Καμπανάκια…

Εφημερίδα Σταθμός

Πόσα έχουμε ακούσει τις τελευταίες ημέρες για τους γιαλαντζί γιατρούς ή για να το θέσουμε ορθότερα, μιας και εκτιμούμε πως αυτοί είναι η μειοψηφία του κλάδου, να τους χαρακτηρίσουμε ασυνείδητους και φραγκοφονιάδες.

Είναι τόση η πληροφορία που έχουμε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Βέβαια, όλα αυτά (και πόσα ακόμα…) δεν ήταν άγνωστα, κυρίως στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ…

Όσο για όλους τους υπόλοιπους, υποψίες υπήρχαν, αν και κατά τη γνώμη μας, είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε «θαύματα» που εξαϋλώνει κάθε λογική σκέψη.

Αυτά για το μέγα θέμα του τρόπου που «έφυγε» από κοντά μας ο Γιώργος Μαζωνάκης, διότι αυτή είναι κατ’ εμάς η ουσία. Ο τρόπος.

Πάμε στα πολιτικά μας και δει τα τοπικά.

Αν και βρισκόμαστε δυο γεμάτα χρόνια πριν από τις εκλογές, τις αυτοδιοικητικές (διότι αν και οι βουλευτικές κοντοζυγώνουν, «κίνηση» δεν υπάρχει…) οι «ζυμώσεις» - όπως έχουμε συνηθίσει να τις χαρακτηρίζουμε - έχουν ξεκινήσει. Και καλώς κάνουν διότι, για να δημιουργηθεί μια πολιτική ομάδα σοβαρή, «διαβασμένη» και όχι ότι να ‘ναι, μια ομάδα με τις ίδιες απόψεις και θέσεις για τον τόπο και τους ανθρώπους του, μία ομάδα που δεν θα υποκύπτει σε «σειρήνες» ή σε κούνημα κομματικών δακτύλων, θέλει δουλειά πολύ.

Δυστυχώς, αυτό που ακολουθείται πολλά χρόνια, τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο, είναι το «αντί». Αντί του Α τον Β και αντί του Β τον Α…

Παρά ταύτα, υπάρχει και ένα μέρος του εκλογικού σώματος το οποίο στέκεται στην ουσία και ουσία είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει το οποιοδήποτε νέο σχήμα δημιουργηθεί.

Βέβαια, στη χώρα μας αλλά και στον μικρόκοσμό μας, τα «θα» είναι τόσο εύκολα, όσο εύκολα ξεχνιούνται.

Είμαστε «περίεργος» λαός.

Αρκεί ένας Κοσμάς Σκούταρης για να πάμε από τον Γκόρτσο στον Μαντά (ποιος δεν θυμάται την θρυλική πλέον ταινία «Τζένη – Τζένη»;).

Εάν δε, χορηγός είναι ένας Κασσανδρής (εφοπλιστής στην ταινία. Τυχαίο το χρήμα;;), τότε εξασφαλισμένη η νίκη.

Θα ισχυριστεί κάποιος ότι, σε έναν μικρό τόπο όπως ο δικός μας, είναι δύσκολο να μην πέσει ένας υποψήφιος δήμαρχος ή ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην παγίδα του ρουσφετιού.

Έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας αυτό, αλλά μέχρι εκεί, διότι, αρκεί έστω μια μικρή υποχώρηση και το παιχνίδι έχει χαθεί. Το έχουμε ζήσει πολλάκις.

Άρα, το ερώτημα είναι, ποιος έχει το «ύψος» να αντισταθεί σε κομματικές, παραταξιακές κ.λ.π. πιέσεις;

Ποιος έχει το σθένος να σπάσει «αυγά;»;

Εκτιμούμε πως, θα το ακούσουμε κι αυτό. Δηλαδή, τη ρήξη με το κατεστημένο που ‘χει θρέψει γενιές και γενιές κ.λ.π. κ.λ.π.… Συνήθεις δεσμεύσεις, χιλιοειπωμένες, αλλά… εκ του αποτελέσματος, πιάνουν τόπο.

Εδώ όμως, πάμε σε άλλο «επίπεδο». Σε αυτό του εκλογικού σώματος.

Ένα εκλογικό σώμα που αρέσκεται σε φρου φρου κι αρώματα και σε… καθρεφτάκια.

Ένα εκλογικό σώμα που λειτουργεί με το «εγώ», κλείνοντας μάτια κι αφτιά στο «εμείς».

Ένα εκλογικό σώμα που στην κυριολεξία ξεπουλιέται για τριάντα αργύρια.

Εν τέλει, ένα εκλογικό σώμα ανασφαλές και ως εκ τούτου «εύπλαστο» στον κάθε πολιτικάντη.

Σκληρές και πικρές αλήθειες.

Δεν υιοθετούμε την άποψη του Τζώρτζ Όργουελ, ο οποίος φέρεται να είπε πως, «οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα αλλά συνένοχοι». Μπορεί κάποιοι να λειτουργούν έτσι και μάλιστα συνειδητά, αλλά κατά την άποψή μας, όχι η πλειοψηφία.

Όμως, αποδεχόμαστε την άποψη του Ουίνστον Τσώρτσιλ ότι, «πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».

Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού ακριβώς αυτό βιώνουμε;

Πεσιμισμός; Σαφώς και όχι. «Καμπανάκι» όμως, ναι. Και όχι μόνο ένα. Πολλά…