Πράματα και θ(ε)άματα... Σε σουρεάλ μοτίβα

Γιάννης Κιάρης

Κάθε φορά που βλέπουμε, διαβάζουμε ή ακούμε κάτι ανατρεπτικό λέμε ότι δεν τα έχουμε δει όλα.

Πραγματικά στα δύο χρόνια που υπολείπονται μέχρι τις βουλευτικές εκλογές και έπειτα (με ότι από αυτές ακολουθήσει... Μέχρι τότε, ποιος ζει,  ποιος πεθαίνει βέβαια) στο χρόνο που υπολείπεται έως τις αυτοδιοικητικές μάλλον έχουμε να δούμε "πράματα και... θ(ε)άματα".

Πόσο δε μάλλον όταν όλες οι δημοσκοπήσεις, ακόμα και η Opinion, (η πλέον φιλοκυβερνητική εταιρία) δίνει "ταβάνι" 126 έδρες στη ΝΔ, είναι ξεκάθαρο ότι οδεύουμε σε κυβέρνηση συνεργασίας. Και το πλέον πιθανό σενάριο τα άλλα κόμματα της τρικολόρε (έως πεντα-κολόρε και βάλε) αντιπολίτευσης για να δεχτούν να συγκυβερνήσουν, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα απαιτήσουν πρωθυπουργό πρόσωπο κοινής αποδοχής (ανοίξτε την πρόσφατη πολιτική ιστορία - που θα ‘λεγε κι ο Κώστας- Τζαννετάκης, Ζολώτας, Παπαδήμος...).

Βραχύβιοι και με "δεμένα τα χέρια" (όπως κι αν το δει κανείς), λόγω διαφορετικών βηματισμών, απόψεως και θέσεων των κυβερνητικών "εταίρων".

Σάμπως το ίδιο δεν συμβαίνει και τώρα, αν αντέξει κάποιος (που δεν έχει μαζοχιστικές τάσεις...) να παρακολουθήσει βουλή, δημοτικά ή περιφερειακά συμβούλια, τότε αντικειμενικά θα διαπιστώσει αφενός την αλαζονεία της εξουσίας (εμείς είμαστε και κανείς άλλος... Αχ "άφρων, άφρων...") και από την άλλη δυο -τρεις, τέσσερις, πέντε να λαλούν ο καθένας τον δικό του φάλτσο σκοπό και η κοινωνία στην άκρη απηυδισμένη, να κλείνει τα αυτιά της, μη αντέχοντας τις παραφωνίες.

Από δημοσκόπηση GPO, το 17% όσων ψήφισαν ΝΔ θέλει αλλαγή κυβέρνησης! Δηλαδή το 7% του 41%. Προσέξτε, όχι ψηφοφόροι της αντιπολίτευσης, μερίδα ψηφοφόρων της ΝΔ! Κοινώς, κάπου... λογικεύτηκαν.

Για το σουρεάλ ερωτο-πολιτικοδικείο

Έχουμε όμως και τις ωραίες στιγμές.

Για παράδειγμα δύο φωτογραφικά στιγμιότυπα  των προηγούμενων ημερών απαθανατίζουν με χίλιες λέξεις (δεν ‘πα να γράφουμε εμείς μέχρι 2000 λέξεις και βάλε το μακρύ και το κοντό μας) την σουρεάλ πραγματικότητα μεταξύ Δήμου - Περιφέρειας (και να ‘ταν μόνο ο δήμος Κω, θα λέγαμε οκ, αλλά τα ίδια ήταν με τη Λέρο πριν, τώρα και με τη Ρόδο Κολιάδη-Βαγιανό και δεν ξέρουμε αύριο με ποιον θα στραβώσει... το κλίμα για να το φάει ο γάιδαρος).

Η μια φωτογραφία ήταν η "ξινή" του πρόσφατου πολιτικού διαζυγίου με την "ασφαλή απόσταση των πρώην..." και η άλλη του νέου πολιτικού "ειδυλλίου" με όλα τα "ελευθέρια" επικοινωνιακά αξεσουάρ.

Αλλά και η παραδοχή του Κώστα ότι οι πολιτικοί και οι κομματικοί μηχανισμοί ευθύνονται για την κακοδαιμονία του συνεταιριστικού κινήματος και της παραγωγικής βάσης της χώρας, έπειτα από τόσα χρόνια συμμετοχής των ομαδαρχών-στενών συνεργατών τους σε αυτές "ως πρωτοβάθμια κύτταρα συμμετοχής και δημοκρατίας", ήταν κάπως σαν χειμερινή βουτιά στην κυματισμένη από τον βοριά θάλασσα δίπλα από το παγκάκι.

Το ερώτημα ένα και το αυτό: Σαν τον "σκοπό του Αφούση" όπως τον τραγουδούν παραδοσιακά στην Κάσο: "κάθομαι συλλογίζομαι όπως το συναξάρι, πώς είναι η θάλασσα αλμυρή και ανάλατο το ψάρι;"

Όχι τίποτα αλλά και οι παγκόσμιες αναλύσεις της σημερινής πραγματικότητας, είναι πραγματικά να τρελαίνεσαι...

Με έναν αλλοπρόσαλλο Τραμπ, έναν πόλεμο σχεδόν δίπλα κι άλλον έναν από πάνω μας, έναν πάντα απειλητικό γείτονα, μια Ευρώπη που έχει χάσει "τα αυγά και τα Πασχάλια", εμείς ως χώρα και ηγεσία, πραγματικά όμως περί άλλα (εκλογές, κομματικά και προσωπικά συμφέροντα) τυρβάζουμε.

Εν πάση περιπτώσει, ας κρατήσουμε την σουρεάλ εκδοχή (ως πρώτο βήμα συνειδητοποίησης) και για όλα αυτά που συμβαίνουν στο κόσμο για να μην μαυρίσει η ψυχή μας, μέρες που είναι. Έτσι κι αλλιώς "δεν θα αλλάξει ποτέ..." (αν δεν τολμήσουμε να αλλάξουμε πρώτα εμείς, ίσως).

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα!