«Σήμερα ζω με τους γονείς μου. Αύριο;»

Εφημερίδα Σταθμός

Ο τίτλος, ο οποίος δεν είναι δικός μας αλλά άρθρου του Ψυχιάτρου Αναστάσιου Πλατή, είναι κραυγή αγωνίας όχι μόνο δική του, αλλά χιλιάδων ανθρώπων με αναπηρία, χιλιάδων οικογενειών.

Είναι η αγωνία συμπολιτών μας την οποία εκφράζουν με πολλούς τρόπους επί σειρά ετών, αλλά, πέρα βρέχει.

Δεν θα μακρηγορήσουμε. Θα αρκεστούμε να αντιγράψουμε αυτούσιο το άρθρο του κ. Πλατή, με ένα και μοναδικό στόχο: Να μην αφήσουμε στην «ησυχία τους» όσους μπορούν να δώσουν λύση, αλλά αδιαφορούν επιδεικτικά, ξεκινώντας από τον δήμο μας, την περιφέρειά μας και στη συνέχεια την κυβέρνησή μας.

Να σημειώσουμε δε πως, ίσως εκληφθεί ως διαφήμιση, αλλά μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Το ρεζουμέ μας ενδιαφέρει το οποίο αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Οποιοσδήποτε την αμφισβητήσει, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό…

Γράφει, λοιπόν, ο κ. Πλατής:

Σήμερα ζω με τους γονείς μου... Αύριο;

Η ενηλικίωση αποτελεί για κάθε άνθρωπο ένα σημαντικό ορόσημο. Συνδέεται με την ανεξαρτησία από το στενό οικογενειακό περιβάλλον, με τη δυνατότητα λήψης προσωπικών αποφάσεων και με το δικαίωμα επιλογής ενός δικού του χώρου κατοικίας. Για τα άτομα με αναπηρίες, όμως, η μετάβαση αυτή συνοδεύεται συχνά από πρόσθετες δυσκολίες και από την ανάγκη υποστήριξης, ιδιαίτερα όταν το οικογενειακό περιβάλλον δεν μπορεί πλέον να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.

Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που απασχολούν χιλιάδες οικογένειες είναι το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα. Τι θα γίνει όταν οι γονείς δεν θα μπορούν πλέον να προσφέρουν φροντίδα; Ποιος θα εξασφαλίσει την ασφάλεια, την αξιοπρέπεια και την ποιότητα ζωής των παιδιών τους; Πρόκειται για μια αγωνία που παραμένει ζωντανή και διαχρονική, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου οι δομές υποστήριξης εξακολουθούν να είναι περιορισμένες.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται πίσω σε σχέση με πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης ως προς την ανάπτυξη οργανωμένων δικτύων κατοικιών για άτομα με αναπηρίες. Η έλλειψη επαρκών δομών δεν επιτρέπει σε πολλούς συμπολίτες μας να ζήσουν με τον τρόπο που δικαιούνται, ούτε προσφέρει στις οικογένειές τους την απαραίτητη αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον.

Η υποστηριζόμενη διαβίωση αποτελεί σήμερα μία από τις πλέον σύγχρονες και ανθρώπινες απαντήσεις σε αυτό το κοινωνικό ζήτημα. Δεν αφορά απλώς τη στέγαση. Αφορά την ουσιαστική δυνατότητα ενός ανθρώπου να ζει σε ένα περιβάλλον που σέβεται την προσωπικότητά του, να αναπτύσσει τις δεξιότητές του, να συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική ζωή και να διαμορφώνει, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, τη δική του καθημερινότητα.

Μέσα από τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, τα άτομα με νοητική υστέρηση και άλλες αναπηρίες έχουν τη δυνατότητα να ζουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον, αποφεύγοντας την περιθωριοποίηση και την ιδρυματοποίηση. Παράλληλα, ενισχύεται η κοινωνική τους ένταξη, καθώς παραμένουν ενεργά μέλη της κοινότητας, αναπτύσσοντας σχέσεις και συμμετέχοντας στην καθημερινή ζωή της γειτονιάς τους.

Η εταιρεία «ΠΑΝΑΚΕΙΑ» έχει θέσει ως βασική της προτεραιότητα την προώθηση αυτής της φιλοσοφίας και την ανάπτυξη δομών που θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τα άτομα με αναπηρία. Στόχος μας είναι να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μπορούν να διαχειρίζονται την καθημερινότητά τους, να συμβιώνουν αρμονικά με την τοπική κοινωνία και να αποκτούν τη δική τους κατοικία, η οποία θα τους προσφέρει αυτονομία, ασφάλεια και σεβασμό.

Μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους πιο ευάλωτους πολίτες της. Η διασφάλιση του δικαιώματος στην ανεξάρτητη διαβίωση δεν αποτελεί πράξη φιλανθρωπίας αλλά υποχρέωση μιας σύγχρονης και δημοκρατικής πολιτείας. Το ερώτημα «Σήμερα ζω με τους γονείς μου. Αύριο;» δεν μπορεί να μένει αναπάντητο. Οφείλουμε όλοι να εργαστούμε ώστε το αύριο να είναι ένα αύριο αξιοπρέπειας, ασφάλειας και ίσων ευκαιριών για όλους.