Μάλλον… στραβά αρμενίζουμε

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, εύχομαι, θέλω, να είσαι καλά.

Διάβασα μια άποψη και συγκεκριμένα του κυρίου Πάνου Φ. Κακκούρη στη «Ναυτεμπορική» και μου άρεσε διότι λέει συγκεκριμένα πράγματα. Μιλά για τους αριθμούς, σημειώνοντας πως, συνήθως δεν κάνουν λάθη.

Αναφέρει, λοιπόν, ότι, «δύο πρόσφατες μελέτες, από φορείς στους οποίους δεν μπορεί κανείς να καταλογίσει σκοπιμότητα, ήρθαν να μας καταδείξουν ότι τα πράγματα δεν πάνε όπως μας λένε ότι πάνε υπουργοί και γενικώς κυβερνητικά στελέχη.

Εν αρχή είναι η έρευνα οικονομικής συγκυρίας του ΙΟΒΕ για τον Οκτώβριο, η οποία καταγράφει σημαντική υποχώρηση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης, με τους Έλληνες καταναλωτές να παραμένουν οι περισσότερο απαισιόδοξοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 63% των νοικοκυριών δηλώνει ότι μόλις τα βγάζει πέρα και το 85% των νοικοκυριών δεν θεωρεί πιθανή την αποταμίευση στο επόμενο 12μηνο, όταν οι μέσοι όροι στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη είναι θετικοί».

Και συνεχίζει: «Ακολούθησε η μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), που ανέλυσε τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το έτος 2025 και διαπιστώνει ότι η συνολική φορολογική επιβάρυνση το περασμένο έτος παρέμεινε στα ίδια επίπεδα με εκείνα του 2019, παρά τις μειώσεις φορολογικών συντελεστών και ασφαλιστικών εισφορών που έχουν πραγματοποιηθεί στην εν λόγω εξαετία.

Οι αριθμοί της Eurostat, στους οποίους βασίστηκε το ΚΕΦΙΜ, μας λένε ότι η συνολική φορολογική επιβάρυνση στην Ελλάδα το 2025 ήταν στο 41,3% του ΑΕΠ, όση ήταν και το 2019, και είναι υψηλότερη από τον μέσο όρο των 27 της Ε.Ε., που ήταν 37,9%.

Τα συνολικά έσοδα από φόρους και κοινωνικές εισφορές αυξήθηκαν κατά περίπου 35% σε ονομαστικούς όρους, από 76,4 δισ. ευρώ το 2019 σε 103,2 δισ. ευρώ το 2025, ενώ η Ελλάδα κατατάσσεται τέταρτη στην Ε.Ε. ως προς την επιβάρυνση από έμμεσους φόρους. Τα έσοδα από την κατηγορία αυτή αντιστοιχούν στο 17,2% του ΑΕΠ, έναντι ευρωπαϊκού μέσου όρου 13,4%. Μόνο ο ΦΠΑ αντιστοιχεί στο 9,4% του ΑΕΠ, έναντι 7,2% στην Ε.Ε.

Ακόμη, η επιβάρυνση από άμεσους φόρους είναι χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, στο 11,0% του ΑΕΠ, έναντι 12,2%, ενώ οι κοινωνικές εισφορές είναι υψηλότερες, στο 13,0%, έναντι 12,1%».

Για να καταλήξει εκφράζοντας την άποψη: «Συνήθως οι αριθμοί λάθη δεν κάνουν. Οι πολιτικές είναι λανθασμένες και λάθος είναι οι πολιτικοί όταν δεν τις αλλάζουν».

Και αναρωτιέμαι αγαπημένε μου. Τι να τους κάνεις τους αριθμούς όταν, ακόμα και αληθινοί να είναι, οι αντιδράσεις μας είναι «χλιαρές»; Αλλά και όταν είναι μεγαλειώδεις, όπως λ.χ. στη Γαλλία, αλλά και στη χώρα μας αρκετές φορές, κάποιοι (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε…) εστιάζουν στα έκτροπα – τα οποία γνωρίζουμε πολύ καλά ή έστω υποψιαζόμαστε ποιοι τα προκαλούν και με ποιών τις εντολές – και όχι στην ουσία, τι κάνουμε;

Οπότε, τους αριθμούς είτε τους αλλοιώνεις, είτε (το χειρότερο όλων) σωπαίνεις.

Υπάρχει όμως αγαπημένε μου ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα που οδηγεί πολλούς στη «σιωπή». Η τιμωρία. Και τιμωρίες στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, έχουμε πολλών ειδών…

Ο καθένας μας ασχολείται με τον δικό του μικρόκοσμο. Με την επιχείρησή του, μικρή ή μεγάλη. Αν είναι μικρή προσπαθεί είτε να επιβιώσει (στις πλείστες των περιπτώσεων) είτε να την μεγαλώσει. Ανασφάλεια με το τσουβάλι.

Αν είναι μεγάλη να την κάνει ακόμα μεγαλύτερη. Η απληστία όρια δεν έχει. Λειτουργεί και ως υποκατάστατο. Ξέρεις. Όπως η σοκολάτα…

Και συνεχίζω.

Αν δεν είναι επιχειρηματίας αλλά ιδιωτικός υπάλληλος, κάνει μόκο διότι καραδοκεί η ανεργία. Εάν είναι δημόσιος υπάλληλος και τολμήσει να πει δημόσια τα κακώς κείμενα της υπηρεσίας του, φίδι κολοβό που τον έφαγε!!! Θα τιμωρηθεί. Ακόμα και συνάδελφοί του θα συνηγορήσουν σ’ αυτό.

Κατρακύλα;

Και λίγα λες. Ανθρωποφαγία θα ‘λεγα.

Όλα κάτω απ’ το χαλί, λοιπόν, μήπως και χαλάσει η μόστρα του προϊστάμενου/ης, διοικητού/τριας, ακόμα και του υπουργείου εάν η θέση είναι «υψηλή», κι ας το ‘χει ο κόσμος τούμπανο…

Ο πολίτης δεν πρέπει να γνωρίζει τι συμβαίνει. Τελεία και παύλα. Για την ενημέρωση υπάρχουν οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι δήμαρχοι και οι αντί, οι περιφερειάρχες και οι αντί, αλλά και οι κλακαδόροι τους…

Τσάμπα τους πληρώνουμε; Ένα σκασμό λεφτά μας κοστίζουν.

Δεν λαϊκίζω. Αυτή τη λέξη την εφηύραν οι κουτοπόνηροι, οπότε δεν με αφορά.

Άλλωστε, «ο λαϊκιστής αφορά σε πρόσωπο, συνήθως της δημόσιας ζωής, που κολακεύει το λαό και υιοθετεί απόψεις ευχάριστες αλλά όχι ωφέλιμες για το λαό, με σκοπό να κερδίσει την υποστήριξη και την εύνοιά του»…

Και μετά αναρωτιέσαι για την «παλιοκατάσταση» που ‘λεγε κι ο Γιάννης Ιωαννίδης.

Τέλος πάντων. Δεν ανακαλύψαμε τον τροχό. Αυτοί είμαστε. Και γι αυτό θα συμφωνήσω με τον κύριο Κακκούρη. Στραβά αρμενίζουμε.

Σε χαιρετώ. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις.