησιού μας, το πόσο αντέχουν, δηλαδή,  οι ταλαιπωρημένες έως ανύπαρκτες υποδομές του για τη στήριξη των ντόπιων και την εξυπηρέτηση των εκατοντάδων χιλιάδων επισκεπτών του ο αριθμός των οποίων βαίνει συνεχώς αυξανόμενος, έχει τεθεί εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχει ληφθεί κανένα απολύτως μέτρο.

Το τουριστικό μοντέλο του νησιού, όπως το διαμόρφωσαν και το σχεδίασαν οι «ειδικοί» (δεν μας ήρθε ουρανοκατέβατο, ξαφνικά….) δίχως καμία κεντρική ή τοπική αντίδραση ή έστω προβληματισμό, έρχεται μπούμερανγκ.

Τους καλοκαιρινούς μήνες όλα είναι στο κόκκινο. Το νερό, η ενέργεια, τα απορρίμματα, η καθαριότητα, η εξάντληση των εργαζόμενων… και στο τέλος, το ταμείον είναι μείον…

Το αναφέρουμε αυτό διότι, για τους περισσότερους, δυστυχώς, «το χρήμα είναι θεός».

Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών (λιγότερα κέρδη, αμφίβολη ποιότητα…) και η ανυπαρξία εναλλακτικής διαχείρισης του τουρισμού, στην ουσία η ανυπαρξία άλλων μορφών δράσης για την επιβίωση του νησιού, εκτιμούμε πως μας επιφυλάσσουν «εκπλήξεις» δυσάρεστες.

Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, όπως άλλωστε κάθε είδους «μονοκαλλιέργεια», εκτός του ότι δεν οδηγεί πουθενά έναν τόπο, ίσως στα… βράχια, όσο «ευλογημένος» κι εάν είναι ή «μαγαζί γωνία», καταδεικνύει και την πνευματική του «φτώχεια».

Όλες οι κυβερνήσεις μας, συνεπικουρούμενες από τοπικούς πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, την προώθησαν και εξακολουθούν να την προωθούν, ως αντίποδα ή διέξοδο (λέμε τώρα…) από την καταρρακωμένη οικονομία μας.

Τι κατάφεραν;

Μια σειρά από ανισορροπίες και στρεβλώσεις, αλλά και μια τεράστια κοινωνική αδικία. Κυρίως όμως – και αυτό είναι τραγικό – την αίσθηση η οποία σιγά – σιγά έγινε πεποίθηση ότι, δεν υπάρχει άλλη λύση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Επίσης, κάτι ακόμα το οποίο θεωρούμε σημαντικό. Τον αθέμιτο ανταγωνισμό και βέβαια, τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Το βιώνουμε τα τελευταία κυρίως χρόνια, με την ένταση που υπάρχει μεταξύ επιχειρηματιών με κατοίκους.

Γιατί;

Διότι ουδείς προνόησε να διαχωρίσει τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος από κατοικημένες περιοχές.

Έτσι, η εύκολη λύση είναι η μέθοδος του κοινωνικού αυτοματισμού. Δηλαδή, η τοπική ηγεσία να αποποιείται των ευθυνών της τις οποίες μεταφέρει στους πολίτες, με αποτέλεσμα να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου, αντί να διεκδικούν αμφότεροι λύσεις.

Εν πάσει περιπτώσει, η ουσία του σημερινού μας σημειώματος έχει να κάνει καθαρά με την ποιότητα της ζωής μας, την οποία διαπιστώνουμε μέρα με την ημέρα, χρόνο με το χρόνο, να φθίνει.

Καταρρέει το οικοσύστημα του νησιού μας, εξαντλούνται οι φυσικοί του πόροι, δεν αξιοποιούνται τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα… Με λίγα λόγια, βάλλεται η ελκυστικότητά του, αυτό ή αυτά που το διαφοροποιούσαν ως τόπο και όχι μόνο ως ελκυστικό τουριστικό προορισμό.

Κάποιοι «ρομαντικοί» προειδοποιούν πως, πρόκειται για μια πολιτική αυτοκαταστροφική, με πρόσκαιρα οφέλη και όχι για όλους, η οποία οδηγεί σε αδιέξοδο και μπροστά στο αδιέξοδο, είτε «κουτουλάς» επάνω του με θλιβερές συνέπειες, ή κάνεις αναστροφή σχεδιάζοντας μια νέα αρχή, μια νέα πορεία.