Η παθολογία της άρνησης

Εφημερίδα Σταθμός

«Η πολιτική ωριμότητα δεν μετριέται από την ένταση της αντίδρασης, αλλά από την ποιότητα της κρίσης»

Πόσες φορές διαβάζουμε απόψεις με τις οποίες είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε; Πολλές.

Όμως, όπως πολλάκις έχουμε εκφράσει μέσω της δικής μας «άποψης», και στις δύο περιπτώσεις όποιος συμφωνεί με την άποψη ενός άλλου ή διαφωνεί, οφείλει να το αιτιολογήσει.

Συνήθως όμως, η οποιαδήποτε αιτιολογία της μιας ή της άλλης περίπτωσης, δεν βασίζεται στη λογική, αλλά στο ποιού η άποψη, ως ορθότερη (!!!) θα επικρατήσει. Εάν δε, πρόκειται για πολιτικούς οι οποίοι λαμβάνουν αποφάσεις για τους πολίτες και για το μέλλον του, η άποψη ξεπερνάει ακόμα και τον ανταγωνισμό και πέφτει στο επίπεδο της φτήνιας, ενίοτε και του σκοταδισμού. Στόχος μοναδικός είναι, στο ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις και θα καταφέρει να πείσει τον ακροατή ή θεατή ή αναγνώστη ότι, η δική του άποψη βρίσκεται στη φωτεινή πλευρά του… φεγγαριού.

Κι εδώ καλείται ο πολίτης να επιλέξει…

Περιδιαβαίνοντας τον Τύπο, διαβάσαμε την άποψη του δημοσιογράφου της «Ναυτεμπορικής» Πλάτωνα Τσούλου. Ο αρθρογράφος περιγράφει ακριβώς αυτό το θέμα.

Παραθέτουμε την άποψή του η οποία αφορά στην πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικών δυνάμεων, με τη σκέψη μας να οδηγείται στις συνεδριάσεις του δημοτικού μας συμβουλίου όπου, οι αντιπαραθέσεις τις περισσότερες φορές είναι στείρες και κυρίως, ο πολιτικός λόγος να περιορίζεται στην επιφάνεια των θεμάτων και όχι στην ουσία τους:

«Η παθολογία της άρνησης»

«Η πολιτική ωριμότητα δεν μετριέται από την ένταση της αντίδρασης, αλλά από την ποιότητα της κρίσης»

«Η καθαρή και ψύχραιμη σκέψη αποτελεί αναμφίβολα δείγμα πολιτικής ποιότητας, καθιστώντας έναν πολιτικό ξεχωριστό και, κυρίως, αποτελεσματικό. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση είτε στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Η διαρκής αντιπαράθεση, ο αγώνας εντυπώσεων με αποκλειστικό αποδέκτη τον ψηφοφόρο, αλλά και η άρνηση για την άρνηση δεν πρέπει να συνιστούν αυτοσκοπό στην πολιτική. Αντιθέτως, μόνο η ικανότητα ορθής αξιολόγησης και διάκρισης μεταξύ σωστού και λανθασμένου μπορεί να υπηρετήσει ουσιαστικά το δημόσιο συμφέρον.

Στην Ελλάδα, ωστόσο, ιδιαίτερα κατά τις προεκλογικές περιόδους, η πολιτική αντιπαράθεση χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ριζωμένη παθογένεια: την αδυναμία της αντιπολίτευσης να αναγνωρίσει ακόμη και το ελάχιστο θετικό στην κυβερνητική πολιτική, αλλά και της κυβέρνησης να αποδεχθεί την ορθότητα προτάσεων που καταθέτει η αντιπολίτευση στον δημόσιο διάλογο.

Εδώ και χρόνια, σχεδόν κάθε πρωτοβουλία του πολιτικού αντιπάλου, ανεξαρτήτως περιεχομένου, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, απαξιώνεται ή απορρίπτεται πριν καν αξιολογηθεί. Ακόμη και όταν πρόκειται για μια αυταπόδεικτα ορθή επιλογή, η αναγνώρισή της μοιάζει να εκλαμβάνεται ως πολιτική υποχώρηση ή ως παραχώρηση πλεονεκτήματος στον αντίπαλο.

Κάπως έτσι, η διαφωνία μετατρέπεται από εργαλείο δημοκρατικού ελέγχου σε αυτοσκοπό. Η κριτική χάνει την ουσία της, η επιχειρηματολογία υποχωρεί μπροστά στην επικοινωνιακή διαχείριση και ο πολιτικός εγκλωβίζεται σε μια διαρκή άρνηση, θεωρώντας ότι η αποδόμηση του αντιπάλου συνιστά από μόνη της πολιτική πρόταση.

Όμως, η πολιτική ωριμότητα δεν μετριέται από την ένταση της αντίδρασης, αλλά από την ποιότητα της κρίσης. Ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση χάνουν… πόντους όταν αναγνωρίζουν το σωστό. Αντιθέτως, ενισχύουν την αξιοπιστία τους, αποδεικνύοντας ότι δεν επενδύουν στη στείρα αντιπαράθεση, αλλά στην ουσία της πολιτικής.

Η αντιπαλότητα χωρίς όρια, κρίση και μέτρο οδηγεί σε αδιέξοδα, τροφοδοτεί τον διχασμό, συσκοτίζει την κρίση του πολίτη και, τελικά, δοκιμάζει τις αντοχές της ίδιας της δημοκρατίας».