«Απαράδεκτες προτάσεις του Ευρωβουλευτή Γ. Αυτιά για “χωριά για άτομα με αναπηρία”»

«Σε πλήρη αντίθεση με τις Διεθνείς Συμβάσεις και τους στόχους αποϊδρυματοποίησης - Ο κ. Αυτιάς προτείνει Σπιναλόγκες;» 

• Μαρία Χατζηγιακουμή, πρόεδρος Συλλόγου Γονέων ΕΕΕΕΚ Κω: « Η Κως πρέπει να αποκτήσει Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης. Όχι σήμερα. Χτες»

«Προβληματισμό και αγανάκτηση προκάλεσε στο αναπηρικό κίνημα η πρόσφατη ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Έλληνα Ευρωβουλευτή Γιώργου Αυτιά, σχετικά με τη χρηματοδότηση ”πρότυπων κέντρων για παιδιά με αναπηρία και τους γονείς τους”», όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.).

«Οι προτάσεις του Ευρωβουλευτή καταδεικνύουν άγνοια στις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας και της ΕΕ και ανακυκλώνουν ξεπερασμένα μοντέλα που η σύγχρονη δικαιωματική προσέγγιση, η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες αλλά και η ελληνική νομοθεσία (ν. 4074/2012), αγωνίζονται να ξεπεραστούν. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία (ΠΟΣΓΚΑμεΑ) εξέδωσε επίσης ανακοίνωση με τίτλο «Καμία επιστροφή με νέο περίβλημα, στις “λογικές” της ιδρυματικής φροντίδας», προσθέτει.

«Η πραγματική απάντηση στο ερώτημα «τι θα απογίνει το παιδί μου όταν φύγω» είναι η διασφάλιση ότι το άτομο με αναπηρία θα μπορεί να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια μέσα στην ίδια του την κοινότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση, η χρηματοδότηση πρέπει να στραφεί μαζικά στις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης (ΣΥΔ) όπως το αναπηρικό κίνημα» υποστηρίζει σθεναρά.

Στην εκδήλωση της Κεντρικής Επιτροπής και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την αντιπυρική προστασία», έκανε παρέμβαση ο Μανώλης Μυλωνάκης, Υποπυραγός ειδικών καθηκόντων, Διπλωματούχος Πτυχιούχος Μηχανικός ο οποίος υπηρετεί στο τμήμα πυρασφάλειας της Αθήνας.

Αφού ευχαρίστησε το ΚΚΕ για την πρόσκληση, υπογράμμισε: «Θα προσπαθήσω να μεταφέρω ορισμένα ζητήματα που απασχολούν το προσωπικό στα τμήματα πυρασφάλειας και έχουν ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις τόσο γενικά όσο και ενόψει της επικείμενης αντιπυρικής περιόδου.

Μετά το πρόσφατο περιστατικό στη ”Βιολάντα” έγινε πασιφανής σε πανελλαδικό επίπεδο ο καίριος ρόλος των τμημάτων πυρασφάλειας ανά την επικράτεια για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αλλά και του κοινού που τις επισκέπτεται (για καταστήματα – επιχειρήσεις ”Συνάθροισης Κοινού”). Τα τμήματα αυτά είναι υπεύθυνα από τη μία να διενεργούν τακτικούς και έκτακτους καθώς και ελέγχους από καταγγελίες σε επιχειρήσεις και εγκαταστάσεις για την τήρηση των μέτρων πυροπροστασίας. Από την άλλη πρέπει να διεκπεραιώνουν ”διοικητικές πράξεις πυροπροστασίας”. Να ελέγχουν δηλαδή μελέτες και πιστοποιητικά πυροπροστασίας.

Όπως και στο υπόλοιπο Πυροσβεστικό Σώμα, τα τμήματα αυτά είναι εμφανώς υποστελεχωμένα. Ενδεικτικά για τον τομέα της Αθήνας μπορώ να αναφέρω ότι οι πράξεις πυροπροστασίας (μελέτες – πιστοποιητικά) που είναι αυτή τη στιγμή σε εκκρεμότητα είναι πάνω από 750 και οι ελεγκτές πυρασφάλειας που υπηρετούν λιγότεροι από 20. Το προσωπικό αυτό πρέπει επιπλέον να διενεργήσει εκατοντάδες ελέγχους σε ετήσια βάση (προσεγγίζουν τους 500) συνολικά από καταγγελίες έκτακτους και τακτικούς. Είναι προφανές ότι αυτός ο όγκος δουλειάς δεν είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί από το υφιστάμενο προσωπικό. Πιθανολογώ ότι η κατάσταση είναι παρόμοια και στην υπόλοιπη Ελλάδα με αποτέλεσμα κάποια από τις αρμοδιότητες να μένει πίσω.

Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία του προσωπικού που υπηρετεί στα γραφεία πυρασφάλειας (αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως ο ομιλών) είναι ”γενικών καθηκόντων”. Αυτό σημαίνει ότι σε όλη τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου εμπλέκονται άμεσα στον επιχειρησιακό σχεδιασμό στελεχώνοντας τις επιπρόσθετες υπηρεσίες αλλά και τα ενεργά μέτωπα που προκύπτουν αυτήν την περίοδο. Με άλλα λόγια καθ’ όλη τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου τα τμήματα πυρασφάλειας ”υπολειτουργούν”.

Σα να μην έφταναν τα παραπάνω από την περυσινή χρονιά ξεκίνησε η ενεργή εμπλοκή του Πυροσβεστικού Σώματος μέσω των τμημάτων πυρασφάλειας με τον έλεγχο των ακαθάριστων οικοπέδων. Συγκεκριμένα έχει περάσει στην ευθύνη του Σώματος ο έλεγχος των καταγγελιών επί των ακαθάριστων οικοπέδων. Η παραπάνω διαδικασία συμπίπτει με την αντιπυρική περίοδο και στην ουσία, σε συνδυασμό και με όλα τα παραπάνω ”αφοπλίζει” πλήρως τα τμήματα πυρασφάλειας από τα πλέον ουσιαστικά τους καθήκοντα. Η παραπάνω εμπλοκή μάλιστα ”επισημοποιήθηκε” και με το νόμο που ψηφίστηκε πρόσφατα με τον τίτλο ”Ενεργή Μάχη”.

Στην πλειοψηφία των συναδέλφων είναι κοινός τόπος ότι η παραπάνω αρμοδιότητα δεν θα έπρεπε να ανήκει στο Πυροσβεστικό Σώμα όπως ενδεικτικά μαρτυρούν και πολυάριθμα σχόλια από τη δημόσια διαβούλευση του νόμου. Από τη μία πρόκειται για αρμοδιότητα που δεν απαιτεί ιδιαίτερη κατάρτιση ή εμπειρία, οποιοσδήποτε δημοτικός υπάλληλος – δημόσιος υπάλληλος μπορεί να διακρίνει αν ένα οικόπεδο χρήζει καθαρισμού. Από την άλλη προσδίδει στο Πυροσβεστικό Σώμα χαρακτήρα καταστολής απέναντι σε λαϊκά στρώματα και ευάλωτους πολίτες σε αντίθεση με τη βασική του αποστολή. Είναι πασιφανές ότι στην πλειοψηφία τους τα ακαθάριστα οικόπεδα ανήκουν στους πλέον ασθενέστερους οικονομικά που αδυνατούν να πληρώσουν για να τα καθαρίσουν. Εδώ να σημειωθεί ότι στο έδαφος αυτό ανθίζει και η αισχροκέρδεια ορισμένων που απαιτούν υπέρογκα ποσά για τον καθαρισμό τα οποία πολλές φορές προσεγγίζουν ακόμη και το πρόστιμο που θα πληρώσει ο ιδιοκτήτης αν το οικόπεδο παραμείνει ακαθάριστο. Από την άλλη κατά την προσωπική μου γνώμη η επιμονή της πολιτικής ηγεσίας γύρω από τον καθαρισμό των οικοπέδων λειτουργεί αποπροσανατολιστικά προσπαθώντας να επιρρίψει την ευθύνη των μεγάλων καταστροφών από πυρκαγιές στους ιδιοκτήτες των οικοπέδων.

Χωρίς να είμαι ειδικός καθότι διοικητικός αξιωματικός, η επιμονή αυτή συνιστά παραδοχή ότι οι δασικές πυρκαγιές θα φτάνουν πλέον σταθερά στον αστικό ιστό οπότε και η καύσιμη ύλη των οικοπέδων (εκτάσεις εσωτερικά ή περιμετρικά οικισμών) θα επηρεάσει την εξάπλωση της πυρκαγιάς εντός των οικισμών. Θεωρώ ότι ούτε οι πυροσβέστες ούτε η πολιτεία γενικά πρέπει να δεχθεί αυτήν την σιωπηλή παραδοχή. Αλλά να επιμείνουμε στην λήψη εκείνων των μέτρων ώστε να εξασφαλίσουμε ότι οι δασικές πυρκαγιές θα αντιμετωπιστούν εγκαίρως και αποτελεσματικά εντός του δασικού ιστού προτού φτάσουν σε δομημένο περιβάλλον. Αλλά και αν αυτό γίνει να αποτελεί εξαίρεση και όχι κανόνα.

Όλα τα παραπάνω κάνουν αυταπόδεικτη την ανάγκη για πρόσληψη επιπλέον προσωπικού ώστε να μπορούν τα τμήματα Πυρασφάλειας και συνολικά το Πυροσβεστικό Σώμα να επιτελούν αναπόσπαστα το λειτούργημα της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας». 

Πηγή: ΕΑΚΠ (Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών)

Σημείωση του «Σ»

Η τοποθέτηση του Μανώλη Μυλωνάκη, επιβεβαιώνει περίτρανα τα όσα έχουν δηλώσει στον «Σ» οι, Καμπούρης Μιχάλης, υπεύθυνος Γραφείου Προληπτικής και Κατασταλτικής Πυροπροστασίας Κω (αριθμ. φύλλου 1300, 12/3/2026) και ο Ιωάννης Χατζηκυριάκος, πρόεδρος Ένωσης Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος Δωδεκανήσου (αριθμ. φύλλου 1301, 19/3/2026).

Κατά τα λοιπά, ξεκίνησε η αντιπυρική περίοδος…

Της Γραμματής Μπακλατσή, τοπογράφου, πολεοδόμου, μηχανικού

Ο σαφής διαχωρισμός μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής γης στις παράκτιες περιοχές παραμένει ένα σύνθετο και διαχρονικό ζήτημα. Σήμερα, με τη λειτουργία του Κτηματολογίου και την κύρωση των δασικών χαρτών, αποκαλύπτονται με μεγαλύτερη σαφήνεια περιπτώσεις καταπατήσεων, ακόμη και σε ζώνες αιγιαλού που για χρόνια παρέμεναν αμφισβητούμενες, γράφει σε άρθρο της στον «Ταχυδρόμο Μαγνησίας», η Γραμματή Μπακλατσή, τοπογράφος, πολεοδόμος, μηχανικός.

Σε πολλές περιπτώσεις, ο καθορισμός του αιγιαλού αποκαλύπτει αποκλίσεις ανάμεσα στην πραγματική κατάσταση και σε όσα θεωρούσαν δεδομένα οι ιδιοκτήτες, γεγονός που οδηγεί σε εντάσεις και νομικές αμφισβητήσεις.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, καθίσταται αναγκαίο οι πολίτες να ενημερώνονται έγκαιρα για τα όρια του αιγιαλού και της παραλίας, προκειμένου να αποφευχθούν κυρώσεις για αυθαίρετες κατασκευές και να διασφαλιστεί ο κοινόχρηστος χαρακτήρας των ακτών.

Πότε μια χρήση του αιγιαλού συνιστά καταπάτηση;

Καταπάτηση συνιστά κάθε αυθαίρετη κατάληψη ή χρήση του αιγιαλού και της παραλίας χωρίς νόμιμη παραχώρηση ή κατά παράβαση των όρων αυτής. Η έννοια καλύπτει τόσο την υπέρβαση των ορίων από επιχειρήσεις όσο και την παράνομη οικειοποίηση τμημάτων ακτής από ιδιώτες, μέσω κατασκευών, περιφράξεων ή άλλων παρεμβάσεων.

Τι συμβαίνει όταν καθορίζεται αιγιαλός σε ιδιωτική έκταση και περιλαμβάνει παλαιές εγκαταστάσεις;

Ο αιγιαλός, ως φυσικός σχηματισμός, θεωρείται εκ του νόμου κοινόχρηστος και ανήκει στο Δημόσιο, ανεξαρτήτως του χρόνου κατασκευής ή ύπαρξης των εγκαταστάσεων.

Στην πράξη, ακόμη και αν οι κατασκευές είναι ιδιαίτερα παλαιές, η υπαγωγή τους εντός της οριογραμμής του αιγιαλού συνεπάγεται ότι θεωρούνται αυθαίρετες ως προς τη χρήση του κοινόχρηστου χώρου και δεν νομιμοποιούνται λόγω παλαιότητας. Η Διοίκηση δύναται να διατάξει την απομάκρυνσή τους, στο πλαίσιο προστασίας του αιγιαλού.

Τι γίνεται με τις εγκαταστάσεις εντός παραλίας;

Διαφορετική με τον αιγιαλό είναι η αντιμετώπιση για τη ζώνη παραλίας (δηλαδή την τεχνητά καθοριζόμενη ζώνη πέραν του αιγιαλού). Στην περίπτωση αυτή, εφόσον πρόκειται για ιδιωτική έκταση που απαλλοτριώνεται για λόγους δημόσιας ωφέλειας, ο ιδιοκτήτης διατηρεί δικαίωμα αποζημίωσης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχει ήδη συντελεστεί απαλλοτρίωση.

Επιπλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις παλαιών κατασκευών που προϋπήρχαν της επίσημης χάραξης, μπορεί να εξεταστεί η δυνατότητα τακτοποίησης, εφόσον πληρούνται συγκεκριμένες χρονικές και νομικές προϋποθέσεις. Σε κάθε περίπτωση, η οριστική αντιμετώπιση εξαρτάται από τη φύση της έκτασης (αιγιαλός ή παραλία), τον χρόνο κατασκευής και το εφαρμοστέο κανονιστικό πλαίσιο.

Πώς επηρεάζει το Κτηματολόγιο τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα σε παραθαλάσσια ακίνητα;

Το Κτηματολόγιο δεν αφαιρεί ιδιοκτησιακά δικαιώματα, αλλά τα καταγράφει με βάση τα επίσημα όρια του αιγιαλού και της παραλίας. Όταν, κατά την καταχώριση, προκύπτει ότι τμήμα ενός ακινήτου εμπίπτει σε ζώνη αιγιαλού ή παραλίας, το τμήμα αυτό θεωρείται δημόσιο και δεν αναγνωρίζεται ως ιδιωτική ιδιοκτησία.

Στην πράξη, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε «μείωση» της ιδιοκτησίας όπως την αντιλαμβανόταν ο ιδιοκτήτης, χωρίς όμως να πρόκειται για αφαίρεση από το Κτηματολόγιο, αλλά για εφαρμογή του νομικού καθεστώτος του αιγιαλού.

Τι μπορεί να κάνει ο πολίτης, όταν θεωρεί ότι ο καθορισμός αιγιαλού θίγει την ιδιοκτησία του;

Ο πολίτης μπορεί να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της χάραξης προσφεύγοντας στα διοικητικά δικαστήρια, επικαλούμενος σφάλματα ή ελλιπή στοιχεία. Παράλληλα, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει επανακαθορισμό της οριογραμμής, εφόσον διαθέτει νέα τεχνικά δεδομένα.

Αν πρόκειται για ζώνη παραλίας και όχι αιγιαλό, μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση λόγω απαλλοτρίωσης μετά τη σύνταξης πράξης αναλογισμού. Επιπλέον, μπορεί να ζητήσει αναστολή μέτρων, όπως κατεδαφίσεις, μέχρι να κριθεί οριστικά η υπόθεση.

Ποιος συντάσσει την πράξη αναλογισμού για την αποζημίωση στη ζώνη παραλίας;

Η πράξη αναλογισμού συντάσσεται από τον αρμόδιο δήμο, μέσω των τεχνικών και πολεοδομικών του υπηρεσιών, στο πλαίσιο της διαδικασίας απαλλοτρίωσης για τη δημιουργία της ζώνης παραλίας.

Πρόκειται για διοικητική πράξη με την οποία προσδιορίζονται:

♦ οι θιγόμενες ιδιοκτησίες

♦ τα τμήματα που απαλλοτριώνονται

♦ και η αναλογούσα αποζημίωση για κάθε ιδιοκτήτη

Η πράξη εγκρίνεται από τα αρμόδια όργανα της Διοίκησης και αποτελεί προϋπόθεση για την ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης και την καταβολή αποζημίωσης.

Τι μπορεί να κάνει ο πολίτης όταν απορρίπτεται το αίτημα επανακαθορισμού του αιγιαλού;

Ο πολίτης μπορεί να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια ζητώντας την ακύρωση της απορριπτικής απόφασης, επικαλούμενος σφάλματα ή ελλιπή αιτιολογία. Παράλληλα, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει αναστολή μέτρων (π.χ. κατεδαφίσεις) μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση.

Επιπλέον, μπορεί να υποβάλει νέο αίτημα επανακαθορισμού, εφόσον διαθέτει νέα τεχνικά στοιχεία.

Τι είναι η ΠΟΑ (Προσωρινή Οριογραμμή Αιγιαλού);

Η ΠΟΑ αναφέρεται στην Προσωρινή Οριογραμμή Αιγιαλού, δηλαδή σε μια γραμμή που χαράχθηκε διοικητικά από το Υπουργείο Οικονομικών πάνω στους ορθοφωτοχάρτες του Κτηματολογίου (περίοδος 2007–2009), στο πλαίσιο επιτάχυνσης της χαρτογράφησης της παράκτιας ζώνης.

Η ΠΟΑ δεν ταυτίζεται με τον οριστικό αιγιαλό που καθορίζεται με διοικητική πράξη μετά από πλήρη διαδικασία (τεχνική έκθεση, αυτοψία, δημοσίευση κ.λπ.). Πρόκειται για ένα εργαλείο προσωρινού χαρακτήρα.

Ωστόσο, στην πράξη έχει σημαντικές επιπτώσεις, καθώς χρησιμοποιείται από υπηρεσίες για ελέγχους και ενδέχεται να επηρεάσει ιδιοκτησιακά δεδομένα.

Πώς αντιμετωπίζονται αυθαίρετες κατασκευές εντός αιγιαλού;

Οι αυθαίρετες κατασκευές εντός αιγιαλού δεν νομιμοποιούνται και, κατά κανόνα, κατεδαφίζονται, καθώς ο αιγιαλός αποτελεί κοινόχρηστο χώρο που προστατεύεται από τη νομοθεσία.

Αντίθετα, για κατασκευές που βρίσκονται στη ζώνη παραλίας (εκτός αιγιαλού), μπορεί κατ’ εξαίρεση να επιτραπεί τακτοποίηση, υπό προϋποθέσεις, ιδίως αν προϋπήρχαν της χάραξης.

Επιτρέπεται η περίφραξη οικοπέδων κοντά στη θάλασσα;

Η νομοθεσία απαγορεύει τις περιφράξεις σε ζώνη πλάτους έως 500 μέτρων από την ακτή εκτός σχεδίου πόλης, όταν αυτές παρεμποδίζουν την πρόσβαση προς τον αιγιαλό. Περιφράξεις που εμποδίζουν τη διέλευση θεωρούνται αυθαίρετες και μπορούν να κατεδαφιστούν διοικητικά. Κατ’ εξαίρεση επιτρέπονται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και υπό αυστηρές προϋποθέσεις, χωρίς να θίγεται η πρόσβαση του κοινού.

Μπορούν να συντηρηθούν ή να επισκευαστούν παλαιές περιφράξεις και κατασκευές εντός ζώνης παραλίας;

Κατά γενικό κανόνα, δεν επιτρέπεται η εκτέλεση νέων κατασκευών ή η ουσιώδης επέκταση υφιστάμενων εγκαταστάσεων εντός της ζώνης παραλίας, καθώς ο χώρος προορίζεται να καταστεί κοινόχρηστος. Ωστόσο, για παλαιές κατασκευές που προϋφίστανται της χάραξης της παραλίας, η νομοθεσία εμφανίζεται πιο ανεκτική.

Ειδικότερα, είναι δυνατόν να επιτραπούν εργασίες συντήρησης και επισκευής, υπό προϋποθέσεις.

Η δυνατότητα αυτή συνδέεται και με το γεγονός ότι, μέχρι την ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης, η ιδιοκτησία μπορεί τυπικά να παραμένει στον ιδιώτη, χωρίς όμως να μπορεί να αξιοποιηθεί ελεύθερα.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στις περιφράξεις. Εφόσον αυτές παρεμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση προς τον αιγιαλό, θεωρούνται παράνομες και μπορούν να κατεδαφιστούν, ακόμη και αν είναι παλαιές. Αντίθετα, περιφράξεις που δεν εμποδίζουν την πρόσβαση ενδέχεται να διατηρηθούν προσωρινά, πάντα υπό την επιφύλαξη της διοικητικής κρίσης.

Ποιος νόμος προβλέπει ότι δεν πρέπει να εμποδίζεται η πρόσβαση στον αιγιαλό και γιατί οι πολεοδομίες είναι αυστηρές;

Η βασική διάταξη που ρυθμίζει το ζήτημα είναι το άρθρο 23 του Ν. 1337/1983 (γνωστός ως «νόμος Τρίτση»). Σύμφωνα με αυτό:

♦ Απαγορεύονται οι περιφράξεις σε περιοχές εκτός σχεδίου πόλεως ή εκτός ορίων οικισμών προ του 1923 και σε ζώνη πλάτους έως 500 μέτρων από την ακτή,

♦ ιδίως όταν αυτές παρεμποδίζουν την πρόσβαση του κοινού προς τον αιγιαλό

Επιπλέον, η ίδια διάταξη δίνει στη Διοίκηση τη δυνατότητα:

♦ να διατάσσει διακοπή εργασιών περίφραξης

♦ και ακόμη και κατεδάφιση υφιστάμενων περιφράξεων, εφόσον κρίνεται ότι εμποδίζουν την πρόσβαση ή βλάπτουν το περιβάλλον

Γιατί οι πολεοδομίες δεν βγάζουν άδεια ακόμα και όταν δεν παρεμποδίζουν;

Ο νόμος πράγματι δεν απαγορεύει απόλυτα κάθε περίφραξη, αλλά θέτει ως βασική προϋπόθεση τη μη παρεμπόδιση της πρόσβασης. Ωστόσο, στην πράξη, η διοίκηση εφαρμόζει αυστηρή ερμηνεία, θεωρώντας ότι ακόμη και έμμεσοι περιορισμοί μπορεί να αντίκεινται στον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές πολεοδομίες εμφανίζονται αρνητικές ή επιφυλακτικές σε σχετικά αιτήματα.

Πώς εκδηλώνεται η καταπάτηση από ιδιοκτήτες παραθαλάσσιων ακινήτων;

Η καταπάτηση από ιδιοκτήτες οικοπέδων ή γεωτεμαχίων εκδηλώνεται κυρίως μέσω της περίφραξης εκτάσεων που εκτείνονται έως ή και εντός του αιγιαλού, της τοποθέτησης εμποδίων που αποκλείουν τη διέλευση ή της δημιουργίας αυθαίρετων κατασκευών. Συχνά παρατηρείται και η εσφαλμένη αντίληψη ότι η ιδιοκτησία επεκτείνεται μέχρι τη θάλασσα, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στη νομική πραγματικότητα.

Τι ισχύει αν παρεμβάλλεται ιδιωτικό ακίνητο μεταξύ δρόμου και αιγιαλού;

Ακόμη και στην περίπτωση που μεταξύ δημόσιας οδού και αιγιαλού παρεμβάλλεται ιδιωτική ιδιοκτησία, πρέπει να διασφαλίζεται ελεύθερη δίοδος για την πρόσβαση των πολιτών προς την παραλία. Η υποχρέωση αυτή απορρέει από τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού

Ειδική νομοθετική ρύθμιση πέτυχαν στα Χανιά, οι βουλευτές και οι κυβερνητικοί παράγοντες, που μαζί με τους τοπικούς φορείς των τεχνικών και νομικών συγκρότησαν οικουμενικό μέτωπο για το ιδιοκτησιακό του δημοσίου στο Κτηματολόγιο και στους Δασικούς Χάρτες

Σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη  ελληνική επικράτεια, όπου κλείνει εσπευσμένα η κτηματαγράφηση με μεγάλες εκκρεμότητες και χιλιάδες ιδιοκτήτες βρίσκονται σε κυκεώνα ενστάσεων είτε υποχρεώνονται να καταφύγουν στα δικαστήρια για να κατοχυρώσουν την περιουσία τους, ειδικά για την Περιφερειακή Ενότητα Χανιών, θα ισχύσει ξεχωριστό καθεστώς στο Κτηματολόγιο για τα δικαιώματα του δημοσίου και την κτηματογράφηση.

-«Έρχεται η τροπολογία που θα προστατεύσει περιουσίες πριν την ανάρτηση του Κτηματολογίου στις 25 Μαΐου» και ότι:  «Αναρτάται το Κτηματολόγιο στα Χανιά σε 20 ημέρες την ίδια ώρα που αναμένεται τροπολογία του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη που θα περιορίζει το ενδεχόµενο να εµφανιστούν ως δηµόσιες τα 2/3 των εκτάσεων!» γράφουν τα “Χανιώτικα Νέα”.

Το δημόσιο θα καλείται να αποδείξει µε τίτλους και στοιχεία την ιδιοκτησία του

Σημειώνεται ότι,  σε σύσκεψη που έγινε τον Μάρτιο στο δημαρχείο Χανίων, οι τοπικοί βουλευτές και εκπρόσωποι φορέων συγκρότησαν οικουμενικό μέτωπο και αποφάσισαν να διεκδικήσουν από την κεντρική κυβέρνηση μία ειδική νομοθετική ρύθμιση, µε την οποία το Ελληνικό δημόσιο θα καλείται να αποδείξει µε τίτλους και στοιχεία την ιδιοκτησία του. Και αυτό γιατί ένα ποσοστό 63,6% των εκτάσεων στον Νομό εμφανίζονται ως δημόσιες στη κτηματογράφηση, που επρόκειτο να αναρτηθεί εντός του Μαρτίου, η οποία πηγαίνει τώρα για το τέλος Μαΐου, αφού προηγηθεί η ειδική νομοθετική ρύθμιση, ώστε να γίνει με ειδικές προβλέψεις στην συγκεκριμένη περιοχή.

Στη συνάντηση του Μαρτίου στο Δημαρχείο Χανιών η Ντόρα Μπακογιάννη τόνισε ότι «πρέπει να υπάρξει µια νομοθετική πρωτοβουλία, η οποία και θα υπάρξει». «Δεν μπορεί όπως στην υπόλοιπη Ελλάδα το ελληνικό δημόσιο να λέει ότι «ό,τι είναι δασικό ή είναι πάνω από 600 µέτρα είναι δικό µου». Δεν είναι!», είπε ο Παύλος Πολάκης. Κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές τάχθηκαν υπέρ της προστασίας των ιδιωτών. Παράλληλα το ΤΕΕ Δυτικής Κρήτης, ο τοπικός Δικηγορικός Σύλλογος και οι φορείς της αυτοδιοίκησης προτείναν και ζήτησαν λύσεις.

Με τίτλο:  «λύση στο παραπέντε, για χιλιάδες στρέμματα γης- έρχεται τροπολογία, που θα προστατεύσει περιουσίες», τα “Χανιώτικα Νέα” γράφουν τα ακόλουθα:

Αναρτάται το Κτηµατολόγιο στα Χανιά σε 20 ηµέρες την ίδια ώρα που αναµένεται τροπολογία του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Κ. Χατζηδάκη, που θα περιορίζει το ενδεχόµενο να εµφανιστούν ως δηµόσιες τα 2/3 των εκτάσεων!

Ο ∆ικηγορικός Σύλλογος Χανίων και το ΤΕΕ τµ. ∆υτ. Κρήτης έλαβαν τη σχετική ενηµέρωση από την “Κτηµατολόγιο Α.Ε.” στην οποία σηµειώνεται πως η κτηµατογράφηση θα αναρτηθεί στις 25 Μαΐου.

Η κτηµατογράφηση θα αφορά:

♦ ∆. Χανίων και συγκεκριμένα Αγ. Μαρίνα, Αγιά, Βαµβακόπουλο, Βαρύπετρο, Θέρισο, Μαλάξα, Αρώνι, Μουζουρά, Στέρνες, Χωρδάκι, Καλάµι, Τσικαλαριά.

♦ ∆ήµους Καντάνου- Σελίνου, Κισάµου, Πλατανιά, Σφακίων και Αποκορώνου.

Η πολυαναµενόµενη τροπολογία για την οποία είχαν δεσµευτεί οι βουλευτές αναµένεται να κατατεθεί από τον Κ. Χατζηδάκη, προκειµένου να διασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει στα Χανιά ό,τι και στο Λασίθι όπου το 65% των εκτάσεων εµφανίστηκαν ως δηµόσιες, δίχως το κράτος να προσκοµίσει κανένα σχετικό έγγραφο.

Σηµειώνεται πως στο έγγραφο που συνέταξαν ο ∆ικηγορικός Σύλλογος και το ΤΕΕ /ΤΔΚ προς τους βουλευτές προκειµένου να γίνουν τροπολογία έχουν ζητήσει συγκεκριµένα:

♦ Την άµεση αναστολή της διαδικασίας ανάρτησης της κτηµατογράφησης στον Νοµό Χανίων, έως ότου διασφαλιστεί η πληρότητα και ακρίβεια των στοιχείων.

♦ Την καθολική επανεξέταση των καταχωρίσεων µε εγγυήσεις διαφάνειας, ακρίβειας και δυνατότητας ουσιαστικής συµµετοχής των πολιτών.

♦ Την επαρκή και ουσιαστική παράταση των προθεσµιών για την άσκηση αιτήσεων διόρθωσης και ενστάσεων.

♦  Τη θεσµική και οργανωτική ενίσχυση των µηχανισµών ενηµέρωσης και υποστήριξης των πολιτών. Επίσης προτείνουν τη λήψη ειδικών νοµοθετικών µέτρων και παρεµβάσεων, προσαρµοσµένων στις ιδιαιτερότητες του διαχρονικού ιδιοκτησιακού (γαιοκτησιακού) καθεστώτος της Κρήτης.