Ανάπτυξη. Πόσο τη «βρωμίσαμε» αυτή την υπέροχη λέξη!!!

Εφημερίδα Σταθμός

Υπογράφτηκε το χωροταξικό για τον τουρισμό. Αυτό που επισημαίνουμε για μια ακόμα φορά είναι ότι, πριν καν ολοκληρωθούν άλλες μελέτες, όπως λ.χ. η μελέτη φέρουσας ικανότητας και η αυτή για τον υδροφόρο ορίζοντα, παίρνουν αποφάσεις δύο υπουργεία για την «χωρητικότητα» της Κω σε κλίνες και πού θα γίνει τι… με απούσα την τοπική κοινωνία. Έγινε διαβούλευση, αλλά εναγωνίως ρωτάμε, από όσες προτάσεις κατατέθηκαν, ποιες ελήφθησαν υπόψη, ποιές απορρίφθηκαν και με ποια αιτιολογία;

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, διότι το σχέδιο είναι πολυσέλιδο και σε κάποια σημεία του «αντιφατικό» όπως εκτιμούν επιστημονικοί παράγοντες, ενώ φαινομενικά δεν έχει αλλάξει κάτι, υπάρχουν κάποια μέρη του τα οποία χρίζουν περαιτέρω μελέτης και επεξήγησης.

Να ελπίσουμε πως, κάποια στιγμή θα μάθει το «πόπολο» τι ακριβώς έχει σχεδιαστεί ή ως συνήθως, θα επικρατήσει η θολούρα, η έντεχνη παραπληροφόρηση και το χειρότερο, η σιωπή;

Όλα ανάποδα, λοιπόν, σε αυτόν τον τόπο.

Αντί της ολιστικής προσέγγισης του θέματος, πιάνουμε το «σύμπτωμα».

«Βαφτίζουμε» επί σειρά ετών αυτή την κατρακύλα, αυτή την αναρχία (σε όλα τα επίπεδα) «ανάπτυξη»!!!

Όμως, για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν όλα όσα γνωρίζαμε έχουν έρθει τούμπα;

Όταν οι επισκέπτες μας γεύονταν τις μυρωδιές των νησιών μας, μεταφορικά και ουσιαστικά και σήμερα μένουν κλεισμένοι σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες;

Όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε χάσει - ή κοντεύουμε να χάσουμε - τη μνήμη μας;

Ποιος δεν θυμάται τα γραφικά μας χωριουδάκια όπου η απλότητα ήταν το μεγαλείο τους και αυτό που προσέλκυε επισκέπτες και σήμερα αυτή η απλότητα έχει αντικατασταθεί από μπετόν, πισίνες και γκαζόν, προσελκύοντας και πάλι επισκέπτες, αλλά «μαζικά», οι οποίοι όμως δεν γνωρίζουν πού πάνε;

«Η Κως έχει χάσει το “χρώμα της”, μονολογούν κάποιοι φίλοι μελαγχολικά, αλλά και νοσταλγικά.

Διαβάζουμε: «Νοσταλγοί μιας άλλης εποχής, αναζητούσαμε το Αιγαίο της λιτότητας και της σιωπής, το λευκό των σπιτιών και το βαθύ μπλε των παραθύρων και της θάλασσας, τις ξερολιθιές, το θυμάρι, τους γυμνούς πέτρινους λόφους, ένα τοπίο σκληρό και ταυτόχρονα μοναδικό. Ένα τοπίο που δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο για να είναι όμορφο. Σήμερα, σε πολλά νησιά, εκείνο το Αιγαίο υποχωρεί μπροστά στην επέλαση της ανάπτυξης και στον αγώνα δρόμου για το γρήγορο χρήμα. Και μαζί του χάνεται κάτι περισσότερο από ένα τοπίο, η μνήμη ενός τόπου που κάποτε ήξερε να είναι όμορφος χωρίς να προσπαθεί.

Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, οι βίλες και κάθε τετραγωνικό μέτρο γης απέκτησαν μια αξία που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητη. Το χωράφι έγινε οικόπεδο και η καλλιέργεια λιγότερο ελκυστική από ένα κατάλυμα με θέα στο Αιγαίο. Και κάπως έτσι, κάθε χρόνο παράγουμε όλο και λιγότερα από αυτά που κάποτε μας έτρεφαν. Τα τοπικά προϊόντα φθίνουν, οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται και η διατροφή των νησιών εξαρτάται ολοένα περισσότερο από φορτηγά και πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα από την ηπειρωτική Ελλάδα.

Οδικά δίκτυα που κάποτε ξεχώριζαν για την κατάσταση και την οργάνωσή τους γίνονται αδιάβατα. Συγκοινωνίες που λειτουργούσαν υποδειγματικά ασφυκτιούν. Το νερό λιγοστεύει. Και πάνω στους λόφους που θαύμαζες για την αγριάδα και τη φυσική τους ομορφιά, ξεφυτρώνουν πλέον κατασκευές η μία μετά την άλλη…».

Και για να μην παρεξηγηθούμε, δεν είμαστε ενάντια στον τουρισμό.

Όμως, το να προσπαθούμε να εκσυγχρονίσουμε (ανάπτυξη το ονομάζουν…) κάτι που

ήταν όμορφο ακριβώς επειδή δεν χρειαζόταν εκσυγχρονισμό, κατά την άποψή μας, είναι παντελώς παράλογο.

Κλείνοντας, να αναφέρουμε ότι, η επιστημονική κοινότητα ή έστω μέρος αυτής που αντιστέκεται σθεναρά σε αυτό που συμβαίνει, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου υποστηρίζοντας πως, «θα χάσουμε το Αιγαίο που τόσο αγαπήσαμε και τόσο αγαπήθηκε…».

Ζοφερό σενάριο, αλλά όχι αμελητέο. Οφείλουμε έστω να προβληματιστούμε διότι το «αύριο» δεν αργεί να έρθει. Ήδη μας κτυπάει την πόρτα…