Το Γραφείο Τουριστικής Προβολής & Ανάπτυξης του Δήμου της Κω, θα ήθελε να εκφράσει της θερμές του ευχαριστίες προς τους:

Το τέλος μιας εποχής

Είναι μια από τις φωνές που συνδέθηκε με όνειρα, έρωτες, πόνο. Η Χαρούλα που έγινε Χάρις αλλά ήταν πάντα η σπουδαία Αλεξίου. Η φωνή που συγκλόνιζε. Η φωνή που δεν υπάρχει πια, όπως είπε η ίδια η Χάρις Αλεξίου κι αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να «σιγήσει».

Το απόγευμα της Τετάρτης (03.06.2020) η Χάρις Αλεξίου έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή «Κατάλληλη Ώρα» στο Δεύτερο Πρόγραμμα με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου δίσκου της, τα τραγούδια της ξενιτιάς. Κι εκεί μίλησε για την απόφαση που κανείς δεν ήθελε να πάρει: να εγκαταλείψει το τραγούδι. Γιατί; Γιατί πια δεν μπορεί να τραγουδήσει όπως παλιά. Η Χάρις, η Χαρούλα, δεν μπορεί να είναι η Αλεξίου.

«Έχω απομακρυνθεί από το τραγούδι τελείως. Δεν μπορώ να τραγουδήσω, όπως τραγουδούσα παλιά. Και δεν καταδέχομαι να συνεχίσω και να το κάνω αυτό, αν δε μπορώ να το κάνω καλά. Θα με ακούσετε σε λίγο καιρό σε ένα τραγούδι με τη Γιασμίν, ένα ντουέτο που κάναμε μαζί που έχω γράψει τους στίχους στα ελληνικά εγώ και εκείνη τη μουσική και τους στίχους στα ισπανικά. Το ηχογράφησα πέρσι το καλοκαίρι. Είναι μια μπαλάντα που μπορούσα να πω, αλλά δε με ακούει η φωνή μου πια και είπα πως είναι καλύτερα να σταματήσω. Δεν είναι σωστό», είπε ο Χάρις Αλεξίου.

«Σύρθηκαν σε δια ζώσης συνεδρίαση.

Το μόνο που απασχολούσε τον κύριο Νικηταρά ήταν να πάρει μιαν οριακά πλειοψηφική απόφαση για να μεταβεί σήμερα στη Ρόδο και να εκχωρήσει τη διαχείριση των απορριμμάτων στην υπό σύσταση Α.Ε..

Η 4η Ιουνίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών το 1983, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να μας διδάξουν κι αυτά κάτι

Το βίντεο μπορεί να κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο, αλλά λόγω των πρόσφατων γεγονότων στις ΗΠΑ μετά την βάναυση δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, άρχισε να κυκλοφορεί ξανά στα social media και έγινε για άλλη μια φορά viral.

Ο Νέλσον Μαντέλα, ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα αν όχι ο σημαντικότερος, είχε πει πως «Κανείς δεν γεννιέται μισώντας κάποιον άλλο για το χρώμα του δέρματός του ή το παρελθόν του ή την θρησκεία του. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να μισούν, και αν μάθουν να μισούν, μπορεί να διδαχθούν και να αγαπούν, γιατί η αγάπη είναι πιο φυσική για την ανθρώπινη καρδιά από το αντίθετό της».

Κανένα παιδί δεν έχει μίσος για κάποιον άλλο από μικρή ηλικία. Θέλει μόνο να παίζει χωρίς να τον ενδιαφέρει ποιος βρίσκεται απέναντί του. Μεγαλώνοντας και ανάλογα τι θα διδαχθεί, το μίσος μπορεί να δημιουργηθεί από εξωτερικούς παράγοντες. Στην ταινία «42», όταν ο Jackie Robinson έγινε ο πρώτος μαύρος παίκτης στο baseball, μια σκηνή δείχνει ένα παιδί με τον πατέρα του στις κερκίδες. Το παιδί δεν έχει σκεφτεί καν πως και γιατί πρέπει να προσβάλλει τον μοναδικό παίκτη στο γήπεδο με διαφορετικό χρώμα. Όταν όμως ακούει τον πατέρα του και τους γύρω του να το κάνουν, κάνει το ίδιο γιατί νομίζει πως αυτό είναι το σωστό.

Το σωστό βέβαια, όπως είπε και ο Μαντέλα, είναι να το μάθουμε να αγαπά. Γιατί αυτό θα το κάνει να αισθάνεται κάθε μέρα καλύτερα. Το μίσος από την άλλη του είναι εντελώς άχρηστό. Και ο μόνος χαμένος θα είναι ο ίδιος.

Στο βίντεο λοιπόν βλέπουμε δυο μικρά παιδιά διαφορετικού χρώματος να τρέχουν με χαρά το ένα προς το άλλο και να αγκαλιάζονται. Την στιγμή αυτή τίποτα δεν έχει σημασία τριγύρω τους. Το συναίσθημα είναι αυθόρμητο και δεν έχει ακόμα προλάβει να διαβρωθεί από κοινωνικές κατασκευές. Ο κόσμος σίγουρα θα ήταν καλύτερος αν όλοι βάζαμε την αγάπη πάνω από το μίσος. Γι’ αυτό όσο διδάσκουμε οτιδήποτε στα παιδιά, ας τα αφήσουμε να μας διδάξουν κι αυτά κάτι..