«Ο δήμος της Κω χρειάζεται επανίδρυση»

«Όσοι ασχολούμαστε με την αυτοδιοίκηση στο νησί, πρέπει να μπούμε σε αυτή τη λογική»

«Εγώ δηλώνω παρών. Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να με δείτε το επόμενο διάστημα σε κάποιο σχήμα ή ακόμα-ακόμα να υπάρξει μια πρωτοβουλία από κάποιους ανθρώπους στην κατεύθυνση της δημιουργίας κάτι νέου»

«Πιστεύω ότι ο κύριος Νικηταράς έχει ήδη απολέσει την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε για δεύτερη φορά το 2023 και όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι στα αυτοδιοκητικά πράγματα του τόπου μας υπάρχει πολιτικό κενό»

«Η δημοτική αρχή και το 2019 και το 2023 προσπαθούσε να ισορροπήσει σε δύο βάρκες. Κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, με αποτέλεσμα ο κύριος Νικηταράς να πέσει στη θάλασσα»

«Είναι πρώτη φορά που δήμαρχος στο νησί της Κω έχει τόση μεγάλη εξάρτηση από κόμματα. Και φαίνεται το τελευταίο διάστημα ότι πλέον έχει μείνει μόνος του, γιατί και τα δύο κόμματα τα οποία τον στήριξαν, έχουν αποσύρει την εμπιστοσύνη τους στον πρόσωπό του»

«Για το νερό της λίμνης Πυλίου, πρέπει να αξιοποιηθεί ο χώρος του παρακείμενου λατομείου προκειμένου να γίνει αποθήκευση του νερού τους χειμερινούς μήνες»

«Ο δήμος της Κω ιστορικά έχασε ένα μεγάλο πλεονέκτημα, να διαχειριστεί ο ίδιος τα απορρίμματα του. Εάν είχε τη διαχείριση των απορριμμάτων, θα μπορούσε να ήταν ενεργειακά αυτόνομος. Ο κύριος Νικηταράς ήθελε να ξεφορτωθεί από πάνω του τον ΧΥΤΑ, γιατί ήξερε ότι δεν μπορούσε να τον διαχειριστεί»

«Εάν υπήρχε μια δημοτική αρχή η οποία λειτουργούσε στοιχειωδώς τις κοινότητες, δεν θα έφταναν οι πολίτες καθημερινά να οργανώνονται προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα»

«Πρέπει να λειτουργήσει Διεύθυνση Αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης στον σύγχρονο οργανισμό εσωτερικής υπηρεσίας, ώστε, τα επόμενα χρόνια να παραχθεί έργο για την αντιμετώπισή της»

«Η άποψή μου ήταν, να ανεγερθεί το νέο νοσοκομείο στο υπάρχον οικόπεδο και όχι στο άλλο που έγινε ανταλλαγή, δηλαδή, στο οικόπεδο του υπουργείου Γεωργίας. Το θέμα κόλλησε με ευθύνη του δήμου»

«Πρέπει να αξιοποιηθεί το παλιό λατομείο στη Ζιά, προκειμένου να συγκεντρώνει τον μεγάλο όγκο των οχημάτων και των τουριστικών λεωφορείων»

«Ο δήμαρχος, κατά το νόμο,  είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση των αποφάσεων του δημοτικού συμβουλίου. Όταν υπάρχει απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που ορίζει το νέο διοικητικό συμβούλιο της ΑΝΕΜ και ο δήμαρχος δεν προχωρά στην εγκατάστασή του, υπάρχει θεσμική εκτροπή»

«Ο ΚΩΑΝ ξεκίνησε ως δημοτικό «παραμάγαζο» και δεν έχει παράξει απολύτως τίποτα σε επίπεδο έργων -  Αυτό το μοντέλο εάν δεν βελτιωθεί εντός του 2025, πρέπει να κλείσει»

Το τελευταίο διάστημα και ιδίως μετά την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας σε επισιτισμό και ξενοδοχεία οι εξελίξεις σε εργασιακά θέματα τρέχουν. Αλλά ως συνήθως αυτές οι εξελίξεις είναι εις βάρος της πλειοψηφίας των εργαζομένων.

Μία από αυτές τις εξελίξεις είναι και η υπογραφή της νέας Τοπικής κλαδικής συλλογικής σύμβασης στον επισιτισμό, η οποία μεταξύ άλλων δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να “απασχολούν” τον εργαζόμενο και την έβδομη μέρα καθώς επίσης και πέραν του προβλεπόμενου οκταώρου.

Είδα κόσμο, αυτές τις μέρες, να βγαίνει σε τοπικά κανάλια, ραδιόφωνο, τύπο και να μιλάνε με καμάρι για το μεγάλο επίτευγμα της Ρόδου. Διάβασα συνεντεύξεις από ανθρώπους εκλεγμένους στην περιφέρεια να λένε μεταξύ άλλων ότι εστιατόρια και ξενοδοχεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν τηρούν το οχτάωρο και δίνουν ρεπό και σαν παράδειγμα αναφέρθηκε ότι δεν γίνεται να πληρώνει ένα εστιατόριο 2 chef για να δίνει ρεπό…

Βλέποντας και ακούγοντας όλα αυτά αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί που βγαίνουν και μιλάνε έχουν ιδέα τι είναι μια Brigada (ομάδα) κουζίνας; Πως λειτουργεί; Πόσοι άνθρωποι πρέπει να δώσουν ένα κομμάτι από την ψυχή τους για να βγει αυτό το αποτέλεσμα που βλέπουμε στο πιάτο μας κάθε φορά που επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο; Τι θυσίες κάνει ο εργαζόμενος στον επισιτισμό;

Ζώντας λοιπόν αυτές τις μέρες το μεγάλο επίτευγμα της Ρόδου, μου γεννήθηκε η επιθυμία να μοιραστώ τις σκέψεις μου, αποτέλεσμα της μακροχρόνιας εμπειρίας μου (30 έτη) στον επισιτιστικό κλάδο.

Η πρώτη μου επαφή με τις κουζίνες ήταν το 1994 όπου εργάστηκα ως βοηθός μάγειρα σε ένα εστιατόριο στην Ιταλία. Τότε θυμάμαι δουλεύαμε 8 ώρες την ημέρα και αν και το εστιατόριο ήταν ανοιχτό 7 μέρες την εβδομάδα εμείς είχαμε υποχρεωτικά 2 ρεπό την εβδομάδα. Και όταν λέω εμείς εννοώ όλοι από τον Chef μέχρι το προσωπικό καθαριότητας.

Το εστιατόριο αυτό δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εργάστηκα στην Ιταλία μέχρι το 1999 και όπου και αν πήγα δουλεύαμε πενθήμερο οκτάωρο και αν μία μέρα κάποιος δεν ένοιωθε καλά, απλά ενημέρωνε και δεν ερχόταν στην δουλειά.

Σήμερα μπορώ να πω με βεβαιότητα, χωρίς να θέλω να εξιδανικεύσω το εργασιακό καθεστώς της Ιταλίας, ότι κανένα εστιατόριο δεν είχε λειτουργικό πρόβλημα, υπήρχε το απαραίτητο προσωπικό, έβγαιναν οι βάρδιες και όλα κυλούσαν ρολόι.

Όταν επέστρεψα στην Ρόδο, ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τον εργασιακό Μεσαίωνα.

Άκουγα παντού απόψεις σαν αυτές που ανέφερα παραπάνω, ότι δηλαδή ένα εστιατόριο δεν μπορεί να λειτουργήσει δίνοντας ρεπό. Η συντριπτική πλειοψηφία των εποχικών (και όχι μόνο) επιχειρήσεων απασχολούσε κόσμο 7 μέρες στις 7 για 10 – 12 ώρες την ημέρα.

Πάντα με το ίδιο τυράκι για τον εργαζόμενο, αν δουλέψεις παραπάνω θα πληρωθείς καλύτερα, κι αν πληρωθείς καλύτερα ίσως βγει ο χειμώνας.

Λίγο πολύ όλοι μας αναγκαστήκαμε να παίξουμε με αυτούς τους όρους, με ποιο τίμημα όμως;

Προσωπικά αναγκάστηκα να αλλάξω επάγγελμα το 2018, αν και λάτρευα το επάγγελμα μου. Στα 52 μου, σήμερα, πάσχω από εκφυλιστική οστεοαρθρίτιδα ισχίων έχοντας ήδη ένα χειρουργείο ολικής αρθροπλαστικής στο ιατρικό μου ιστορικό και έπεται το επόμενο.

Όλα αυτά αποτέλεσμα της πολύωρης εξαντλητικής, χωρίς ρεπό, εργασίας στις κουζίνες. Δυστυχώς όμως αυτό δεν είναι ένα αποκλειστικά δικό μου πρόβλημα. Μιλώντας με φίλους και συναδέλφους όλων των ειδικοτήτων η πλειοψηφία, σε βάθος χρόνου, έχει αποκτήσει μυοσκελετικά προβλήματα λόγω της μεγάλης επιβάρυνσης από την εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία.

Μόνο τυχαίο δεν είναι λοιπόν το γεγονός ότι κάθε χρόνο έχουμε δεκάδες εργατικά ατυχήματα στο νησί κάποια από αυτά θανατηφόρα.

Κι επειδή σίγουρα κάποιοι θα σκεφτούν, πως είναι δυνατόν σε εποχικές επιχειρήσεις να υπάρχουν ρεπό, να τηρείται το σαραντάωρο κλπ θα αναφέρω ως παράδειγμα την δική μου επιχείρηση. Στην Gelateria που διατηρώ αν και βρίσκεται στην Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, ένα άκρως τουριστικό μέρος δηλαδή, το κατάστημα κάθε Κυριακή παραμένει κλειστό. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι και τα πέντε άτομα που απασχολούμαστε στην επιχείρηση πρέπει να ξεκουραζόμαστε, όλοι εργαζόμαστε αυστηρά σαράντα ώρες την εβδομάδα. Ούτε έπεσε ο ουρανός να μας πλακώσει, ούτε χρεοκοπήσαμε. Οι πελάτες σέβονται την ανάγκη μας για ξεκούραση, γνωρίζουν ότι τις Κυριακές είμαστε κλειστά μας εύχονται καλή ξεκούραση και παραμένουν πιστοί. Τονίζω ότι δεν τα λέω αυτά να εξιδανικεύσω την κατάσταση, ούτε λέω ότι ιδιαίτερα τα μικρά μαγαζιά δεν έχουν προβλήματα, το αντίθετο. Ωστόσο το να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι αδύνατο οι εργαζόμενοι στα εποχικά μαγαζιά να δουλεύουν με ρεπό δεν είναι αλήθεια.

Πρόσφατα, άκουσα τον κύριο Εγγλέζο, πρόεδρο του εργατικού κέντρου, σε μία συνέντευξη στον TopFm να δηλώνει χαρούμενος με την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης εργασίας διότι ο εργαζόμενος θα έχει την δυνατότητα να επιλέξει πότε θα κάνει υπερωρίες, πόσες θα είναι αυτές και αν θα δουλέψει τα ρεπό του.

Στην ίδια συνέντευξη ανέφερε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κύμα εργαζομένων που φεύγει από την Ρόδο για να εργαστεί στην Κύπρο, την Αυστρία και γενικά στην Ευρώπη αναζητώντας δωδεκάμηνη εργασία καλύτερες συνθήκες και καλύτερους μισθούς.

Και διερωτώμαι πως είναι δυνατόν να υπάρχουν αυτές οι δύο αντιφατικές προτάσεις στην ίδια τοποθέτηση;

Διότι με την υπογραφή της σύμβασης στην ουσία ο υπάλληλος υποχρεώνεται να υποκύψει στις πιέσεις της τοπικής αγοράς εργασίας για 7ήμερη και 10ωρη εργασία για να μπορέσει να επιβιώσει τους χειμερινούς μήνες.

Αναγκάζεται να πουλήσει πολύ φτηνά την σωματική του και ψυχική του υγεία για να εξασφαλίσει 2000 ίσως 3000 ευρώ επιπλέον μπας και μπορέσει να καλύψει έστω και κάτι από τις υποχρεώσεις που τρέχουν είτε χειμώνας είναι, είτε καλοκαίρι.

Εδώ θέλω να τονίσω, για να λυθεί και η απορία στον κύριο Εγγλέζο, ότι αυτή η νοοτροπία είναι που διώχνει τους νέους μας στο εξωτερικό. Φεύγουν στην Κύπρο, στην Αυστρία ακόμα και στην Ισλανδία γιατί εκτός από τους πολύ χαμηλούς μισθούς, έχουν κουραστεί να δουλεύουν 7ήμερα και 10ωρα σε εξαντλητικούς ρυθμούς. Φεύγουν για να έχουν μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση, να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια και με ποιότητα. Το τι συναντούν βέβαια τελικά εκεί που πάνε, είναι άλλο ζήτημα…

Αυτό το γεγονός έχει φέρει στην Ελλάδα μία παγκόσμια διάκριση, βρισκόμαστε στην τρίτη θέση παγκοσμίως με τις χώρες όπου μειώνεται ο πληθυσμός της με ταχείς ρυθμούς. Αυτή η διάκριση είναι φυσικό επακόλουθο της υπέρμετρης λιτότητας η οποία απωθεί τους νέους από το να κάνουν οικογένεια αφενός και αφετέρου τους ωθεί να φύγουν στο εξωτερικό για μία καλύτερη ζωή.

Η λύση λοιπόν δεν είναι να εργαζόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο. Λύση είναι να διεκδικήσουμε καλύτερες αμοιβές και καλύτερες συνθήκες εργασίας, να επανέλθει το 6μηνο επίδομα ανεργίας για τους εποχικούς υπαλλήλους, λύση είναι να δουλεύουμε για να έχουμε μία αξιοπρεπή ζωή και όχι να δουλεύουμε για να επιβιώσουμε.

*Ο Μιχάλης Κωστάκης έχει εργαστεί 30 χρόνια σε κουζίνες εστιατορίων και ξενοδοχείων, ξεκινώντας από βοηθός μάγειρα και φτάνοντας ως αρχιμάγειρας σε κουζίνες μεγάλων ξενοδοχείων, έχει διατελέσει μέλος του ΔΣ του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων. Σήμερα διατηρεί Gelateria στην παλιά πόλη.

Πηγή: torodami.gr

Εργαζόμενοι: «Αχίλλειος πτέρνα» το ωράριο στην Ελλάδα

Οι μισοί εργάζονται πέραν των συμβατικών υποχρεώσεών τους, ακόμη Σαββατοκύριακο ή και νύχτα, χωρίς αντίστοιχες αμοιβές  -  Έρευνα του ΙΝΕ ΓΣΕΕ

Το ωράριο εργασίας και οι συνολικές ώρες απασχόλησης αποτελεί – μακράν – την «αχίλλειο πτέρνα» του Έλληνα εργαζόμενου, ο οποίος εργάζεται περισσότερες ώρες από την συμβατική του υποχρέωση, χωρίς αντίστοιχη αμοιβή, ενώ απασχολείται τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο μηνιαίως. Ταυτοχρόνως ένας στους πέντε εργαζόμενους δηλώνει ότι απασχολείται νύχτα τουλάχιστον μια φορά τον μήνα, αναφέρει ρεπορτάζ του Κώστα Παπαδή στον «Ο.Τ.».

Το προφίλ του εργαζόμενου ως προς τις ώρες (τις νόμιμες ή παράνομες ώρες εργασίας του) «φιλοτεχνεί» έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ η οποία επικεντρώνει στην διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η πραγματική διάρκεια και η οργάνωση του οποίου, επηρεάζει τις συνθήκες εργασίας, την υγεία και την ευημερία των εργαζομένων. Αντιθέτως οι  πολλές ώρες εργασίας συνιστούν κίνδυνο για τη σωματική και την ψυχική υγεία των εργαζομένων και για την ασφάλειά τους σημειώσει το Ινστιτούτο Εργασίας.

Ώρες εργασίας

Σύμφωνα με την έρευνα, το 52% των ερωτηθέντων δήλωσε πως εργάζεται επιπλέον ώρες από αυτές που ορίζει η σύμβαση εργασίας του. Το 15% δήλωσε πως εργάζεται επιπλέον μία έως δυο ώρες και το 14% επιπλέον 3 έως 5 ώρες την εβδομάδα. Μικρότερο (8%) είναι το ποσοστό εκείνων που δήλωσαν πως η εβδομαδιαία εργασία τους υπερέβαινε τις 6 με 8 ώρες, ενώ το 5% των ερωτηθέντων δήλωσε πως εργαζόταν επιπλέον 8 έως 10 ώρες την εβδομάδα και το 9% πάνω από 10 ώρες.

Συχνότητα

Το 30% δήλωσε ότι εργάζεται πάνω από δύο φορές το μήνα πέραν των 10 ωρών ημερησίως. Το 11% μία φορά τον μήνα, ενώ το 58% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η ημερήσια εργασία του μέσα στον μήνα δεν ξεπερνούσε ποτέ τις 10 ώρες.

Αμοιβή

Σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες (49%) δήλωσαν ότι δεν αμείβονταν για τις επιπλέον ώρες εργασίας τους, ενώ το 16% λάμβανε μόνο ένα μέρος από την προβλεπόμενη επιπλέον αμοιβή. Δηλαδή το 65% των εργαζομένων δήλωσε είτε ότι δεν αμείβεται καθόλου είτε ότι αμείβεται μερικώς για την υπερεργασία του. Τη συνολική αμοιβή των επιπλέον ωρών εργασίας τους λάμβανε μόνο το 34% των ερωτώμενων του δείγματος.

Εργασία τα Σαββατοκύριακα 

Το 41% των ερωτηθέντων του δείγματος δήλωσε ότι εργαζόταν πάνω από δύο Σαββατοκύριακα τον μήνα και το 15% μία φορά τον μήνα. Δηλαδή το 56% των εργαζομένων δήλωσε ότι εργάζεται τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο τον μήνα.

Νυχτερινή εργασία

Το 82% του δείγματος δήλωσε ότι δεν εργαζόταν νύχτα. Αντίθετα, το 3% δήλωσε ότι εργαζόταν νύχτα μία φορά τον μήνα, ενώ το 15% πάνω από δύο φορές τον μήνα. Οι συνδυαστικές απαντήσεις στα δύο αυτά ερωτήματα (νυχτερινή και εργασία το Σαββατοκύριακο) δείχνουν ότι περίπου 2 στους 3 εργαζομένους εργάζονται τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο και περίπου ένας στους 5 εργάζεται νύχτα τουλάχιστον μία φορά τον μήνα.

Βάρδιες

Σχετικά με την απροειδοποίητη αλλαγή βάρδιας, το 38% του συνόλου του δείγματος δήλωσε ότι δεν εργαζόταν με βάρδιες, ενώ το 53% δήλωσε πως δεν γινόταν ποτέ αλλαγή βάρδιας χωρίς προειδοποίηση ή πως αυτό συνέβαινε πολύ σπάνια. Συχνή ή πολύ συχνή απροειδοποίητη αλλαγή βάρδιας δήλωσε το 9% των ερωτηθέντων.

Τηλεργασία

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εργασιακές συνθήκες και τα τεχνολογικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά του εργασιακού περιβάλλοντος στην Ελλάδα έχουν τα ευρήματα για την τηλεργασία. Το 84% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι δεν εργαζόταν με τηλεργασία, ενώ από το 16% του δείγματος που απάντησε θετικά στο σχετικό ερώτημα το 44% εργαζόταν με τηλεργασία κάποιες φορές τον μήνα, το 38% ορισμένες φορές την εβδομάδα και το 16% καθημερινά.

Ελεύθερος χρόνος

Το 25%, δηλαδή 1 στους 4, των ερωτηθέντων του δείγματος δήλωσε ότι αναγκαζόταν να εργαστεί συχνά ή πολύ συχνά στον ελεύθερο χρόνο του για να ανταποκριθεί στις εργασιακές απαιτήσεις, ενώ το 75% δήλωσε πως η ενασχόληση με εργασιακά θέματα στον ελεύθερο χρόνο του ήταν σπάνια ή δεν υφίστατο.

Άδεια ολίγων ωρών

Για άδεια ολίγων ωρών στη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας για τη διευθέτηση προσωπικών ή οικογενειακών θεμάτων, το 42% του συνόλου των ερωτηθέντων δήλωσε ότι μπορούσε πάντα ή τις περισσότερες φορές να πάρει μια τέτοιου είδους άδεια, το 45% ότι μπορούσε ελάχιστες φορές ή μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης, ενώ το 13% απάντησε αρνητικά.

Ρεπό

Το 52% των ερωτηθέντων του δείγματος δήλωσε ότι είχε τη δυνατότητα να ορίσει τις ημέρες των ρεπό και των αδειών του, ενώ αυτή τη δυνατότητα σε μέτριο βαθμό είχε το 26% και σε μικρό βαθμό το 13%. Το 8% απάντησε ότι δεν είχε τη δυνατότητα να ορίσει τις ημέρες των αδειών και των ρεπό του.

Ο υπερτουρισμός στην Ευρώπη έγινε ένα καθοριστικό ζήτημα για τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2024. Με προβλέψεις για ρεκόρ στον αριθμό των τουριστών το 2025, πολλοί εμβληματικοί προορισμοί εφαρμόζουν μέτρα για την καταπολέμηση του υπερπληθυσμού, ενώ σε όλη την Ευρώπη προγραμματίζονται διαμαρτυρίες.

Οι ταξιδιώτες επανεξετάζουν τις συνήθειες και τους προορισμούς τους, ώστε να μην καταστραφούν οι διακοπές τους, σημειώνει το Forbes.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει το πρόβλημα του υπερτουρισμού από το 1843, όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ παραπονέθηκε ότι «σύντομα η Μπιαρίτς θα βάλει ράμπες στις αμμοθίνες της, σκάλες στα γκρεμά της, περίπτερα στα βράχια της, παγκάκια στις σπηλιές της. Τότε η Μπιαρίτς δεν θα είναι πια η Μπιαρίτς, θα είναι κάτι αποχρωματισμένο, όπως η Ντιέπ και η Οστάνδη».

Θα φέρει το 2025 μια «τέλεια καταιγίδα» υπερτουρισμού στην Ευρώπη;

Το 2024 σηματοδότησε μια κρίσιμη χρονιά για τον παγκόσμιο τουρισμό, με τις διεθνείς αφίξεις να φτάνουν το 96% των προ πανδημικών επιπέδων και τις ιστορίες υπερτουρισμού να κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα σε όλη την Ευρώπη. Ήταν η χρονιά που κάτοικοι και δήμοι της Ευρώπης είπαν «όχι» στην απεριόριστη πρόσβαση στους αγαπημένους τους προορισμούς διακοπών. Η Βενετία εισήγαγε τουριστικό φόρο, πόλεις όπως το Άμστερνταμ και η Φλωρεντία εφάρμοσαν περιορισμούς στις βραχυπρόθεσμες ενοικιάσεις, ενώ η Ακρόπολη περιόρισε τον αριθμό των επισκεπτών σε 20.000 την ημέρα.

Η τουριστική βιομηχανία ανταποκρίθηκε στον υπερτουρισμό θέτοντας τη βιωσιμότητα στο επίκεντρο των ταξιδιωτικών εμπειριών, και οι «παρακάμψεις προορισμών» έχουν γίνει συνηθισμένες στην ταξιδιωτική ορολογία — «θέλετε να αποφύγετε τα πλήθη στο Παρίσι; Πηγαίνετε στην Αμβέρσα ή τη Μπριζ!»

Υπάρχουν όμως λόγοι να πιστεύουμε ότι η Ευρώπη οδεύει προς μια άλλη τέλεια

καλοκαιρινή καταιγίδα υπερτουρισμού;

• Οι αναλυτές πιστεύουν ότι τα διεθνή ταξίδια θα σημειώσουν την μεγαλύτερη αύξηση μέχρι σήμερα. Η Διεθνής Ένωση Αερομεταφορών (IATA) προέβλεψε ότι στο τέλος του 2024, οι αεροπορικές εταιρείες θα μεταφέρουν περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια άτομα, το μεγαλύτερο αριθμό που έχει καταγραφεί ποτέ. Αν και δεν είναι σαφές πώς οι δασμοί του Τραμπ θα επηρεάσουν τις μακροπρόθεσμες καταναλωτικές δαπάνες για ταξίδια, αυτό αποτελεί αύξηση 6,7% σε σύγκριση με το 2024.
• Η εφημερίδα New York Times αναφέρει ότι ακτιβιστικές ομάδες σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν διαμαρτυρίες σε όλη την Ευρώπη στις 15 Ιουνίου. Οι ηγέτες του Δικτύου της Νότιας Ευρώπης κατά της Τουριστικοποίησης δεν έχουν ακόμη αποφασίσει τη μορφή των διαδηλώσεων.

Η πραγματικότητα σε Γαλλία και Ισπανία

Η Γαλλία είναι η χώρα με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο — 72,4 εκατομμύρια τουρίστες το 2023, 1,6 εκατομμύρια περισσότεροι από την επόμενη πιο δημοφιλή χώρα, την Ισπανία — και συγκεκριμένα αξιοθέατα μπορούν να υπερπληρωθούν γρήγορα. Η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί από το 2023 να ανακατευθύνει το 80% των τουριστών που επισκέπτονται μόνο το 20% των αξιοθέατων της, όπως το Μον Σεν Μισέλ και τα εντυπωσιακά βράχια της Ετρέτα στη Νορμανδία, μερικές φορές δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τις μεγάλες ουρές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αποθαρρύνει την άφιξη περισσότερων επισκεπτών.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Statista, η Γαλλία έχει χαμηλότερη τουριστική πυκνότητα από τη γειτονική Ισπανία, όπου τα νησιά Μαγιόρκα, Μενόρκα, Ίμπιζα και οι Κανάριες Νήσοι είναι από τους πιο επισκέψιμους προορισμούς της Ευρώπης, σε σχέση με τον πληθυσμό τους. Και ήταν οι Ισπανοί ντόπιοι που διαμαρτυρήθηκαν περισσότερο το 2024, είτε πυροβολώντας με νεροπίστολα τους τουρίστες στη Βαρκελώνη, είτε περπατώντας επανειλημμένα μπρος-πίσω στις διαβάσεις πεζών στο βορρά για να σταματήσουν την κυκλοφορία προς την παραλία, είτε πραγματοποιώντας απεργία πείνας στην Τενερίφη. Οι ντόπιοι που ζουν στη διαδρομή του λεωφορείου 116 στη Βαρκελώνη κατάφεραν να υποβάλουν αίτηση στο τοπικό συμβούλιο για να ζητήσουν από το Google και το Apple Maps να καταργήσουν τη διαδρομή του λεωφορείου από το διαδίκτυο, προκειμένου να σταματήσει ο υπερτουρισμός.

Και τι πρέπει να κάνει κάποιος;

Η πλατφόρμα marketing Heepsy μελέτησε τους πιο πολυσύχναστους προορισμούς της Ευρώπης στο Instagram για το 2025, προκειμένου να βοηθήσει τους ταξιδιώτες να αποφασίσουν πού να πάνε. Λαμβάνει υπόψη την πυκνότητα των τουριστών (τουρίστες ανά km²) και τον αριθμό των hashtag στο Instagram για να αντικατοπτρίσει τη φυσική συμφόρηση και τη δημοτικότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — μια ενδιαφέρουσα ιδέα, παρόμοια με την ιδέα του Γαλλικού Οργανισμού Τουρισμού να στέλνει μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όταν ένας τόπος γίνεται πολύ πολυσύχναστος.

Η Γενεύη, το Παρίσι και η Ρώμη ήταν οι τρεις πρώτες πόλεις. Η Γενεύη έχει 8 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως σε μια μικρή έκταση, οπότε η αναλογία τουριστών προς έκταση είναι σημαντικά υψηλή, ιδιαίτερα γύρω από το εντυπωσιακό σιντριβάνι Jet d’Eau. Το Παρίσι έχει πολύ μεγαλύτερη αστική περιοχή, αλλά κατατάσσεται υψηλά λόγω των 50 εκατομμυρίων επισκεπτών που δέχεται ετησίως. Και η Ρώμη προηγείται όλων των πόλεων με 31 εκατομμύρια hashtag στο Instagram. Αν και η ιταλική πόλη έχει το μεγαλύτερο αστικό ιστό μεταξύ των 10 πρώτων πόλεων, κάτι που συνήθως μειώνει τον υπερπληθυσμό, η δημοφιλία της στα κοινωνικά μέσα και οι 35 εκατομμύρια επισκέπτες που δέχεται ετησίως δημιουργούν σημαντική συμφόρηση. Η Ρώμη παράγει πάνω από έξι φορές περισσότερα hashtag στο Instagram από τη Γενεύη.

Ελαφρά μετατόπιση των ταξιδιωτικών προορισμών, αλλά θα αποφευχθεί ο υπερτουρισμός στην Ευρώπη;

Ευτυχώς, υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ταξιδιώτες απομακρύνονται ελαφρώς από τους διαχρονικούς ευρωπαϊκούς προορισμούς. Η έρευνα της ETC, Monitoring Sentiment for Intra-European Travel, δείχνει μια ελαφρά πτώση της δημοτικότητας των παραδοσιακών μεσογειακών προορισμών (-8%), ενώ το ενδιαφέρον για την Ανατολική Ευρώπη αυξάνεται κατά 3% σε ετήσια βάση.

Το τέλος του 2024 σηματοδότησε την κυκλοφορία πολλών λιστών με τους κορυφαίους ταξιδιωτικούς προορισμούς, και πολλές από αυτές επιβεβαίωσαν ότι οι ταξιδιώτες στρέφονται όλο και περισσότερο προς την Ανατολική Ευρώπη, όπου, για παράδειγμα, η Αλβανία έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα. Εκτός από τον υπερτουρισμό, αυτή η τάση σχετίζεται πιθανώς με την ανάγκη των καταναλωτών να αξιοποιήσουν καλύτερα τα χρήματά τους στις διακοπές τους σε μια περίοδο πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας — μια κατάσταση που είναι επωφελής και για τις δύο πλευρές.

Αν θέλετε να αποφύγετε τα πλήθη, το CNTraveler παραθέτει επτά ευρωπαϊκούς προορισμούς που δεν περιλαμβάνονται στις συνηθισμένες λίστες με τα μέρη που πρέπει να επισκεφθείτε. Το ειρωνικό είναι ότι μόλις εμφανίζονται σε μια λίστα με λιγότερο πολυσύχναστα μέρη, συνήθως είναι το αντίθετο: Σλοβενία, Κροατία, Τσεχία, Τουρκία, Αυστρία, Ουγγαρία και Μαυροβούνιο.

Ωστόσο, τα στοιχεία φαίνονται συγκλονιστικά: σε σύγκριση με τα στοιχεία του 2024, οι κρατήσεις για το Μαυροβούνιο έχουν αυξηθεί κατά 24%, σύμφωνα με έναν ταξιδιωτικό πράκτορα, για τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2025. Η Βουδαπέστη έχει αύξηση 143%, η Αυστρία 243%, η Τουρκία 272%, η Τσεχική Δημοκρατία 309%, η Κροατία 356% και η Σλοβενία ένα εντυπωσιακό 473% σε σχέση με τα στοιχεία κρατήσεων για το καλοκαίρι του 2024.

Έλεγχος του υπερτουρισμού στην Ευρώπη — Ίσως η λύση είναι η δυναμική τιμολόγηση;

Οι ποσοστώσεις είναι μια όλο και πιο συνηθισμένη τακτική για τους διαχειριστές τουριστικών αξιοθέατων, όπως ο περιορισμός των ημερήσιων επισκεπτών στους βραχώδεις ασβεστολιθικούς βράχους του Sugiton Calanque στη Μασσαλία σε μόλις 400 άτομα. Το Λούβρο, το μουσείο με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο, που υποδέχεται εννέα εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, σχεδιάζει να περιορίσει τον αριθμό των επισκεπτών και να ενθαρρύνει τους επισκέπτες να δουν ένα ευρύτερο φάσμα έργων τέχνης και όχι μόνο τη Μόνα Λίζα. Το νησί Bréhat στη Βρετάνη, στη βόρεια Γαλλία, επανέφερε μια πρωινή ποσόστωση στα σκάφη για τον έλεγχο του υπερτουρισμού.

Η τιμολόγηση είναι μια άλλη λύση. Η Βενετία καταπολεμά τον υπερτουρισμό επεκτείνοντας το εισιτήριο εισόδου, που εισήχθη το 2024, σε περισσότερες ημέρες του έτους το 2025. Και οι φόροι ξενοδοχείων υπάρχουν εδώ και πάνω από μια δεκαετία σε πολλές μεγάλες πόλεις.

Η Statista υποστηρίζει ότι αυτοί οι φόροι εισόδου και ξενοδοχείων είναι πολύ ευρείς για να είναι αποτελεσματικοί. Μια καλύτερη προσέγγιση θα ήταν η χρήση δυναμικής τιμολόγησης για την προσαρμογή της προσφοράς στη ζήτηση. Αντί για την ίδια τιμή όλο το χρόνο, γιατί να μην χρεώνουμε περισσότερο στις περιόδους αιχμής, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να ταξιδεύουν εκτός σεζόν ή όταν υπάρχει λιγότερος κόσμος; Τα ξενοδοχεία θα μπορούσαν να επωφεληθούν από μια σταθερότερη ροή εσόδων όλο το χρόνο. Η Statista υποστηρίζει επίσης ότι οι φόροι ξενοδοχείων θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ως ποσοστό της τιμής του δωματίου, προσθέτοντας έναν δείκτη εποχικότητας, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι που αγοράζουν τα πιο ακριβά δωμάτια θα πληρώνουν περισσότερα, ιδίως αν ταξιδεύουν το καλοκαίρι.

Μια παγκόσμια δημοσκόπηση της Site Minder δείχνει ότι οι καταναλωτές συμφωνούν με αυτή τη δυναμική τιμολόγηση κατά τις περιόδους αιχμής. Το 65% των ερωτηθέντων συμφώνησε με αυτή την άποψη, σε σύγκριση με μόλις 13% που διαφώνησαν.

Πηγή: money-tourism.gr