Οι κάτω των 45 και η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι αλλού...  Χάθηκε η ελπίδα

Γιάννης Κιάρης

Δεν χρειάζεται κανένα ερωτηματολόγιο, καμιάς εταιρείας δημοσκοπήσεων και κανενός τοπικού Ομίλου για να το επιβεβαιώσει. Άλλωστε, μιλάμε για πανελλαδικό (ίσως και παγκόσμιο φαινόμενο) απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών για τους γνωστούς λόγους που όλοι γνωρίζουμε και βιώνουμε.

Ωστόσο τα ΜΜΕ (πολύ περισσότερο τα επιχορηγούμενα) ασχολούνται αναγκαστικά με αυτούς, είτε για να τους "πλασάρουν" ως "νέο", "δυναμικό", "σταθερό", "εγγυημένο" και "άφθαρτο" στο χρόνο, προϊόν.

Είτε, για να τους "αποδομήσουν" ως "ανεπαρκείς", "ξεχασιάρηδες", "ψυχωτικούς", "ρωσόφιλους" και (ως εξ ιδίων τα αλλότρια, πάντα...) "ψεκασμένους.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, οσονούπω εντός των ημερών αναμένονται οι ανακοινώσεις των νέων κομμάτων Καρυστιανού και Τσίπρα (απομένει μάλλον λίγο αργότερα του Α. Σαμαρά με το ερωτηματικό αν θα έχει την ανοιχτή στήριξη Καραμανλή και λοιπών αποχωρούντων) για το τελικό "Final 4".

Και βέβαια, το εναρκτήριο λάκτισμα της ανεπίσημης έναρξης της μακράς ή μη (μέχρι το φθινόπωρο και βλέπουμε) προεκλογικής περιόδου, έδωσε το καθαρά επικοινωνιακό συνέδριο της ΝΔ.

Μπορεί λοιπόν για τους κάτω των 45 και τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου να πέρασε ίσως απαρατήρητο (άντε να τους έμεινε το επικοινωνιακό κερασάκι με το κοριτσάκι -το οποίο στη συνέχεια έγινε γνωστό πως είναι από την Κω- που με την παρότρυνση των δικών του και του καταφερτζή νονού του Γ. Παππά μπόρεσε και ξεπέρασε την αρχική φοβία του (μόλις άκουσε για "ισχυρή Ελλάδα") και ξανά πλησίασε τον Κ. Μητσοτάκη για να το πάρει τελικά αγκαλιά και να χαιρετήσουν μαζί τον κόσμο...

Η απουσία όμως Καραμανλή και Σαμαρά σε ένα συνέδριο ΝΔ με (το όλον ΠΑΣΟΚ) τα πρώην Σημιτικά και ΓΑΠικά στελέχη σε πρώτο πλάνο, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Ειδικά στις φιλότιμες μετασυνεδριακές αναλύσεις των "βασιλικότερων του βασιλέως", βλέπε "Πρώτο Θέμα":

"Ο καραμανλισμός σήμερα δεν είναι ούτε ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε οι πολιτικοί φίλοι της οικογένειας Καραμανλή, αυτό είναι μια υπεραπλούστευση που ορισμένοι καλλιεργούν σκόπιμα. Είναι ένα υβρίδιο ιστορικής κληρονομιάς, πολιτικής αισθητικής, εσωκομματικής επιρροής και ιδεολογικών δικτύων, που εξακολουθεί να έχει ειδικό βάρος στη Νέα Δημοκρατία και ευρύτερα στην ελληνική Κεντροδεξιά. Ο ιδρυτής της Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» εξέφρασε έναν συντηρητικό αλλά όχι ακραίο κρατισμό, θεσμική σοβαρότητα, έμφαση στη σταθερότητα και μία αντίληψη εθνικής στρατηγικής που συχνά τοποθετούσε το κράτος πάνω από το κόμμα.

Ο μητσοτακισμός (του Κυριάκου, γιατί του Κωνσταντίνου ήταν κάτι άλλο... Μην το ξαναπιάσει πάλι στη πένα του ο δικός μας Κώστας από το '65 και μετά κατεβάζοντας πλάκες, πλακάτ, απεργίες πείνας και δεν συμμαζεύεται...)  είναι προϊόν μιας εποχής ταχύτητας, αποτελεσματικής διαχείρισης της εξουσίας και πολιτικού ελέγχου. Στηρίζεται στην τεχνοκρατική διοίκηση, στην επικοινωνιακή κυριαρχία και την ανάγκη απόλυτου ελέγχου της ατζέντας. Ουσιαστικά πρόκειται για τη μετάβαση από το «κόμμα-παράταξη» στο «σύστημα διακυβέρνησης». Στην πράξη ο μητσοτακισμός έχει δημιουργήσει ισχυρή πολιτική ταυτότητα όχι μέσω θεωρίας, αλλά μέσω μεθόδου. Ο ρόλος των λεγόμενων «κυριακίστας» εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Δεν αποτελούν ιδεολογική τάση με την παραδοσιακή έννοια, αλλά τον πυρήνα ενός μοντέλου εξουσίας που απαιτεί απόλυτη πειθαρχία, ταχύτητα, επικοινωνιακό έλεγχο και πολιτική διεύρυνση σε κοινά που έως τώρα δεν είχε η Ν.Δ." (Βγάζουμε το καπέλο... Ομολογουμένως, τα πιάνει όλα και με το γάντι: "ψεματαλήθεια", "χρηματοδοτούμενα ΜΜΕ, στρατό τρολ μέχρι... predator και παρακολουθήσεις των πάντων και πασών).

Έπειτα υπάρχει ο βραχνάς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας η οποία μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, διερευνά νέα σκάνδαλα για μεταναστευτικά κονδύλια μέχρι voucher βρεφονηπιακών σταθμών...

Κι εδώ είναι το απορίας άξιον πως ένα "επιτελικό μοντέλο εξουσίας που απαιτεί απόλυτη πειθαρχία, ταχύτητα, επικοινωνιακό έλεγχο, αριστεία και οργανωτικότητα" δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα απ' όλα αυτά (ίσως κι άλλα που θα βγουν στη συνέχεια) τόσα χρόνια; (ή μήπως είχε...;).

Η Καρυστιανού, σύμφωνα με όσα βλέπουμε έως σήμερα από τις δημοσκοπήσεις και κυρίως τα ποιοτικά στοιχεία, δεν παίρνει μόνο από τα δεξιά, αλλά, ούτε ο "φόβος" για τους άνωθεν είναι τι θα τσιμπήσει  από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ θα το δούμε και αυτό τις επόμενες ημέρες, αλλά κυρίως από τη μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων και των δυσαρεστημένων.

Γι αυτό και ασθμαίνοντας (πριν τον θεριστή που είπε-ξείπε) τρέχει και Α. Τσίπρας ώστε να προλάβει να προσμετρηθεί στις επόμενες δημοσκοπήσεις με το κόμμα Καρυστιανού, ως "νέο κόμμα" κι αυτός, καταλύτης στον χώρο του, αποσαθρώνοντας πλήρως ό,τι έχει μείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ και απομένει να δούμε ποιους θα πάρει και ποιους θα αφήσει.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι τι «τραβάει» ο Τσίπρας και από το ΠΑΣΟΚ, γιατί πιθανώς από εκεί θα κριθεί και ποιος θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση, ζήτημα κρίσιμο για τη χώρα και φυσικά θέμα μετεκλογικής επιβίωσης για τον αρχηγό του Νίκο Ανδρουλάκη.

Μέσα σε αυτό το ρευστό άνωθεν πολιτικό σκηνικό, δύσκολο να ξεκαθαρίσει ακόμα τι θα γίνει στον δήμο Κω (ο Μπάμπης δήλωσε ξεκάθαρα ότι τον ενδιαφέρει μόνο η θέση του Επάρχου. Η Ντίνα...;)

"Ήρθε και έδεσε" η ανάρτηση του Π. Αβρίθη με τη σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση (α λα Καραμανλής-Σαμαράς) για την απομάκρυνση των patriot από την Κάρπαθο και τους σοβαρούς εθνικούς κινδύνους που εγκυμονεί.

(Κάτι μας λέει ότι η μητσοτακική πλευρά διά του κυρίου εκφραστή της στην αυτοδιοίκηση που δεν είναι άλλος από τον Γ. Χατζημάρκο θέλει και προετοιμάζει πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης της, ειδικά για τους δήμους Κω και Ρόδου όπου για τους γνωστούς και μη εξαιρετέους λόγους... "φυσάει και το γιαούρτι").

Και μέσα σε όλα τα κωμικοτραγικά σε πολιτικό επίπεδο, δεν λείπουν τα εντελώς τραγικά σε κοινωνικό (μετά τα ανατριχιαστικά τροχαία σε Κω και Ρόδο): Δύο ακόμη αυτοκτονίες εφήβων λίγο πριν τις Πανελλήνιες... Δύο ακόμη παιδιά που «δεν άντεξαν».

Πολλές οι αναλύσεις των ειδικών για το που και πως φτάσαμε ως κοινωνία, με κοινή κατάληξη δυστυχώς στο ότι... χάθηκε η ελπίδα. (Τελεία, δεν έχει άλλο...).

(Κι ο αγαπητός Κώστας με τον Όμιλο την αναζητούν στην αυτοδιοίκηση... Για άλλους μπορεί να είναι πολύ μπροστά, για άλλους πίσω στα χρόνια τους. Το θέμα είναι να μην βιαστεί να "μανιπουλάρει" το σήμερα μάνι μάνι, με αποσπασματικές κινήσεις όπως έγινε και με τις συνεργατικές που τις πλήρωσε πολύ ακριβά- αλλά να ρίξει/ρίξουν τον σπόρο της αποσταγμένης πολύχρονης πείρας και των ιδεών τους να φυτρώσει μόνος του, όταν βρει πρόσφορο έδαφος. Και εν τέλει ο Όμιλος θα πρέπει να αποσαφηνίσει το ρόλο του στα τοπικά δρώμενα: οδοδείκτης ή καθοδηγητής; με ότι αυτό συνεπάγεται...).

Και ως κερασάκι της εβδομάδας,  ένα σχόλιο (αλιευμένο από κάποιον "πιτσιρίκο" του διαδικτύου): Οι εκλογές πλησιάζουν. Άρχισαν οι διαφημίσεις προϊόντων... Αλλά δεν θα πάρουμε... είστε πανάκριβοι και ανθυγιεινοί..