Όταν τα κόμματα βρίσκονται στο ναδίρ της εμπιστοσύνης των πολιτών είναι άδικο κάποια τοπικά στελέχη της πολιτικής ζωής του μικρού νησιού μας να μην κατανοούν τα βαθύτερα αίτια μιας άστοχης τοποθέτησης ενός νέου υπαλλήλου της ΚΩΑΝ και να συντηρούν δυστυχώς την πολιτική και κομματική αντιπαράθεση συνεπείς στις διδαχές και στις πρακτικές των κομματικών ηγεσιών που καθημερινά βλέπουμε στις τηλεοράσεις με αποκλειστικό σκοπό τη συσπείρωση των οπαδών των κομμάτων τους ή και της έκδοσης κομματικών διαπιστευτηρίων.

Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής ένδειας που κυριαρχεί στη χώρα μας ιδίως μετά την πτώχευση και τα μνημόνια, που όμως δεν δικαιολογεί κυρίως όλους όσους συμμετέχουν στο Δ.Σ. της ΚΩΑΝ, μετά του προέδρου της Δημάρχου, οι οποίοι δεν κατανόησαν ακόμα και σήμερα τις αιτίες αυτού του γεγονότος.

Ότι δηλαδή  η οντότητα και η σοβαρότητα της ΚΩΑΝ από την σύσταση της ήταν ανύπαρκτες και άρα ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε  φαινόμενα παρόμοια του επίδικου και ξένα από την αποστολή της όπως αυτή προδιαγράφεται από τον νόμο της κυβέρνησης της Ν.Δ. για τις δημοτικές αναπτυξιακές εταιρείες, νόμο που αγνοούν ακόμα και τα στελέχη της τοπικής Ν.Δ.

Γιατί αν γνώριζαν τον νόμο, τότε με την συμμετοχή τους στην ΚΩΑΝ θα καταλάβαιναν ότι δεν μπορούν να παίζουν με ένα θεσμοθετημένο εργαλείο που ήρθε να καλύψει τα τεράστια κενά των ελλείψεων σε επιστημονικό και υπαλληλικό στελεχιακό δυναμικό των τεχνικών υπηρεσιών και της πολεοδομίας!

Ότι δεν μπορεί να την έχουν μετατρέψει σε μεσάζοντα αναθέσεων μελετών αντί για δημιουργό αναπτυξιακών μελετών και έργων.

 Ότι η ΚΩΑΝ θα μπορούσε να μετατραπεί σε κυψέλη νεών επιστημόνων στα γνωστικά αντικείμενα τους και ισχυρό αναπτυξιακό κύτταρο, καταλύτη κοινωνικών και οικονομικών παρεμβάσεων, συμπαραστάτη ενός Δήμου που είναι σήμερα απαξιωμένος εξαιτίας των μνημονίων και των τοπικών πολιτικών.

 Ότι στο ενδεχόμενο μιας σοβαρής λειτουργίας της ΚΩΑΝ, τότε ο νέος επιστήμονας κ. Πικιώνης, πτυχιούχος της πληροφορικής, θα έβρισκε τον εαυτό του και την επιστήμη του και θα αναλάμβανε την ευθύνη απέναντι της κοινωνίας, αντί να ασχολείται περί άλλων, δηλαδή με τις εκθέσεις και τους τουρίστες που έτσι και αλλιώς τους φέρνει η TUI και έτσι και αλλιώς μεριμνούν για την φιλοξενία τους οι συμπατριώτες μας των τουριστικών επιχειρήσεων από τον ξενοδόχο μέχρι και τον τελευταίο εστιάτορα ή ταξιτζή, ή καμαριέρα.

Πριν από έξι μήνες ο Όμιλος για την Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση με εισήγηση του π. Δημάρχου Ντίνου Παπανικολάου και την έγκριση 20 αυτοδιοικητικών μελών του κατέθεσε δημόσια και με εκατοντάδες προσωπικές επιστολές την πρόταση για την αποστολή και τη λειτουργία της ΚΩΑΝ και τις τεράστιες δυνατότητες της. Αλήθεια ποιος την διάβασε;  Ποιος διάβασε την αιτιολογική έκθεση του νόμου;

Μην πυροβολείτε λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι τον φάλτσο πιανίστα!  Τους υπεύθυνους του καταστήματος που λέγεται ΚΩΑΝ να βρείτε μπας και την ισιώσουν για να καταλάβει ο κάθε πιανίστας την σοβαρότητα του μαγαζιού!.  Να τους βρείτε όλους του συμβουλίου! Και τους «ναι» και τους «όχι» και τους «παρών».

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω  Ήμαρτον Θεέ μου μέρα πούναι σήμερα…..

«Τα όσα παρακολουθούμε να εξελίσσονται τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια σφαίρα, όσον αφορά το θέμα της εξώθησης σε απόλυση του Διευθυντή Τουρισμού του ΚΩΑΝ, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τραγελαφικά, αν δεν ήταν βαθιά αντιδημοκρατικά και ακραία επικίνδυνα, για να θεωρηθούν «κανονικότητα».

Θράσος χωρίς όρια και πέρα από κάθε λογική και δημοκρατική διαδικασία, η άκρως ιδιοκτησιακή αντίληψη του κυβερνώντος κόμματος, εκφρασμένη δια των κατά τόπους εκπροσώπων τους, όσον αφορά την λειτουργία των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και Νομικών προσώπων, τα οποία προφανώς θεωρούν τσιφλίκι τους .

Είναι τόσο δε το μέγεθος της αντιδημοκρατικής δυσανεξίας τους σε κάθε «αντίθετη» άποψη, που δεν διστάζουν να απαιτήσουν την κεφαλή «επί πίνακι» όσων υπηρετούν σε αυτά και συγχρόνως τολμούν να εκφράζονται ελεύθερα.

Εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση μπαίνει στη διαδικασία να εξυπηρετήσει τέτοιες αναχρονιστικές λογικές στην βάση της διατήρησης των όποιων «ισορροπιών» καθώς είναι ολισθηρός ο δρόμος της αντιδημοκρατικής εκτροπής και οδηγεί σε ακόμα πιο σκοτεινά μονοπάτια.

Για μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ουσιαστικά αποσύρθηκε, εφαρμόζονται τακτικές παραδειγματικής τιμωρίας με απώτερο σκοπό την  επιβολή γενικού σιωπητηρίου για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα.

Η ελευθερία του λόγου δεν μπορεί να δικάζεται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και η ελεύθερη έκφραση σε μια δημοκρατία δεν νοείται να τυγχάνει “τιμωρίας”».

Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ 

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ 

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ 

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ 

* * * 

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἐλέῳ καί δυνάμει Θεοῦ διαπλεύσαντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ τό πέλαγος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί φθάσαντες εἰς τό παμφαές Πάσχα, ἀνυμνοῦμεν τόν κατελθόντα μέχρις ᾍδου ταμείων καί «ἀπεργασάμενον πᾶσιν εἰσηκτόν τόν Παράδεισον» διά τῆς ἐκ νεκρῶν Ἐγέρσεως Αὐτοῦ Κύριον τῆς δόξης.

Ἡ Ἀνάστασις δέν εἶναι ἀνάμνησις ἑνός γεγονότος ἀπό τό παρελθόν, ἀλλά «καλή ἀλλοίωσις» τῆς ὑπάρξεώς μας, «ἄλλη γέννησις, βίος ἕτερος, ἄλλο ζωῆς εἶδος, αὐτῆς τῆς φύσεως ἡμῶν μεταστοιχείωσις»[1]. Ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ἀνακαινίζεται ὁμοῦ μετά τοῦ ἀνθρώπου ἡ σύμπασα κτίσις. Ὅταν ψάλλωμεν τήν Γ’ ᾠδήν τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα, τό «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια·  ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται», τότε διακηρύσσεται ὅτι ὁλόκληρον τό σύμπαν εἶναι στερεωμένον καί πλῆρες ἀνεσπέρου φωτός. Ὄχι μόνον διά τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλά καί διά τήν ὅλην δημιουργίαν, ἰσχύει τό «πρό Χριστοῦ» καί τό «μετά Χριστόν».

Ἡ ἐκ νεκρῶν Ἔγερσις τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τόν πυρῆνα τοῦ Εὐαγγελίου, τό σταθερόν σημεῖον ἀναφορᾶς ὅλων τῶν κειμένων τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλά καί τῆς λειτουργικῆς ζωῆς καί τῆς εὐσεβείας τῶν Ὀρθοδόξων. Ὄντως, εἰς τό «Χριστός Ἀνέστη» συνοψίζεται ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ βίωσις τῆς καταργήσεως τοῦ κράτους τοῦ θανάτου εἶναι πηγή ἀνεκλαλήτου χαρᾶς, «ἐλευθέρας ἀπό τάς δεσμεύσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου». «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται, τῆς ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα». Ἔκρηξις «χαρᾶς μεγάλης» ἡ Ἀνάστασις διαποτίζει ὁλόκληρον τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν, τό ἦθος καί τήν ποιμαντικήν δρᾶσιν, ὡς πρόγευσις τῆς πληρότητος ζωῆς, γνώσεως καί χαρᾶς τῆς αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὀρθόδοξος πίστις καί ἀπαισιοδοξία εἶναι ἀσύμβατα μεγέθη.

Τό Πάσχα εἶναι διά τόν ἄνθρωπον ἑορτή ἐλευθερίας καί νίκη κατά τῶν ἀλλοτριωτικῶν δυνάμεων, ἐκκλησιοποίησις τῆς ὑπάρξεώς μας, πρόσκλησις εἰς συνεργίαν διά τήν μεταμόρφωσιν τοῦ κόσμου. Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καθίσταται «ἕνα μεγάλο Πάσχα», ὡς πορεία πρός «τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ»[2]. Τό βίωμα τῆς Ἀναστάσεως ἀποκαλύπτει τό κέντρον καί τήν ἐσχατολογικήν διάστασιν τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας. Αἱ βιβλικαί μαρτυρίαι περί τῆς Ἐγέρσεως τοῦ Σωτῆρος ἀναδεικνύουν τήν δύναμιν τῆς ἐλευθερίας τῶν πιστῶν, εἰς τήν ὁποίαν καί μόνην φανεροῦται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον παραμένει ἀπρόσιτον εἰς κάθε καταναγκασμόν. «Βουλομένων γάρ, οὐ τυραννουμένων τό τῆς σωτηρίας μυστήριον»[3]. Ἡ ἀποδοχή τῆς θείας δωρεᾶς ὡς «διάβασις» τοῦ πιστοῦ πρός τόν Χριστόν, εἶναι ἡ ἐλευθέρα ὑπαρκτική ἀπάντησις εἰς τήν ἀγαπητικήν καί σωστικήν «διάβασιν» τοῦ Ἀναστάντος πρός τόν ἄνθρωπον. «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»[4].

Τό μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου συνεχίζει καί σήμερον νά κλονίζῃ τάς θετικιστικάς βεβαιότητας τῶν ἀρνητῶν τοῦ Θεοῦ ὡς «ἀρνήσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας», τούς ὀπαδούς τῆς «φενάκης τῆς αὐτοπραγματώσεως χωρίς Θεόν» καί τούς θαυμαστάς τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ». Δέν ἀνήκει τό μέλλον εἰς τόν ἐγκλωβισμόν εἰς τήν αὐτάρεσκον, συρρικνωτικήν καί κλειστήν ἐνθαδικότητα. Δέν ὑπάρχει ἀληθής ἐλευθερία χωρίς Ἀνάστασιν, χωρίς προοπτικήν αἰωνιότητος.

Πηγήν ἀναστασίμου εὐφροσύνης διά τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν ἀποτελεῖ ἐφέτος καί ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα ὑπό σύμπαντος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ὁμοῦ μετά τῆς 1700ῆς ἐπετείου τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία κατεδίκασε τήν κακοδοξίαν τοῦ Ἀρείου, τοῦ «κατασμικρύναντος τῆς Τριάδος τόν ἕνα, Υἱόν καί Λόγον ὄντα Θεοῦ», καί ἐθέσπισε τόν τρόπον καθορισμοῦ τῆς ἡμερομηνίας διά τήν ἑορτήν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος.

Ἡ Σύνοδος τῆς Νικαίας ἐγκαινιάζει μίαν νέαν περίοδον εἰς τήν συνοδικήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, τήν μετάβασιν ἀπό τό τοπικόν εἰς τό οἰκουμενικόν συνοδικόν ἐπίπεδον. Ὡς γνωστόν, ἡ Α´ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰσήγαγε τόν «ἄγραφον» ὅρον «ὁμοούσιος» εἰς τό Σύμβολον τῆς πίστεως, μέ σαφῆ σωτηριολογικήν ἀναφοράν, ἡ ὁποία παραμένει τό οὐσιῶδες χαρακτηριστικόν τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, οἱ ἑορτασμοί τῆς μεγάλης ἐπετείου δέν εἶναι στροφή πρός τό παρελθόν, ἐφ᾿ ὅσον τό «πνεῦμα τῆς Νικαίας» ἐνυπάρχει ἀδιαπτώτως εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότης τῆς ὁποίας συναρτᾶται μέ τήν ὀρθήν κατανόησιν καί ἀνάπτυξιν τῆς συνοδικῆς ταυτότητός της. Ὁ λόγος περί τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπενθυμίζει τά κοινά χριστιανικά ἀρχέτυπα καί τήν σημασίαν τοῦ ἀγῶνος κατά τῶν διαστρεβλώσεων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί μᾶς προτρέπει νά στραφῶμεν πρός τό βάθος καί τήν οὐσίαν τῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ δέ κατά τό παρόν ἔτος κοινός ἑορτασμός τῆς «Ἁγιωτάτης τοῦ Πάσχα ἡμέρας» ἀναδεικνύει τήν ἐπικαιρότητα τοῦ θέματος, ἡ λύσις τοῦ ὁποίου ὄχι μόνον ἐκφράζει τόν σεβασμόν τῆς Χριστιανοσύνης πρός τά θεσπίσματα τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά καί τήν συνείδησιν ὅτι «οὐ πρέπει ἐν τοιαύτῃ ἁγιότητι εἶναί τινα διαφοράν».

Μέ τοιαῦτα αἰσθήματα, ἔμπλεοι τοῦ φωτός καί τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως καί ἀναβοῶντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστός Ἀνέστη», ἄς τιμήσωμεν τήν κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν τοῦ Πάσχα διά τῆς ὁλοψύχου ὁμολογίας τῆς πίστεως ἡμῶν εἰς τόν θανάτῳ τόν θάνατον πατήσαντα, πᾶσιν ἀνθρώποις καί ἁπάσῃ τῇ κτίσει ζωήν χαρισάμενον Λυτρωτήν, διά τῆς πιστότητος εἰς τάς τιμίας παραδόσεις τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί διά τῆς ἀνυποκρίτου πρός τόν πλησίον ἀγάπης, ἵνα δοξάζηται καί διά πάντων ἡμῶν τό ὑπερουράνιον ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκε´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Στις νέες προκηρύξεις για την πρόσληψη γιατρών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας θα περιλαμβάνονται και 7 θέσεις γιατρών στο Νοσοκομείο της Κω.

Συμμετοχή στο ερωτηματολόγιο “What Next? – Η επόμενη μέρα για την Κω.

Τι ανάπτυξη έχουμε; Τι ανάπτυξη θέλουμε;

Στο πλαίσιο της διημερίδας “What Next? – Η επόμενη μέρα για την Κω” (29-30/3/2025) ζητήσαμε από τους συμμετέχοντες να συμπληρώσουν δύο ερωτηματολόγια.

Τα ερωτηματολόγια συγχωνεύτηκαν σε ένα με δύο μέρη. Το ερωτηματολόγιο αυτό διαμοιράζεται πλέον ανοιχτά και προσκαλούμε όλους τους πολίτες και φορείς να συμμετάσχουν ώστε να διευρυνθεί το πληθυσμιακό δείγμα. Θα το βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://forms.office.com/r/reWikrYXUa?origin=lprLink

ή μέσω του συνδέσμου:

https://sustainablekos.gr/what-next/

Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από δύο μέρη:

Α. “Τι ανάπτυξη έχουμε” – αποτυπώνει την αντίληψη των συμμετεχόντων για τη σημερινή κατάσταση: τα χαρακτηριστικά, τα προβλήματα και τις επιπτώσεις του υφιστάμενου μοντέλου.

Β. “Τι ανάπτυξη θέλουμε” – καταγράφει τις απόψεις, τις προτεραιότητες και τις προτάσεις των πολιτών και των φορέων για ένα βιώσιμο μέλλον για την Κω.

Η συμμετοχή σας είναι πολύτιμη. Οι απαντήσεις θα υποβληθούν σε στατιστική ανάλυση και θα δημοσιοποιηθούν.

Τα ερωτηματολόγια έχουν σχεδιαστεί από την ερευνητική ομάδα του Ομότιμου Καθηγητή Ι. Σπιλάνη, του Πανεπιστημίου Αιγαίου – Τμήμα Περιβάλλοντος, στο πλαίσιο της συνεργασίας με τη “Βιώσιμη Κως”.

Οι απαντήσεις που υποβάλλονται μέσω του ερωτηματολογίου θα ανωνυμοποιηθούν πριν από οποιαδήποτε ανάλυση ή δημοσιοποίηση.

Σας καλούμε να αφιερώσετε λίγα λεπτά.

Η γνώμη σας μετράει. Και διαμορφώνει.

*Προτιμήστε να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο από υπολογιστή ή tablet. Σε περίπτωση που χρησιμοποιήσετε κινητό στις ερωτήσεις ιεράρχησης προτάσεων κάνετε την κύλιση από τις άκρες στις πλαϊνές πλευρές.