Όταν το "παλιό" γίνεται νέο...Το "ψέκασμα" με επικοινωνιακές ψευδαισθήσεις... Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε θυμό και απόγνωση

Γιάννης Κιάρης

Το 70,7% των πολιτών κρίνει αρνητικά το έργο της κυβέρνησης, σύμφωνα με την

τελευταία έρευνα της MRB.

Το 69,5% των πολιτών θέλει αλλαγή στην ηγεσία της χώρας, ενώ μόλις το 26,4% θεωρεί ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη αξίζει τρίτη θητεία.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό απαξίωσης, εμφανίζονται οι «νέες κινήσεις» — που όμως
έρχονται με πρόσωπα παλιά (κάτι που φαίνεται ότι θα επαναληφθεί σε ανάλογη κλίμακα και στις προσεχείς Αυτοδιοικητικές εκλογές και στους δύο βαθμούς):

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς.

Και κάπου "αναποφάσιστη" (;), υπό συζήτηση (;), υπό διαπραγμάτευση (;) η Μαρία
Καρυστιανού.

Διαφορετικές αφετηρίες, αντιλήψεις, διαδρομές. Τρεις διαφορετικοί κόσμοι, αλλά
με κοινό παρονομαστή, την ανάγκη για επανεκκίνηση του (σάπιου) πολιτικού μας συστήματος (όπως θα έλεγε κι ο Κώστας).

Δεν χρειάζεται να το δείξουν οι δημοσκοπήσεις (απλά το επιβεβαιώνουν επισήμως). Φουσκώνει σαν ορμητικό ποτάμι ο υπαρξιακός θυμός μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο να την κοροϊδεύουν ασύστολα και να πέφτει θύμα ωμής εξαπάτησης.

Η απάτη έχει γίνει επιστήμη. Ή μάλλον το Εθνικό μας σπορ...

Οι επιτήδειοι στις τηλεφωνικές απάτες είναι απλώς οι "ψιλικατζήδες" της υπόθεσης.

Μιλάμε για καραμπινάτες πολιτικές, επικοινωνιακές, οικονομικές απάτες υψηλού επιπέδου από πάνω προς τα κάτω (οριζοντίως και καθέτως από την κυβέρνησης ως την τελευταία Περιφέρεια και Δήμου, όπως θα ‘λεγε κι ο Κώστας).

Οι δημοσκοπήσεις, αυτά τα σύγχρονα (όχι μόνο χειριστικά αλλά και ψυχογραφικά εργαλεία) αποτυπώνουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης.

Και δεν πρόκειται μόνο για στεγνά ποσοστά. Αποτυπώνουν συνολικά την κατάρρευση της εμπιστοσύνης του Έλληνα προς το πολιτικό σύστημα.

Το "ψέκασμα" με επικοινωνιακές ψευδαισθήσεις...

Η κυβέρνηση με όλο τον καλοπληρωμένο προπαγανδιστικό μηχανισμό, προσπαθεί άλλοτε πανικόβλητη κι άλλοτε σε παράκρουση υπερηφάνειας, να παρουσιάζει μια εικόνα επιτυχίας που κανείς "κοινός θνητός", δεν βλέπει γύρω του.

Μιλά για ανάπτυξη ενώ η ακρίβεια, σύμφωνα με τη GPO, παραμένει το νούμερο ένα πρόβλημα των Ελλήνων (55,5%), ακολουθούμενη από την οικονομία, τη διαφθορά (15,9%) και την απονομή δικαιοσύνης (16,1%). Και δεν είναι μόνο αριθμοί αλλά πληγές μιας κοινωνίας που αιμορραγεί.

Οι νέοι που είχαν πραγματικά να προσφέρουν, την έχουν κάνει για εξωτερικό, το σύστημα υγείας και τα νοσοκομεία καταρρέουν και η Δικαιοσύνη βουλιάζει (πέραν όλων των άλλων παθογενειών) στην υποστελέχωση και την αναμονή.

Αλλά η κυβέρνηση ζει στον δικό της κόσμο, μιας φτιαχτής (με AI) πραγματικότητας.

Νομίζοντας ότι επειδή κρατά τα συστημικά μέσα ενημέρωσης καλοταϊσμένα  και τα social media πλημμυρισμένα από άρθρο-διαφημίσεις (των γνωστών-άγνωστων BS εταιρειών της), μπορεί να κυβερνά χωρίς λαϊκή νομιμοποιητική βάση.

Μέσα σε αυτή την φθορά που δείχνει ότι δεν έχει σαπίσει μόνο ο καρπός αλλά σχεδόν και ολόκληρο το δέντρο και είναι έτοιμο να πέσει με ένα δυνατό σπρώξιμο, κρατάει ως ύστατη ελπίδα το ότι "δεν υπάρχει αντιπολίτευση".

Το 45,1% των πολιτών απαντά «κανένα κόμμα» στην ερώτηση ποιος ασκεί την
καλύτερη αντιπολίτευση. Ασφαλώς, αφού πρόκειται για παλιές δοκιμασμένες συνταγές με το πολιτικό σύστημα συνολικά να έχει χάσει την αξιοπιστία του.

Ο Αλέξης Τσίπρας καταγράφει ένα 9,5% που δηλώνει πως «σίγουρα» θα ψήφιζε ένα
νέο κόμμα με αυτόν επικεφαλής και ένα επιπλέον 12,4% που δηλώνει «μάλλον ναι».
Συνολικά, σχεδόν 22%. Πλην όμως, η προέλευση αυτής της στήριξης αφορά κατά βάση παλιούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της Πλεύσης Ελευθερίας, δείχνοντας απλώς μια αναδιάταξη του χώρου και όχι ανάκτηση νέων ψηφοφόρων ή δυσαρεστημένων από την κυβέρνηση.

Από την άλλη, ο Αντώνης Σαμαράς, συγκεντρώνει 3,4% «σίγουρα» και 12,5%
«μάλλον» θετικές απαντήσεις για ένα δικό του κόμμα. Δηλαδή σχεδόν 16% πιθανής
εκλογικής απήχησης, με αυξητική τάση.

Σε συνδυασμό με το εμφανέστατο σιγοντάρισμα από τον επίσης πρ. Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή («Όταν οι θεσμοί χειραγωγούνται, η Δημοκρατία εισέρχεται σε κρίση». Κι όμως, αυτή η δήλωση θάφτηκε ως διά μαγείας από όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα) δείχνει μια βάση απήχησης στους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας (κυρίως για τα Εθνικά-αμυντικά μας θέματα και την ανερμάτιστη εξωτερική πολιτική που από την "σωστή" βρέθηκε μετά την εκλογή Τραμπ που ούτε κι αυτή είχε υπολογίσει κοροϊδεύοντάς την ανοιχτά, στην εντελώς λάθος πλευρά της ιστορίας).

Όταν το 71,5% των πολιτών δηλώνει πως δεν πιστεύει ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη
στα Τέμπη, τότε δεν γίνεται λόγος απλώς για αμφισβήτηση. Είναι καθαρή κατάρρευση της εμπιστοσύνης. Όταν η κοινωνία πιστεύει ότι οι ισχυροί (βλέπε σκάνδαλα ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ) μένουν στο απυρόβλητο, τότε έχουμε κρίση Δημοκρατίας.

Η Μαρία Καρυστιανού, τέλος, ξεπροβάλει ως η πιο απρόβλεπτη αλλά παράλληλα
πιο ελπιδοφόρα υποψηφιότητα. Το 32,2% δηλώνει πως «σίγουρα» ή «μάλλον» θα
ψήφιζε ένα κόμμα με αρχηγό τη Μαρία Καρυστιανού, ενώ το 50% έχει θετική
γνώμη για το πρόσωπό της. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ένα πρόσωπο-μια γυναίκα χωρίς πολιτικό παρελθόν και χωρίς κομματικό μηχανισμό καταγράφει τέτοια κοινωνική δυναμική.

Η κοινωνία και οι πολίτες διά των απαντήσεών τους αναζητούν απεγνωσμένα -πέρα από τον "κανένα", ένα πραγματικά και ουσιαστικά νέο και καθαρό λόγο, που να μην έχει σχέση με σκάνδαλα, εξουσία και συναλλαγές (ο μικρομεσαίος πληρώνει περισσότερους φόρους από ομίλους που κερδοφορούν ασύστολα. Ο εργάτης-αυτοαπασχολούμενος δουλεύει με μπλοκάκι και οι διαπλεκόμενοι της εξουσίας με offshore...).

Καλύτερος επίλογος από την ομιλία του γνωστού διανοούμενου καθηγητή Κοινωνιολογίας του ΕΚΠΑ Κωνσταντίνου Τσουκαλά κατά την τελετή ανάδειξής του σε τακτικό μέλος στην Ακαδημία Αθηνών δεν θα μπορούσε να υπάρξει:

"Το σημερινό όμως πλανητικό διακύβευμα δεν αντιπαραθέτει πια συντηρητικούς και μεταρρυθμιστές, δεξιούς και αριστερούς, φτωχούς και πλούσιους, ορθολογιστές και παραλογιζόμενους. Το πραγματικό δίλημμα των σκεπτόμενων ανθρώπων σήμερα συνοψίζεται στην ανάγκη να επιλέξουμε ανάμεσα στο «όλοι μας» και στο «κανείς»…".