Απολογισμός 2025; Ας το πούμε κι έτσι…

Εφημερίδα Σταθμός

Ξεκίνησε μια νέα χρονιά, αφήνοντας πίσω της μια άλλη. Μια χρονιά που στιγματίστηκε από μύρια όσα, κάποια από τα οποία αν και δεν αφορούν άμεσα στη χώρα μας, την επηρεάζουν. Μια χρονιά που στιγματίστηκε από πολέμους, σφαγές, βιασμούς, δολοφονίες, φόβο και οικονομική δυσπραγία.

Και όλα αυτά, όπως έχουμε ξαναγράψει, σε έναν κόσμο, έναν πλανήτη όπου τα περισσότερα κέντρα εξουσίας έχουν καταλάβει άνθρωποι ακαλλιέργητοι, ημιμαθείς, άπληστοι, ρατσιστές, καιροσκόποι…

Για την δική μας ευρύτερη περιοχή, διότι σε πολλές άλλες ήδη συμβαίνει, το 2025 έκλεισε διασπείροντας στους πολίτες το φόβο ενός επερχόμενου πολέμου, δίνοντας έτσι ένα ισχυρό «άλλοθι» στους ηγέτες να επιδοθούν σε έναν μαραθώνιο αγοράς πολεμικού εξοπλισμού και σε υποδομές που να αντέχουν όχι για την προστασία του κόσμου, αλλά για τον εφοδιασμό των πολεμικών τους σχεδίων.

Ανυπολόγιστα τα κέρδη των κατασκευαστών κάθε είδους όπλων, αλλά και των εργολαβικών εταιρειών που ορμούν σαν τα κοράκια πάνω από τις πληγωμένες περιοχές.

Ανυπολόγιστα τα κέρδη και για τα πειθήνια όργανά τους, τους κατά τόπους πολιτικούς ηγετίσκους.

Πόσο νοσηρά μυαλά!!!

Όλα αυτά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διόγκωση του φόβου, στον πανίσχυρο εκφοβισμό των κοινωνιών που, όπως έχει καταδείξει περίτρανα η παγκόσμια ιστορία, πιάνει τόπο.

Το αρχικό σάστισμα των πολιτών, εξελίσσεται σε αδυναμία αντίδρασης.

Αλλά και στις περιπτώσεις – και υπήρξαν πολλές – όπου υπήρξε αντίσταση, δεν μειώθηκε η αιματοχυσία, ενώ η «προδοσία» καταγράφηκε σε πολλές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.

Αυτό όμως τι σημαίνει στην τελική;

Ότι, σκύβουμε το κεφάλι και αποδεχόμαστε τη μοίρα μας;

Σαφώς και όχι.

Υπάρχουν λέξεις, πολύ δυνατές λέξεις, που μπορούν να γραφούν, τις οποίες εντέχνως και επί σειρά ετών προσπαθούν οι ηγετίσκοι να εξευτελίσουν. Όμως αυτές αντιστέκονται σθεναρά.

Λέξεις όπως «αφύπνιση», «αντίσταση», «αγώνας», «αξιοπρέπεια», «θάρρος», «πίστη», «ιδανικά», «ανθρωπισμός», κ.ο.κ.

Αλίμονο εάν εγκαταλείψουμε, εάν παραδοθούμε ολοκληρωτικά στο φόβο και στην ανασφάλεια.

Κι επειδή οι νουθεσίες δεν είναι του στιλ μας (!!!), παραθέτουμε μερικά από τα αποφθέγματα και τα γνωμικά του Νίκου Καζαντζάκη, με την πεποίθηση ότι, η δύναμη του καθενός μας είναι τεράστια, είναι ασύλληπτη.

• Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.
• Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε.
• Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.
• Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
• Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
• Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;
• Σα δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει.
• Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη μήτε η Νίκη· μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος.
• Εγώ κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο· τον κοιτάζω και δε φοβούμαι· όμως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσει.
• Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν υπογράφω!
• Δεν είναι η λευτεριά πέσε πίτα να σε φάω. Είναι κάστρο, και το παίρνεις με το σπαθί σου. Όποιος δέχεται από ξένα χέρια τη λευτεριά, είναι σκλάβος.