Οι φωτιές που δεν άναψαν ποτέ

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, πόσο θαυμάζω τους ανθρώπους που μέσα από μερικές αράδες ή μέσα από τη ζωγραφική και την ποίηση μπορούν να πουν πολλά!!!

Να μας γεμίσουν με χιλιάδες «εικόνες», σκέψεις, συναισθήματα!!!

Αυτό ένοιωσα για ακόμα μία φορά διαβάζοντας στη «Ναυτεμπορική» το άρθρο του δημοσιογράφου και οικονομικού συμβούλου Πλάτωνα Τσούλου.

Ας το διαβάσουμε μαζί:

«Εδώ και χρόνια οι πυρκαγιές αποτελούν μια επώδυνη κανονικότητα, η αντιμετώπιση της οποίας προϋποθέτει πολιτικές πρόληψης και όχι απλώς διαχείρισης της καταστροφής.

Δυστυχώς, κάθε καλοκαίρι παραμένουμε θεατές του ίδιου έργου. Πυροσβέστες στα όρια των αντοχών τους. Εναέρια μέσα σε διαρκή μάχη με τα πύρινα μέτωπα. Εκκενώσεις οικισμών. Καμένες περιουσίες. Απανθρακωμένα δάση. Χαμένοι δημόσιοι πόροι. Και, το σημαντικότερο, ανθρώπινες ζωές. Ένας τραγικός απολογισμός που επαναλαμβάνεται με οδυνηρή συνέπεια, χρόνο με τον χρόνο.

Το πραγματικό ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι πώς θα κατασβέσουμε αποτελεσματικότερα τις μεγάλες πυρκαγιές, αλλά πώς θα αποτρέψουμε την εκδήλωσή τους ή, τουλάχιστον, πώς θα περιορίσουμε τις εστίες τους πριν μετατραπούν σε πολλαπλά, ανεξέλεγκτα, καταστροφικά μέτωπα. Αρκεί, πρώτα, να αποδεχθούμε ότι η κλιματική αλλαγή, οι παρατεταμένοι καύσωνες και τα ολοένα και συχνότερα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν αποτελούν πλέον απρόβλεπτα γεγονότα. Οι συνέπειές τους πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αναμενόμενες, ως απολύτως προβλέψιμες.

Γι’ αυτό η πολιτεία οφείλει να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της πολιτικής της από την καταστολή στην πρόληψη. Πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η συνεχής επιτήρηση των δασών μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου drones. Δεύτερη, η επιτάχυνση της υπογειοποίησης των γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να περιοριστούν οι κίνδυνοι ανάφλεξης. Τρίτη, η ενίσχυση του στόλου με πυροσβεστικά αεροσκάφη ικανά να επιχειρούν και κατά τις νυχτερινές ώρες, όταν οι συνθήκες ευνοούν περισσότερο την κατάσβεση. Παράλληλα, απαιτείται ο τακτικός καθαρισμός των δασών, η διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών και η διαχείριση της καύσιμης ύλης κατά τους ψυχρούς μήνες του έτους. Απαιτείται, τέλος, η συστηματική ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών, γιατί η προστασία του δάσους δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά συλλογική υποχρέωση.

Η καταστολή θα παραμένει πάντοτε αναγκαία. Από μόνη της, όμως, δεν αρκεί. Όσο η πολιτεία επενδύει περισσότερο στην αντιμετώπιση των συνεπειών και λιγότερο στην πρόληψη των αιτιών, οι ίδιες τραγικές εικόνες θα επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι.

Η μάχη κατά των πυρκαγιών δεν κρίνεται από τις φωτιές που σβήσαμε, αλλά από εκείνες που δεν θα ανάψουν ποτέ».

Πες μου, λοιπόν, πού διαφωνείς;

Πουθενά.

Ήμουν σίγουρη.

Πόσες φορές έχουμε πει τα ίδια ή σχεδόν τα ίδια;

Πόσες φορές έχουν βρει το θάρρος δημόσιοι υπάλληλοι, υπεύθυνοι καίριων θέσεων, να πουν στα ΜΜΕ τα πράγματα με το όνομά τους;

Ναι, περί θάρρους πρόκειται, διότι «ελέγχονται» από τους… «αρχηγούς» τους ή τους πολιτικούς τους προϊσταμένους γι αυτά που θα πουν. Άσε που κάποιες φορές τούς το απαγορεύουν…

Η μεγάλη απογοήτευση, συχνά και θυμός, που νοιώθω, είναι για τους πολιτικούς. Από τους υπουργούς που λένε άλλα κι άλλα, ό,τι βολεύει το κομματικό τους ακροατήριο, από τους βουλευτές που είτε αποφεύγουν να «πιάσουν» τέτοια θέματα ή «στρογγυλεύουν» ό,τι μας πουν, μέχρι τους τοπικούς μας.

Αχ οι τοπικοί μας!!!!

Πραγματικά το θέατρο του παραλόγου.

Ήθελα να ‘ξερα – και μην με πεις αφελή ή ηλίθια – πώς διάβολο κοιμούνται; Τι νοιώθουν;

Δεν υπάρχει περίπτωση να γράψω αυτό που μου ψιθυρίζεις…

Απλά, θα πω τις δικές μου σκέψεις, τις οποίες «στρογγυλεύω» (!!!) διότι υπάρχει και το ΕΣΡ και ο εισαγγελέας που μπορεί να μην παρεμβαίνει αυτεπάγγελτα σε όσα σημεία και τέρατα συμβαίνουν στον τόπο μας, αλλά σε μια λ.χ. καταγγελία για ντε και καλά δυσφήμηση, είναι υποχρεωμένος να παρέμβει.

Πιστεύω, που λες, ότι, οι τοπικοί μας άρχοντες νοιώθουν παντελώς αδύναμοι να τα βάλουν με το «σύστημα», «μικροί», πώς να στο πω για να το καταλάβεις…

Άσχετα εάν κάνουν περισπούδαστες δηλώσεις κ.λ.π. κ.λ.π. Αυτά είναι για εσωτερική κατανάλωση, για το «εγώ» τους και για τους κολλητούς τους.

Πιάνει το κολπάκι;

Αλήθεια ρωτάς τώρα; Δεν σε πιστεύω…

Ένα θα σου πω και σε χαιρετώ. Ένα «εγώ» προβληματικό επιφέρει μύρια όσα προβλήματα στους… άλλους.