Χωρίς τίτλο

Άννα Αυγούλη

Και που λες, περιδιαβαίναμε την πόλη ένα πρωί πριν πάω στην εφημερίδα.

Α, ναι… Ξέχασα το «αγαπημένε μου»… Σχώρα με αλλά θα χάσω τον ειρμό μου…

Λοιπόν, αγαπημένε μου, ένα πρωινό τούτης της εβδομάδας, όντας αρκετά νωρίς, σκεφτήκαμε με τη συνοδεία μου να κάνουμε έναν περίπατο - τρόπος του λέγειν διότι ήμασταν σε αυτοκίνητο – στους δρόμους της πόλης, αλλά και πέριξ αυτής.

Είχε βρέξει τη νύχτα και όπως ξέρεις πολύ καλά, η βροχή αλλά και η ατμόσφαιρα μετά από αυτήν, με ξετρελαίνουν. Οπότε, η διάθεση στα ύψη.

Κοιτάγαμε αριστερά, κοιτάγαμε δεξιά…

Τόσο όμορφη πόλη κι εμείς να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να την ασχημίσουμε!!!

Όχι, δεν θα σου πω για τα αυτοκίνητα δεξιά κι αριστερά των δρόμων, ούτε γι αυτά πάνω στα πεζοδρόμια και τούτο για τρεις λόγους.

Ο πρώτος είναι πως δεν έχουμε χώρους παρκινγκ που να ανταποκρίνονται στον τεράστιο ομολογουμένως αριθμό των αυτοκινήτων. Οπότε, παρκάρουμε όπου βρούμε. Υπάρχει κατανόηση τού ενός παράνομου προς τον άλλο…

Ο δεύτερος αφορά στον δήμο, ο οποίος έχει αργήσει σκανδαλωδώς να βρει τέτοιους χώρους και κυρίως, να εφαρμόσει την ευταξία στην πόλη. Ναι, ευταξία, καλά άκουσες. Ωραία λέξη ε;;;

Και ο τρίτος, αφορά σε ένα διαχρονικό αίτημα, αν και δεν το λες αίτημα, το λες σκέψη διότι εάν ήταν αίτημα κάτι θα είχε γίνει. Σε τι αναφέρομαι; Στη μεταφορά όλων των δημόσιων υπηρεσιών εκτός οικιστικού ιστού.

Γελάς πικρά…

Για φαντάσου λέει, να βγαίναν εκτός πόλης η εφορία, οι τράπεζες, οι δημοτικές υπηρεσίες, και γενικότερα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες!!!

Μπορείς να το φανταστείς;

Μπορείς να φανταστείς το δημαρχείο και το διοικητήριο να έχουν μετατραπεί σε μουσεία!!! Υπάρχει μπόλικο «υλικό»…

Μπορείς να φανταστείς άλλα κτίρια να έχουν μετατραπεί σε χώρους για τη νεολαία; Αυτή τη νεολαία που την έχουμε φορτώσει με τα λάθη και τις βλακείες μας κι από πάνω της ζητάμε και τα ρέστα…

Δύσκολο, αλλά αν κλείσεις τα μάτια και χαλαρώσεις, μπορεί και να το καταφέρεις.

Τώρα που στο λέω, σκέφτομαι ότι θα μπορούσε κάποιος ειδικός να κάνει μια προσομοίωση, έτσι δεν το λένε, (ας με διορθώσει ένας που ξέρει) όπου θα φαινόταν η πόλη δίχως όλα τα προαναφερόμενα και βέβαια χωρίς τα εκατοντάδες αυτοκίνητα.

Μαγεία!!!

Και έρχομαι σε αυτό που παρατηρήσαμε με τη συνοδεία μου σε όλη τη διαδρομή. Θα μου πεις, για στάσου ρε κοπελιά (!!!), τόσα χρόνια στο νησί, πρώτη φορά «παρατήρησες;».

Όχι βέβαια. Απλά, είχαμε τη διάθεση να φιλοσοφήσουμε και να αφήσουμε τη φαντασία μας να πετάξει…

Βλέπαμε, που λες, χωράφια με χορτάρια ίσα με το μπόι σου. Χωράφια βρώμικα με σκουπίδια πολλών ειδών. Χωράφια περιφραγμένα με κάγκελα σκουριασμένα, μισοσπασμένα, επικίνδυνα και άλλα ξέφραγα.

Κι όλα αυτά, όχι στο βουνό ή στην ύπαιθρο. Μέσα στην πόλη. Αυτήν που τόσο πολύ λέμε ότι θέλουμε να «πουλήσουμε» για τουριστικούς λόγους, αυτήν που κατά καιρούς της βάζουμε περικοκλάδες για να κρύψουμε την ανικανότητά μας για κάτι καλύτερο, αυτήν που οι τοπικοί μας πολιτικοί «σφάζονται» για το ποιος τη στόλισε καλύτερα, αυτήν που….

Ειλικρινά, όπου κι αν κοιτάξω, πονάω.

Τόσο όμορφη πόλη!!!! Τόσο όμορφο νησί!!!!

Με ακούει η συνοδεία μου να ξεφυσάω και μου λέει με έναν ήρεμο τρόπο που με ξαφνιάζει: «Υπάρχει ομορφιά αλλά πρέπει να την ψάξεις. Την έχει καταχωνιάσει η αλαζονεία, ο εγωισμός, η μικρότητα, η εθελοτυφλία, το ψεύτικο, το εφήμερο, δηλαδή, το τίποτα».

Τελείωσε ο «περίπατος» και με βαριά καρδιά έφτασα στη δουλειά. Πού σκέψεις για όνειρα…

Αργά το μεσημέρι, στο δρόμο για τα «υψίπεδα της Μεσσαριάς», έκανα παράκαμψη προς θάλασσα μεριά.

Ανάσανα!!!! Σταθερή δύναμη, απαράμιλλη ομορφιά, απίστευτη γαλήνη!!!

Ό,τι και να κάνουμε, αυτή θα μας αγκαλιάζει προσφέροντάς μας ό,τι μας στερεί η ματαιοδοξία μας.

Και με αυτές τις «ανάσες» αναχώρησα για το κονάκι μου.

Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα.