That's all folks και μην τα πολυψάχνετε

Γιάννης Κιάρης

Τα οικονομικά των κομμάτων (και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) οι βασικοί χρηματοδότες τους (με το αζημίωτο πάντα), αποτέλεσαν τις προηγούμενες ημέρες κεντρικό θέμα συζήτησης και σχολιασμού στην κεντρική επικαιρότητα.

Αφορμή,  η ανακίνηση του θέματος από τον Α. Τσίπρα, ο οποίος όπως έγραψαν στις αναλύσεις τους ο Δ. Χόνδρος, ο Π. Καψής κ.α., ουσιαστικά πήγε για μαλλί και βρέθηκε κουρεμένος. Καθώς, ο ίδιος μεν κατηγόρησε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι χρηματοδοτούνται από τις τράπεζες που τους δανείζουν  σε τακτική βάση νέα δάνεια ώστε να εξυπηρετούν τα παλιά, πληρώνοντας μόνο τους τόκους των δανείων κι όχι δόσεις, για αυτό κάθε χρόνο τα χρέη τους αυξάνονται. (Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο πλειστηριασμός).

Οπότε τίθεται εύλογα το ερώτημα:

Ποιος ιδιώτης ή επιχειρηματίας έχει τέτοια αντιμετώπιση; (Όταν μάλιστα δεν μιλάμε για επιχείρηση αλλά για κόμματα και μάλιστα καταχρεωμένα).

Έλα όμως που η πολιτική είναι πιγκ πονγκ και αναγκαστικά έπρεπε να απαντήσει κι ο ίδιος ως νέο κόμμα (από rebranding, βεβαίως βεβαίως και με αυστηρή επιλογή στα παραιτηθέντα retalia, από τα υπόλοιπα κομμάτ(ι)α του πρώην ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να έχει το κεφάλι του ήσυχο από όσους του σήκωναν κεφάλι και αποτελούσαν βαρίδια με τις αθεράπευτες εμμονές και ιδεοληψίες τους), από που χρηματοδοτείται η ακριβή καμπάνια του;

Και τι δεν του ‘γραψαν από κάτω οι αφιλότιμοι σχολιαστές... μέχρι την αλήστου μνήμης επίσκεψη στα γραφεία των Ρότσιλντ στο Παρίσι με το πρωθυπουργικό θυμήθηκαν.

Έκανε μάλιστα θραύση το εξ Αμερικής (τυχαίο; Δεν νομίζουμε...) ανέκδοτο που του υπενθύμισαν:

'Στην Αμερική κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο για το πολιτικό χρήμα. Οι φτωχοί, λέει, πληρώνουν φόρους. Οι εύποροι πληρώνουν λογιστές. Οι πλούσιοι πληρώνουν δικηγόρους. Και οι πάρα πολύ πλούσιοι αγοράζουν πολιτικούς''...

Συμπλήρωσαν βέβαια στην πορεία οι σχολιαστές του διαδικτύου ότι η πραγματικότητα το έχει ξεπεράσει τόσο στην Ευρώπη βλέπε: Θαπατέρο, Καϊλή', Αβραμόπουλο και δεν συμμαζεύεται... Όσο και στην Ελλάδα όπου όχι μόνον οι Τράπεζες, αλλά και οι μεγάλοι χορηγοί..."(εξ)αγοράζουν" κανονικά κόμματα.

Αυτά βλέπει κι ο Κώστας ενθυμούμενος τα περί "διαπλοκής και νταβατζήδων" τα οποία μάλιστα κατήγγειλε ανοιχτά -μετά τον ίδιο -και ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής και εμπνέεται να γράψει στο καλοκαιρινό παγκάκι το νέο "κεφάλαιο" του Μαρξ, με τις μεγάλες επιτυχίες της τότε κολεκτίβας των εργαζομένων του δήμου κατά των μεγάλο εργολάβων "νταβάδων". Και την "υπεραξία" να επιστρέφει ακέραιη στον τόπο.

Άντε, ύστερα από όλα αυτά, να επιχειρήσει να κάνει κάποιος αναγωγή στο σήμερα και στα πλοκάμια της διαπλοκής (ορατά και αόρατα) που διαπερνούν τα κόμματα και φτάνουν μέχρι την διαχείριση των τοπικών πραγμάτων με τον ένα ή τον άλλο εκφραστή τους.

Κάτι σαν την ατέρμονη δικαστική διαμάχη του δήμου Κω με τον ΦΟΔΣΑ για τα σκουπίδια της Καλύμνου.

Συμμαχίες, λυκοσυμμαχίες και κολεγιές. Μα αυτές υπήρχαν πάντα θα αντιτείνει κανείς, that's all folks, που λένε και στο Αμέρικα.

Και το "κερασάκι" της εβδομάδας από κει μας έρχεται άλλωστε.

Και δεν είναι άλλο από τη Δόμνα (Μιχαηλίδου) . "Υπουργός της οικογένειας αμφισβητεί ανοιχτά το μέλλον της οικογένειας" λόγω woke ατζέντας. Και πάλι καλά να λέμε που δεν είναι Υπουργός Άμυνας, να αμφισβητήσει ευθέως το μέλλον της Ελλάδας και των συνόρων της...

Έτσι κι αλλιώς το μέλλον της Ελλάδας περνά από το δημογραφικό και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία:

Ο δείκτης γεννήσεων είναι στο 0,7 ενώ θα έπρεπε να είναι στο 2,2 απλώς και μόνο για τη διατήρηση του πληθυσμού. (Και αυτό επηρεάζει  τα πάντα, από το ασφαλιστικό σύστημα έως τα νησιά και τα χωριά. Εκτός και αν η λύση των woke και της συμπερίληψης είναι η ενσωμάτωση των διαρκώς εισερχομένων παράνομων ή νόμιμων μεταναστών).

Και το "κερασάκι νο2":

Το ‘γραψε ο επίσης πολυγραφότατος Γιάννης Παρασκευάς στη Ροδιακή σχολιάζοντας (χαρά στο κουράγιο του) το πρόγραμμα Τσίπρα για την αυτοδιοίκηση:

"Αντιγράφει (λέει)το ΠΑΣΟΚ στην ονομασία της δικής του αυτοδιοικητικής πρότασης. Καλλικράτης, Καποδίστριας, Κλεισθένης και δίνει στη δική του πρόταση το όνομα «Αριστοτέλης».

Κάποια στιγμή – καταλήγει - πρέπει να ανακαλύψουμε την έννοια της ΑΝΑΚΛΗΤΟΤΗΤΑΣ. Παύω να είμαι πολίτης ψηφίζοντας και δίνοντας λευκή επιταγή για τέσσερα ή πέντε χρόνια.

Εδώ είναι που λένε μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης....

Πόσο μάλλον σε μια συχνά διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, με το πελατειακό κράτος, τα καρτέλ στα τρόφιμα, τις τράπεζες και την ενέργεια, τους προμηθευτές του Δημοσίου με τις υπερτιμημένες προμήθειες και τους μεγαλοεργολάβους με τα υπερτιμημένα δημόσια έργα, την πλήρη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας, το μαύρο αφορολόγητο χρήμα, τα σκάνδαλα  και πολλά άλλα παρεμφερή,

Μάλλον είναι το τελευταίο που αφορά μια κοινωνία ευάλωτη, φοβισμένη και εγκλωβισμένη στην καθημερινή επιβίωση. (Το γεγονός ότι το 70% των καταθετών διατηρεί υπόλοιπο κάτω των 1.000 ευρώ, είναι το ψηφιακό αποτύπωμα του οικονομικού «γονατίσματος» της ελληνικής κοινωνίας). Οπότε, ισχύει κι εδώ  δίχως αντίλογο το,  that's all folks.